Öyle bir kitap ki okuduktan sonra örnek alınamayacak kadar uzak ama her kelimesinde kendini bulacak kadar aşina... Garip bir tat bırakıyor, nefret ettim, hiç beğenmedim ya da bayıldım, soluksuz okudum diyemeyeceğim sanırım. İnsanın okurken arada bir mola vermesini, normal hayata dönmesini gerektiriyor yoksa Hakan Günday'ın bazı aforizmalarının içinde kaybolacağından ya da o düşünceleri benimseyeceğinden korkuyor insan.