Serenade für Nadia
Livaneli’nin Serenad’ı bittiğinde insanın zihninde devasa bir boşluk, kalbinde ise tarifi imkânsız bir sızı kalıyor. Tarihin tozlu raflarından çekip çıkarılan Struma faciası, Max ve Nadia’nın şahsında sadece bir "aşk hikâyesi" olmaktan çıkıp, insanlığın vicdan muhasebesine dönüşüyor. Maya’nın kendi kökenlerine yaptığı yolculuk ile Max’in yarım asırlık sadakati bir noktada öyle bir kesişiyor ki; dünün acısı bugünün kimliğine sızıyor. Kitabı kapattığınızda üzerine saatlerce konuşmak istiyorsunuz, ancak boğazınızdaki o düğüm sadece tek bir hakikate izin veriyor
İsimler değişir, diller susar; lakin aşk, mukadderatın ötesinde bir gizli lisan olarak kalır
Uzun zamandır kitaplığımda olan Işığın Hızı kitabını bir solukta okudum. Kitap bir yana, Çevirmen Gökhan Aksay özenli, akıcı ve başarılı çevirisi de ayrıca bende hayranlık uyardı.
Kitabı nasıl
Serenade für NadiaDuygu ve Düşünce
Serenad kitabını yaklaşık bir saat önce bitirdim. Livaneli yine yapmış yapacağını. Okurken “hiii”, “aaa” gibi sesler çıkardığım, beni derinden etkileyen müthiş eserlerden biri oldu. Livaneli’nin
Zülfü Livaneli – Serenad
Serenad’i okurken benim için merkezde yoğun bir aşk anlatısından ziyade, geçmişle kurulan hesaplaşma vardı. Aşk hikâyesi metnin içinde yer alsa da daha çok anlatıyı taşıyan, zemini hazırlayan bir unsur gibi duruyor. Asıl etki; tarih, vicdan ve toplumsal hafıza üzerinden kurulan sorgulamalarda ortaya çıkıyor.
Livaneli bu romanda ülkemize, yönetenlere ve uluslararası düzene dair bakışını yüksek sesle değil; ince dokunuşlarla, yer yer nüktedan bir dille aktarıyor. Eleştiriler sertleşmeden, okuru düşünmeye davet eden küçük iğnelemelerle ilerliyor. Bu da metni ağırlaştırmak yerine daha akıcı ve derin kılıyor.
Kitap, geçmişte yaşananların bugüne nasıl taşındığını ve suskunlukların nasıl kolektif bir sorumluluğa dönüştüğünü hatırlatıyor. Okurken insan kendini sürekli bir “hatırlama” ve “anlama” sürecinin içinde buluyor. Anlatılanlar yalnızca tarihte kalmış olaylar gibi değil; bugünle bağ kuran, hâlâ anlamını koruyan meseleler olarak karşımıza çıkıyor.
Serenad, duygusallıktan çok farkındalık yaratan bir roman. Sakin, ölçülü ama etkisi uzun süren bir anlatısı var. Bitirdiğinde insanda bir aceleyle konuşma isteği değil, sessizce düşünme ihtiyacı bırakıyor.
Küçük bir dip not : Kitapta geçen Struma gemisini araştırmanızı ve Serenade für Nadia bestesini mutlaka dinlemenizi öneririm :)
Serenade für Nadia
Zülfü Livaneli’yi her okuyuşumda şaşırtan konularla karşılıyor beni. 
Serenad’da ise hem yakın tarihte yaşanan, benim de kimini yeni öğrendiğim, olaylardan hem bir adamın yaşamı boyunca nasıl sevdiğinden hem1000Kitap
