Şenül Korkusuz
@senul_kitap
Edebiyat Öğretmeni
Eğitim Fakültesi
Denizli
Denizli/Çivril, 19 Ağustos 1977
76 okur puanıEylül 2020 tarihinde katıldı
Reklam
EGZOTİK BİR ROMANEdebiyat
Lawrence Durrell'in İskenderiye Dörtlüsü'nün ilk kitabı Justine'inde sarı sıcak bir havayı iliklerinize kadar hissederken incecik bir tülün ardından flu bir bir biçimde İskenderiye'nin mistik atmosferinde Justine' nin yörüngesinde, Nessim, Balthazar, Clea, Melissa, Pursewarden ve anlatıcı yazarımızın yanacaklarını bilerek ışığı uçan pervaneler gibi tutkulu bir aşka yol alışını sezinliyoruz. Sezinliyoruz diyorum çünkü kitapta hiçbir karakter, hiçbir olay ve hatta zaman net biçimde belirtilmemiş, daha önce belirttiğim gibi acıya şehvetin derman olduğu İskenderiye corafyasında insanı bunaltan, bezdiren hava simsiyah bir tül gibi okuyucunun üstüne cullanır ve okuyucuyu boğar, yorar bezdirir, birden Akdeniz'in serin meltemi eser ve tülü bir tüy gibi hafiften kaldırır işte o serinleme hissiyle bir olayı veya karakteri çözdüğünüzü zanneder ve esenlik hissine kapılırsınız ancak bu his bir an sürer; yoğun sis misali tül kendini belli eder ve siz sezgileriniz peşinde yol almaya devam edersiniz.
Roman ilerledikçe bu belirsizlik hissi baştaki kadar rahatsız etmez hatta edebi dilin coşkun akan nehrine kendinizi bıraktıkça bu sezgilerinizin peşinde koşma hali sizi mest eder.
Elit bir çevrede ya da toplumun en alt tabakasında arzuların, kıskançlığın, sevginin ve aşkın, kimi zaman merhametin kimi zamanda öfkenin farklı karakterlerde can buluşunu okudukça insan ruhunun dehlizlerinde modern dünyanın özgürlükçü anlayışı ile gezinmek farklı bir bakış açısı kazandırır okuyucuya.
Nemfomani belirtileri ile içinde yer eden kocaman boşluğun yarattığı acıya farklı aşıklarla derman arayan Justine elbette huzuru bulamaz çünkü o geçmişte yaşadığı cinsel tacizden sonra ve çocuğunu kaybettikten sonra yoksunluğunu hissettiği duygusallıktan çok uzaktadır. Adeta mükemmel görünümlü lakin hissiz bir
ŞAHANE BİR KLASİKEdebiyat
Yeni kitaba başlamak için kütüphanemin raflarında göz gezdirirken uzun zamandır klasik okumadığımı fark ettim o sırada Thomas Hardy'nin Tess romanı masum kapağı ile bana göz kırptı ben de o tatlı masumiyete karşı koyamadım ve kitabı okumaya başladım ve iki günde heyecanla bitirdim. Bitirdiğim gece üzüntüden, sinirden uyuyamadım, kitap ben de derin izler bıraktı. Oysa kitap yeni bir şey anlatmıyordu: İngiltere’de sınıfsal, dinsel baskının hat safhada olduğu 19yy’da Victoria dönemine eleştirel bir bakış açısı getirmesi kendi yaşadığı dönem için devrimci bir yaklaşım olabilir ancak maalesef ki 21yy. ortadoğu coğrafyasında bu kitapta eleştirlen her hususun aynı biçimde can yakarak kanadığını görmek, insanın içini burkan, isyan ettiren bir mesele olmaya devam ediyor.
Kitap; ataerkil, gelenekçi bir toplumda kadın olmak, dindar olmak, etik değerlerin kader belirleyici ağırlığı altında ezilmek gibi çok temel konularda okuyucuyu düşünmeye davet ediyor.
Aslında bu temel sorunları irdelerken dönemin temel akımı naturalizmin ilkelerini deney yapan bir bilim adamı gibi göz önünde bulunduruyor.
Thomas Hardy; Hippolyte Taine’in “determinizm” görüşünü edebiyata uygulamak istemiş, edebiyatın da deneysel bilimlerde olduğu gibi bir deneme sahası olabileceğine inanmıştır. Bunlara göre gözlem bir eser için yeterli bir yol değildir. Gözlemci sadece gözler, deneyci ise olaylara müdahale ederek onları değiştirir.
Thomas Hardy’ de tıpkı bir bilim adamı gibi bazı tezler öne sürer ve bu tezleri destekleyen formüller ortaya koyar.
Tanrı var mıdır?
Tanrı’yı açıklarken panteizme yaklaşan Spinozcı bir yol mu izlenmeli yoksa Schopenhauer'ın kaderciliğinin ağır bastığı doğu felsefelerine mi izlemeliyiz?
Ahlak nedir? Ataerkil ve geleneksel toplumlarda ahlak anlayışını şekillendiren dinsel, sınıfsal ve