Medeniyet Maskeli Dünyada Masumiyetini Kaybeden Yalnız RuhEdebiyat
Voltaire’in Safdil (L’Ingénu) isimli o zehir gibi kara mizahla yoğrulmuş eseri, aslında insanlığın o hiç değişmeyen, hep kanayan iki yüzlülüğüne tutulmuş keskin bir aynadır. Kitap, felsefi bir hiciv gibi görünse de, satır aralarından sızan o derin hüzün ve insanlığa duyulan o büyük hayal kırıklığıyla tam anlamıyla bir "uyanış ve kayıp" romanıdır.
Kendi halinde, doğanın bağrında, yalan bilmeden, riyakarlık görmeden büyümüş bir "Kanadalı Huron yerlisi" yerleşir hikâyenin merkezine. O, adından da anlaşılacağı üzere Safdil’dir; yani kalbinde henüz medeniyetin, sarayların ve kilisenin o kirli oyunlarına dair hiçbir leke taşımayan saf bir cevherdir. Avrupa’ya, o çok övünülen "uygar" dünyaya ayak bastığında, karşısında bulduğu şey parıltılı bir aydınlık değil, dogmaların, önyargıların ve çıkarcılığın karanlığı olur.
Romanın asıl manası ve sızısı bu çarpışmada gizlidir. Safdil, her şeyi ilk gördüğü, ilk anladığı gibi temiz ve yalansız yaşamak ister. Sevgiyi de, adaleti de, inancı da o bozulmamış mantığıyla tartar. Fakat medeniyet dediğimiz o devasa çark, bu safiyeti bir erdem olarak görmez; aksine onu ezilmesi, yontulması ve ehlileştirilmesi gereken bir tehlike olarak addeder. O neşeli, açık sözlü vahşi, Paris’in o entrikacı dehlizlerine ve Bastille Hapishanesi’nin soğuk duvarları arasına sıkıştıkça, insanlığın ürettiği o suni acılarla tanışır.
Bu yolculukta ona eşlik eden Saint-Yves’in hikâyesi ise romanın o bahsettiğin bol hüznünü taşır sırtında. Saf bir aşkın, yozlaşmış bir bürokrasi ve ahlak anlayışı karşısında nasıl kurban edildiğini görürüz. Saint-Yves’in fedakarlığı ve ardından gelen hazin son, Safdil’in içindeki o çocuksu saflığın da nihai ölümüdür. O artık sadece dünyayı tanıyan bir bilge değil, kalbi kırılmış, insan soyunun acımasızlığıyla erkenden yaşlanmış bir
Puan vermedi
Oscar Wilde Aslında konusu çok yakışıklı olan Dorian Gray'in portresini çizen Basil in o karşılıksız aşkı ve Dorian'ın kendi portresine ''porterenin yaşlanıp kendisinin hep genç ve yakışıklı olmayı dilemesiyle '' başlayan bir roman.
Bu dileğin gerçekleşmesi ve Dorian'ın ahlaki yozlaşmasının , vicdansızlığının , günahlarının portreye yansıyarak korkunç bir hal almasıyla Dorian Gray'in bunu görerek yaşaması ama kendisinin genç , yakışıklı bir şekilde hayat sürmesidir. Bir süre sonra portreyi yapan sevgili dostu Basil'den bile nefret etmesi , kendinden iğrenmesi, portreye bakacak hali bile kalmaması, insanların portreyi görmesinden korkması ile geçen yılların sonunda dostu Basil'i öldürür. Yaptığı şeyi korkunçluğuyla yüzleşir ve Basil'i öldürdüğü bıçağı alır ve portreye saplar . Bir acı çığlık evde yankılanır . Meğerse Dorian bıçağı kendi kalbine saplamıştır.
İnsan nasıl böyle sürekli korkunçluğunu görerek yaşar ki Dorian her ne kadar yakışıklı, genç ve şöhret sahibi olsa da dayanamaz . Kendi kibri , korkunçluğu , vicdansızlığı , yozlaşması altında ezilir . En sonunda kendini öldürür.
Kitap bize güzelliğin geçici olduğunu , hazzın bir bedeli olduğunu , vicdanın ve suçluluğun baskınlığından bahseder.
༺𝗦𝗢𝗞𝗔𝗚𝗜𝗡 𝗗𝗔𝗡𝗦𝗜༻
【ⓐⓢⓚ ⓡⓘⓣⓜⓘ】
Hiç beklemediğim güzellikte bi hikayeyle geldim. Böyle sanat temalı hıkayeye karanlık taraf,polisiye,cinayet vs de eklenince şahane bi kurgu çıkıyor ortaya. Akıcı,heyecanlı,ne oldugunu tam bilmediğimiz ama ortaya çıkınca beklediğimize değen karakterlerin oldugu keyıflı bı kurgunun ilk kitabı ve tabii ki yazar kitabı bomba gibi bitirip 2.kitaba kadar ne haliniz varsa görün demiş sanki valla ben senaryoyu kurdumda kurdum Allah sonumuzu hayretsin. Amin.
İyi ki yazarla ve bu hikayeyle yolum kesişti . Metis ve Rüya'nın dostluğunu okurken kalbim ısındı. Kartal ve Metis arasındaki mecburi iş arkadaslıgının aşka evrilişini okumak çok keyıf verdi.
Bir kız bir de erkek bozuntusu karakterlerimiz var ki kesinlikle boğulmalık benden söylemesi. Neyse efendim ben konusuna geçiyorum siz de sepetinde ekleyin. Tavsiyemdir efendim.
Bir akşam iş çıkışı tekinsiz sokaklardan geçip evine gürmeye çalışan Metis ,karanlıklar içinde inleme sesi duyar her nakadar korksa da sesin geldiği yere yönelir o sırada yüzüne doğru yanan araba farıyla bir adamın başka bir adamı *ldürdüğünü görür ve buna şahit olduğu için adam kızımızı tehdit edip bıçağı karnına saplar. Olayın üzerinden epey zaman gecer ama kızımız bu sürecte korkudan kendini kapatır ardından bi dans yarışması oldugunu ve kazananın Amerikaya gideceği bilgisini almasıyla kolları sıvar. Zaten dans onun en iyi yaptıgı şeydir . Aslında onun tutkusu olan bu yeteneğine sıkıca sarılır.
Ne annesi babası ne de sığınacak bi kardeşi vardır. Annesi rahmetli olmuş,babası denen kopekse ortalıkta yoktur. Onun her şeyi aynı evi paylastıgı kardeşi olarak gördüğü Rüya'dır.
Zeus lakaplı Kartal beyimiz barmendir. Aslında çok şeydir ama o kısımları anlatmıyorum çünkü okurken yavaş yavaş öğrenmenin verdiği tat harıka ve
Ufacık bir iyilik kocaman hayatlar inşa eder.1000Kitap
Puan vermedi
“Acıyı insanın içinde büyüten şey, onu kimseyle paylaşamamaktır.”“En çok sevdiğimiz şeyler, en çok canımızı acıtanlar olur.”
Roman Brezilya’nın yoksul mahallelerinde yaşanan olayları bir çocuğun gözünden anlatır.
Yazar yoksulluğu bir bıçak gibi kullanır adeta ve hiç umulmadık yerlerde okura saplar.
Yoksulluktan işsizlikten bezmiş insanların Zeze’ye olan tahammülsüzlükleri okurken çok defa kitabı yarıda bırakmak noktasına beni getirse de bırakamadım.
“Gerçek acı ayağının kesilmesi değil ayağına dikiş atılması da değil canın çıkana kadar dayak yemek de değil; gerçek acı hiç kimseye anlatamadığın ve yaşamayı istemekten bile vazgeçirecek saklı şeylerdir. “
Mumların gölgesinde bir yüzleşmeHayata Dair
Bolca alıntı yaptığım (ama paylaşmaya pek fırsat bulamadığım), üç günlük seyahatim boyunca her fırsatta - havaalanında, uçakta, vapurda - sarıldığım; sadece bir sayfası hariç büyük bir zevkle okuduğum ve gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim muhteşem bir kitap.
İki eski arkadaşın ince ama keskin hesaplaşması, adeta bir hayat dersi niteliğinde; okura yeni ufuklar açan, derinlikli bir eser. Sándor Márai’nin kalemini çok sevdim. Yoğun anlatımlı, neredeyse baştan sona monologlardan oluşan bu kitap; sevginin kıskançlığa, kıskançlığın ihanete dönüşümünü çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
İhanete uğrayan bir insanın, soru sormadan, hesap sormadan, yıllarca sessizce bekleyerek - hatta kendi deyimiyle hayatta kalarak - her iki taraftan da nasıl öç aldığını okuyoruz. Ve tam 41 yıl sonra, ihanet edeni karşısına oturtup ona her şeyi bildiğini ince ince anlatması; karşısındakinin acınacak hâlini yüzüne vurması ve gerçekleri kalbine saplar gibi söylemesi…
Bu yüzleşmede insan gururunun, sabrın ve sessizliğin nasıl bir güce dönüşebileceğini okuyoruz. Bitince uzun süre düşünme isteği bırakan, sakin ama sarsıcı bir roman. Okuyup da etkilenmemek neredeyse imkânsız.
Okuyun ve her zaman güzel ve kaliteli kitaplarla kalın.
toplumun "normal" kabul ettiği ikiyüzlü maskelere uyum sağlayamayan bir ruhun, kendini palyaçoluk zırhının arkasına gizleyerek yavaş yavaş silinişini anlatan, okuyucunun boğazında düğümlenen bir itirafnamedir. Yozo karakteri üzerinden anlatılan bu hikaye, sadece bir bireyin çöküşü değil, aslında hepimizin içindeki o "anlaşılmama" korkusunun ve aidiyet arayışının en çıplak, en vahşi halidir; yazarın kendi yaşamıyla paralel giden bu karanlık yolculuk, "insan olma vasfını" kaybetmenin bir yenilgi mi yoksa bu sahte dünyaya karşı verilmiş en dürüst tepki mi olduğu sorusunu zihnimize bir bıçak gibi saplar.
