Gözlerinin dokunduğu her mekan memleketim. Bakıver de uzamasın gurbetim, esaretim...
Rüzgarın dağımda olsun esmerliğin gecemde
öyle kal, sana sonsuz sarıldığımda.
Sabah öyle güzel ve aydınlık ki... Ama ben kendimi biraz hüzünlü hissediyorum. İçimden kimselerin olmadığı tarlalara gitmek geliyor. İnsanların her zamanki gibi bu berrak günü de lekeleyeceklerini artık biliyorum.
“Dünyanın sonu geldi Atticus! Ne olur bir şey yap.” Onu pencerenin önüne çektim. Dışarıyı gösterdim.
“Merak etme, bir şey yok,” dedi. “Sadece kar yağıyor”
Drogo, insanların her zaman
birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi
acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor,
hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu...