Suç ve Ceza da Raskolnikov’un başına gelenler ve yaşadığı dönüşüm aklıma şu soruyu getirdi: Yaşamadığımız şeylerin masumu muyuz gerçekten? Uygun şartlar ortaya çıktığında bir katil, hırsız ve ya yalancı olmadığım ne malum? Bunu ahlaki açıdan sorgulamıyorum, evet yaşamadan herkes “Ben katil değilim kimseyi incitemem.” der. Peki ya yaşam beni öyle bir ana sürüklerse? Niyetim iyi ya da kötü bir an gelir de birini öldürmek zorunda kalırsam aslında bugüne kadar olduğumu sandığım kişi sadece bir yanılsama olmaz mı? Kapasitemizin farkında olmadan kendimizi ne kadar doğru tanımlayabiliriz?