Samet Düzgün
@sametduzgun
Bankacı
Yüksek Lisans
Samsun
Ankara
5 kütüphaneci puanı
933 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Kitap Osmanlı tarihinde bir bölümü harem ağası olan bir kölenin perspektifinden anlatmaktadır. Kölenin psikolojisini ve gelişimini başarılı bir şekilde aktarmıştır. Öncesinde kendisini aşağılık bir varlık olarak görmüş olan harem ağası, sonrasında ise zaman ve olayların tesiriyle efendisinin kendisinden daha aciz olduğu fikrine inanmıştır. Aciz olduğu padişahın verdiği karar neticesinde onunda kendi gibi bir insan olduğunu anlamış ve içten bir yakınlık duymuştur. Bence romandaki en can alıcı nokta efendisi ölünce, aralarında derin bir bağ olmasına rağmen hemen yeni efendisine biat ettiği ve bir direniş göstermeden "Padişahım çok yaşa!" diye bağırdığı kısımdır.
Reklam
Bazı insanlar yaşar, bazıları sadece tutunur.
Bu kitap ikincilerden birini anlatıyor. Denizin ortasında küçük bir tekne, içinde bir baba ve deniz yüzünden kaçmaya çalıştığı bir hayat var.
Aynı deniz kaçmaya çalıştığı hayatı yeniden kurmasına izin veriyor. Kaçmaya çalışan başka birinin hayatını alarak. Coğrafyanın insanların kaderini nasıl etkildeğini gösteriyor bu kitap bize. Doğduğun yer yüzünden yaşamak zorunda olduğunu hayatı tüm gerçekliğiyle karşımıza sunuyor. Derin, insanı içine çeken bir hikaye.
Amok Koşucusu, Stefan Zweig'ın insan psikolojisine olan derin ilgisini ve bakış açısını etkileyici bir şekilde izah ettiği bir hikayedir. İnsan doğasının karanlık yönlerini, içsel çatışmalarını farklı bir perspektifte ele alan Zweig, hem düşündürücü hem de duygusal açıdan etkileyici bir eser sunar. Hikaye, ana karakterin yaşadığı derin suçluluk ve pişmanlık duygularını doruklarında yaşayışını işler. Bu duygular, karakterin akıl sağlığını ve davranışlarını büyük ölçüde etkiler. Sonrasında bu etkileyişi, derin bir şekilde ifade eden Zweig bir insanın gelebileceği en üst noktayı tasvir edişiyle hikayeyi okuyan kişinin olaylara farklı bir açıdan bakabilmesini sağlıyor. Saplantılı bir insanı amok koşucusu ile özdeşleştirerek yakaladığı bağlantı Zweig'ın uçlarda yaşayan bir zihin olduğunu tüm okurlarına çok net şekilde gösterdiği bir hikayedir. Zweig öncelikle bu hikaye olacak şekilde tüm külliyatı okunması gereken çağının en iyi yazarlarından biridir.
PessoaEdebiyat
"Huzursuzluğun Kitabı" (Livro do Desassossego), modern yeraltı edebiyatın en önemli ve özgün eserlerinden biridir. Pessoa, bu eseri Bernardo Soares adlı heteronimi aracılığıyla kaleme almıştır. Kimlik, varoluş ve edebi yaratıcılık üzerine derin düşünceler vardır. Düşüncelerin derinliği sizinde derinliğinizi içine alarak sonsuz bir boşluğa dönüşmektedir. Kitap, bir olay örgüsünden ziyade, parça parça düşüncelerden, günlüklerden, içsel monologlardan oluşur. Eser kimyası gereği hem bir bütünlük hem de bir dağınıklık hissi verir. Tıpkı insan ruhunun karmaşıklığı gibi. Bu eser bazı durumlarda okunmamak için çok direnir. Bu direniş yaşamımızla, bizim aramızdaki çelişkiye benzer. Kitap gerçekten isminin hakkını vermektedir. Biraz optimist bir insansanız bu eserin anlatmak istediklerini algılamak için, çok fazla efor sarf etmeniz gerekecektir. Eseri tamamen okuyabilmek gerçekten zor bir eylem.
Bu zorlukların yanı sıra eser bir düşünce ve duygu atlasıdır.
Dil ve üslubu hakkında ise şöyle söylebilirim. Pessoa’nın dili son derece zengindir. Şiirsel bir akıcılığa sahiptir. Her bir kısım, okuyucuyu derin düşüncelere sevk eden metaforlar ve simgelerle doludur. Bu dilsel zenginlik, kitabı bir edebi güzellik haline getirir. Yazarın üslubu, okuyucunun zihninde yankılanan bir melodi gibi, hem huzur verir hem de huzursuz eder.
Eser sizi içsel bir buhrana sokup kendinizin, varoluşunuzun derinliklerinize inmeniz için baskı yapar. Kendinizi tanımanızı, dünya üzerindeki yerimizi öğrenmenizi sağlar. Okuması ve bu mücadeleye girmeniz ne kadar zor olursa olsun. Savaşınızı vermeli ve tek düze bir varoluşu kabul etmemelisiniz. Bu motivasyonu da bu eserden alabilirsiniz. Edebiyatın ölümsüz eserlerinden biri olabilmesindeki en etkili durum da bence melankolik bir kimyaya sahip olmasına rağmen