Şenül Korkusuz
@senul_kitap
Edebiyat Öğretmeni
Eğitim Fakültesi
Denizli
Denizli/Çivril, 19 Ağustos 1977
76 okur puanıEylül 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Türk edebiyatında en sevdiğim yazarlar kategorisinde sıralama yapmakta zorlanırım ama ilk beşte mutlaka Ayfer Tunç’u sayarım. Ayfer Tunç’u yazarlığının da ötesinde entelektüel birikimine hayranlığım vechesiyle de ilgiyle takip ederim. Ayfer Tunç benim nazarımda iyi bir yazar ve aynı zamanda iyi bir kitap eleştirmeni. Tunç’un @denizyb la yaptığı sohbetlerin lezzeti hala damağımda, @murat_gulsoy la yaptığı ‘diyaloglar’ da zihin açan, ezber bozduran, farklı bakış açıları kazandıran sohbetleri edebi yolumun kılavuzu olarak zihnimin baş köşesinde.
İşte bu hayranlığımın tetiklediği heyecanla okudum bu kitabı. Ayfer Tunç’un “Kuru Kız” kitabıdüşünen, hissedebilen bir birey olduğunu unutup, ailesi için varoluş kimliğinden vazgeçen, hiç fark edilmeden taşrada yaşayan bir kızın hikayesi. Edebiyatımızda güzellemelerle yüceltilen taşra insanının gerçek yüzünü ortaya koyan kısa ama etkili bir kitap. Ayfer Tunç’un yıllar evvel yazdığı “Dünya Ağrısı” kitabında taşra hayatı bir erkeğin gözünden anlatılır ki ben bu kitabı daha çok sevmiştim; “Kuru Kız” da ise taşra yaşamı kadın gözüyle anlatılmış.
“Dünya Ağrısı” oldukça karamsar bir kitaptı fakat ‘Kuru Kız’ durağan, iç bunaltan bir tempo ile başlayıp heyecan ve umudu sürpriz yumurtadan çıkartan kahramanı gibi bıyık altından müstehzi bir gülüş atan munzur bir kitap.
Küçük yerlerdeki sıradan mahallelerde yaşanan sıradan hayatlar akıcı ve yalın dille yazılmış. Aslında bu sıradan görünen insanların hayatlarına kuşbakış bakmak yerine bir mercekle baktığımızda her yaşam hikayesinin kendine has ve özel olduğunu fark ederiz. Kıskançlıklar, rant peşinde fesatlıklar, işte hor görüldükçe evdekilerden acısını çıkartan erkekler, dedikodu kazanını kaynattıkça aşağılanmanın, değersizliğin tüm stresini atan kadınlar, sınıf atlayanlar, atlayamadıkça
Kaşınma hissi garantili kitap!
Mine Söğüt'ün neredeyse bütün gazete yazılarını, kitaplarını okumuş, söyleşilerini internet ortamında takip etmiş sıkı bir hayranı olarak maalesef "Başkalarının Tanrısı" kitabını çok sevemedim. Evet sürükleyiciydi, sıkılmadan okudum ama Mine Söğüt üslubuna nakşolan sözün inceliğini bu kitapta bulamadım. Ayrıca suya-sabuna bunca uzak bir yaşam okurken psikolojik olarak ufak ufak kaşınmama sebep oldu, kitaba mesafeli duruşumda bu da etkili olmuş olabilir. Aslında kitabın ben de böyle bir yaratması anlatımın gücünün delâleti değil midir? Kısacası kitabı sevmedim ama etkilendim. Bu cümle karmaşık ruh halimi açıklar herhalde.