Şükür
@septemberL
❥❥❥Kitapsever
Bunca zaman yabancı kaldığı bazı şeyleri anlamış, ruhun tutkuyla savaşında ne kadar kuvvet harcadığını, insanın kalbinde ne derin, ne onulmaz yaralar açıldığını, acıdan nasıl ağlandığını, hayatın da bu mücadeleler içinde nasıl geçtiğini görmüştü.
Gururundan, kendine güveninden çok şeyler yitirmişti. Artık insanların birçok nedenden, mesela aşk yüzünden, kendilerini kaybetmeleriyle, çileden çıkmalarıyla alay edemiyordu.
Ştoltz bir hayalperest değildi. Oblomov gibi fakat başka nedenlerle, o da aşırı tutkular aramıyordu.
Ama istiyordu ki sevgileri sakin sakin akmaya başlamazdan önce kaynaktan fışkırarak çıksın, onu bir defa olsun kana kana içsinler, sonra ömürlerinin sonuna kadar bu mutluluk kaynağının nereden çıktığını bilerek yaşasınlar.
“Leylaklar geçti, dünkü güzel gün, hayallerle, sıkıntıyla dolu gece de geçti... Evet! Bu an da geçecek!
Dün gece geldi geçti, fakat yepyeni bir sabah doğdu...
"
Oblomov yüksek sesle kendi kendine:
— Bu ne iştir? dedi. Demek aşk da geçiyor. Bense öyle sanıyordum ki âşıkların hayatı sıcak bir
öğle vakti gibi rüzgârsız, hareketsizdir. Halbuki sevgide de rahat yok. O da değişiyor, durmadan
değişiyor... Bütün hayat gibi.
Neden daha önce okumamışım dıye düşündüm şimdiye nasip oldu. Biz büyüklerin çocukların davranışlarından öğreneceğimiz ne de güzel derslerin olduğunu anlıyoruz bu kitapta… o kadar duygulandırıcı ki spoiler vermek istemiyorum hem hüzünlendiren hem gülümseten yer yer de düşündüren yerleri var… onurlu bir galibiyet, ah o vicdanlı küçük kalpleri, doğallıkları nasıl içimizi ısıtıyor..
