gelecek, bir anda olanca ağırlığıyla çökerdi omuzlarıma. önümüzdeki yıllar, beni bir başka varlığa dönüştürecekti; bu başka varlık yine «ben» olacak, ama «benim» gibi olmayacaktı.
(…) ve aslında sağlıklı bir insan için ilaç nasıl bir lüks ise mutluluk da onun için öyleydi; insanların ezici çoğunluğu gibi bir parça ekmek bulabilmek için harcadığı çabanın altında ezilseydi, var olmak için mücadele etmek zorunda kalsaydı ve çalışmaktan sırtı ve göğsü ağrısaydı, o zaman akşam yemeği, rahat ve sıcak daire, aile saadeti bir zaruret, bir ödül, hayatını süsleyen bir şey olurdu; (…)
ah, kaderin gözlerinin içine dosdoğru ve cesurca bakmanın, kendini haklı görmenin, neşelenmenin ve özgür olmanın mümkün olacağı bu yeni ve berrak hayat bir an önce gelse keşke!