Çok samimi ve içten bir anlatı. Okurken sanki bir tarihçinin değil de annesini özlemle anlatan bir evladın hatıralarını dinliyormuş gibi hissettim. Ortaylı, annesinin hayatını anlatırken aslında bir dönemin kültürünü, eğitim anlayışını ve aile yapısını da gözler önüne seriyor. Özellikle Şefika Hanım’ın güçlü, disiplinli ama aynı zamanda zarif karakteri çok etkileyiciydi.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri, anlatımın sıcak ve doğal olmasıydı. Büyük olaylardan çok küçük anılar, günlük hayatın detayları ve aile içindeki ilişkiler anlatılıyor. Bu da kitabı daha gerçek ve dokunaklı yapıyor. Bazen hüzünlendiren, bazen de gülümseten anılar var.
“Annem Şefika”, sadece bir anne portresi değil; aynı zamanda geçmişe, aileye ve hatıralara dair çok güzel bir saygı duruşu gibi. Sade ama etkileyici bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okurken insan kendi annesini ve çocukluğunu da düşünmeden edemiyor.
!!spoiler içerir!!!
Merhabalar, okurken içim cidden burkuldu. Ağır gelebilir diye başlamıştım ama dipnotlarla beraber okuyunca dil hiç de zor değilmiş, hatta o dönem için oldukça sadeydi. Şefika ile Ata'nın masum, çocuksu sevgisinin sayfa sayfa nasıl yoğunlaştığını izlemek güzeldi.
Asıl çarpıcı olan, oyunun arkasındaki mesele: bir kızın, ailesinin borçlarını kapatmak için tanımadığı yaşlı bir paşaya verilmesi. 150 yıl önce yazılmış olmasına rağmen, "ailem ne der", "gelenek böyle" gibi baskıların gençlerin hayatını nasıl belirlediği konusu hâlâ tanıdık geliyor, bu yüzden güncel bir toplumsal eleştiri gibi okudum.
Sonun melodramatik olduğunu söylemeden geçemeyeceğim — ölüm sahneleri günümüz okuru için biraz abartılı, hatta yer yer tiyatral kalmış gibiydi benim için.Kısa, etkileyici, biraz da insanı düşündüren bir klasik.Türk tiyatro tarihine ilgi duyan ya da Tanzimat dönemi edebiyatını tanımak isteyen biri için kesinlikle okunmalı.
Gerçek olması dolayısıyla kalbim kırık ,gözlerim dolu okuduğum bu harika kitabı yazıp bize çok değişik zamanlarda yaşamış Şefika hanımın hayatını anlattığı için kızı Nuriye hanıma çok teşekkürler. Yaşadığı tüm zorluklara rağmen hayat enerjisini kaybetmemesi sürekli kendini geliştirip okumaya, eğitime devam etmesi bizlere çok iyi bir örnek teşkil ediyor. Keşke sağken görebilseydim kendisini. Ama sevdiklerinin mezarının üstü otobüs terminali yapılan, dedesinin mezar taşı köprüye merdiven taşı yapılan bir insan için benim dileğim ne ki. Göremesem de kalpten sevgilerimi gönderiyorum umarım ben de onun gibi uzun yıllar okuyup etrafıma ışık saçabilirim naçizane
Annem ŞefikaEdebiyat
Puan vermedi
Şefika’yı okurken daha ilk sayfalardan itibaren kitabın beni etkisi altına aldığını hissediyorum. Özellikle Kırım Tatarlarının yaşadığı zorlukları, sürgünleri ve mücadeleleri birinci elden anlatılan anılarla okumak kitaba olan ilgimi daha da artırıyor. Kitap boyunca Kırım’ın yakın tarihine dair çok değerli bilgiler ediniyorum ve daha önce bildiğimi düşündüğüm birçok konuyu farklı bir bakış açısıyla yeniden öğreniyorum. İlber Hoca’nın Azerbaycan’da Şefika teyzenin çocuklarıyla buluştuğu videoyu daha önce izlemiştim. O videoda anlatılanların duygusal yönünü hissetsem de, bu kitabı okudukça yaşanan olayları çok daha iyi anlıyor ve o buluşmanın neden bu kadar anlamlı olduğunu daha derinden kavrıyorum. Kitap, sadece bir hayat hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda bir dönemin acılarını, özlemlerini ve umutlarını da gözler önüne seriyor. Nuriye Hanım’ın anlatımı oldukça akıcı ve samimi. Kendimi zaman zaman bir biyografi, zaman zaman bir roman, bazen de tarihi bir belgesel okuyormuş gibi hissediyorum. Şefika’nın yaşadıkları üzerinden Kırım Tatarlarının tarihine tanıklık etmek benim için oldukça öğretici oluyor. Şefika, hem Kırım tarihine ilgi duyanlara hem de güçlü yaşam hikâyeleri okumayı sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim bir eser. Kitabı büyük bir beğeniyle okuyorum ve her bölümde yeni şeyler öğrenmeye devam ediyorum. 10/10 verdiğim, uzun süre etkisinden çıkamayacağım kitaplardan biri oldu
Puan vermedi
sait faik öykü ödüllerini alan okudugum 6. öykü kitabı . cidden bir şey sormak istiyorum sait faik öykü ödülünü almış güneş sepeti, kumrunun gördüğü, en eski yüz, ve yok yolcu neyi anlatiyor tam olarak. nohut oda ve sahiden hikaye daha ayakları basar nitelikteydi ama bu hikaye de dahil biraz önce bitirdiğim hikayede aklimda zerre bir şey kalmadı. 28 yıl evvel okuduğum çehov, sabahattin ali ve don hikayeleri bile aklımda ama daha bir ay önce okuduğum bu hikayeler zerre aklımda değil. okurken şunu hissettim bunda evet 68 kuşağının o devrime olan tutkusu hissediliyor yalnız hikayelerde sanki yolda yürürsün de istanbulda bir semtte gördüğün simitciler, sahaflar, midyeciler, perdeciler, garsonlar aklına geldikçe onlarla ilgili bir şey söylersin.bir şehrin gürültüsünde kepenk açan dükkanları anlatip duruyor. Yani sabah yolda yürürken gördüğünüz bu hengameyi yazsaniz mesela: simitçi simit diye bağırdı, sebzeci domateslere su serpti o domatesleri 2.kocasından da ayrılan dul şefika abla alacaktı , kitapçı eski bir kitabı çıkarıp sayfasina 20 yıl önce yazılmış nota bakti esneyip yerine koyarken bu yazıyi iki yıl evvel kanserden 51 yasinda ölen muharrem şefikin yazdigindan haberi yoktu vs... çagrisimlarini katarak bu tür hikayeleri herkes yazabilir. Farklı bir tarz değişik bir tür kesfedecegim diye zirvalayanlar da oluyor. Emeğe saygı diyorum ama bizim hikayeciligimizin tatsız tuzsuzlugu konusundaki fikrim maalesef iyice sağlamlasiyor...
İffet, Emek ve Dingin Bir HasretFeminizm
İlk kadın romancımız olan Fatma Aliye Hanım’ın Türk edebiyatındaki feminizm kimliği, Ûdî romanındaki Bedia karakteri üzerinden şekillenen vakar sahibi kadın portresiyle belirginleşir. Bedia; kaderin cilvesiyle başına ne gelirse gelsin bunu kabul eden, sorumluluk üstlenmekten çekinmeyen, izzetinefis sahibi ve asla söylenmeyen bir irade timsalidir. Günümüzdeki feminizm algısı ekseriyetle kadını metalaştıran, namus kavramını reddeden veya vicdanlarını teskin için tanımını değiştiren, her fırsatta erkeği aşağılayan; aileye, erkeğe ve çocuğa mesafeli bir tutum sergileyip ebedî hürriyet ve adem-i mesuliyet peşinde harap ederken, Bedia bu anlayışın tam karşısında bir kutup yıldızı gibi durur. O, ne bir erkek düşmanıdır ne de sürekli "ataerkil zihniyet" diyerek serzenişte bulunan bir kimsedir; aksine çok daha kolay ve çok daha fazla kazanabileceği yollar varken namusundan feragat etmeyen, izzetinefsini her şeyin üzerinde tutan bir kadındır. Hayal, uğraş ve emek sahibi olan Bedia; saygılı bir evlat, minnettar bir kız kardeş, sadık ve âşık bir zevce olarak toplumsal rollerini erdemle harmanlar.
Zaten Ahmet Cevdet Paşa gibi müthiş bir şahsiyetin kızından da elbette bunu beklerdik.
Keşke okurlar batıdaki feminizmi kopyalamak yerine İsmail Gaspıralı’ya, kızı Şefika Gaspıralı’ya, Fatma Aliye hanıma bir baksalar ve bugünkü feminizmin toplumumuzu nasıl zehirlediğini görseler. Elimden gelde Nisvan-ı İslam’ı okumayı, Şefika Gaspıralı’yı tanımayı tüm femist düşünürlere dayatırdım…
Kaçımız,Dünya'da ilk kadın Hakları savunucusunun, Büyük Türk-İslam birliği savunucusu, “usul-ü cedit” mekteplerinin ve şiarının kurucusu İsmail Gaspıralı’nın kızı ve Yusuf Akçura'nın yeğeni olan “Şefika Gaspıralı” olduğundan haberdarız? Biz onları tanımıyor, onların batı feminizmi hakkındaki olumsuz