Gün gelir
Hırsızlar zengin
Metresler eş
Serseriler adam olur
Odundan kapı, taştan saray olur
Gün gelir
Kezbanlar destan
Onları destan yapanlar mestan olur
Gün gelir
Çivisi çıkar dünyanın
Konuşamayanlar hatip
Şifa veremeyenler tabip
Yazamayanlar kâtip olur
Ama yine öyle bir gün gelir ki
işler ters döner
Aldatan, bir gün sadakat için
Çalan, bir gün adalet için
Döven, bir gün şefkat için yalvarır
‘Piyon’ deyip geçme, gün gelir şâh olur
Şâha da fazla güvenme
Gün gelir mat olur.
İnsan yaratıcısına bile nankör iken
Sana vefalı mı olur?
Oluruna bırak her şeyi bak neler neler olur
Bahar biter kış olur.
Gün biter gece olur.
Söz biter sükût olur.
Zenginlerde metelik,
Güzellerde cemâl,
Güçlülerde kuvvet kalmaz olur
Tanpınar'a Huzur Yok ...Sadistten şefkat, narsistten sevgi, paranoyaktan huzur bekleriz ve hüsrana uğrarız. Tamam. Peki bize kayıtsız birinden ne umabiliriz? Hiç." (s:194)
Murat Menteş diyor ki; Kayıtsız bir insan için siz yoksunuzdur. Onun ne nefreti vardır size karşı, ne de sevgisi. Tam bir duygusal boşluktur. Bu yüzden sadistten bile şefkat umacak kadar çaresiz kalan insan zihni, kayıtsız birinden hiçbir şey (kocaman bir HİÇ) umamaz. Çünkü kayıtsızlık, duygunun bittiği, insanın adeta yok sayıldığı en ağır duvardır ve en acı cezadır.