Öykü sevdamı bilen bilir (bilmeyen de şimdi öğrenir ) nerede bir öykü kitabı görsem arka kapak yazısını okur, içeriğine bakarım. Az kelimeyle çok anlam verme sanatı olarak gördüğüm bu türe güzel bir öneriyle geldim. İstanbul Kitap Fuarı’nda tanış olduğum sevgili @mineolce1 ‘nin #oysahiçkarşılaşmamıştık öykü kitabını imzalı temin etmiştim. O zamandan bu zamana demlendirerek okuduğum öyküleri yaşamın içinden bazen bir kadının yaralı ruhundan bazen bir nesneden aktarılıyor. Yirmi üç öykü yirmi üç farklı mekan, kahraman, zaman ve olay örgüleriyle bizleri selamlıyor.
Andan kopup başka diyarlara kısa bir yolculuk yapmak isteyenler için tavsiyemdir.
Kitapla kalın 
Oysa Hiç Karşılaşmamıştık 
Her Ay Okuyanlar Kulübü 
Mine Ölce
Oysa Hiç Karşılaşmamıştık Her Ay Okuyanlar Kulübü Mine Ölce
Davam,sevdam ve şehadet..
Bu kitap bir yandan kalbimdeki hüznü artırdı, çok duygusaldı; bir yandan da şehadet sevdamı daha da çoğalttı. O kadar beğendim ki... Ama çok hüzünlüydü. Kitabın bir yandan anlatmaya çalıştığı şey; imtihanlardan geçiyoruz ama Allah'ın sevdiği kulu olduğumuz için bu imtihanlardan geçtiğimizi hissettiriyor.
Çağımızın Dede Korkut'u Ozan Arif
"Tevellüt; kırk dokuz, adım Arif'tir
Soyadım kütükte Şirin bilinir.
Giresun, Alucra, Hapu Köyü'nden,
Suyumu sopumu sorun bilinir.
Ozan diye tanır tanıyan beni,
Gönlümde yaşatmam garezi, kini
Ve lakin memleket, millet haini
Olanlarla aram serin bilinir.
Siz sakın sanmayın el vurdu bana;
Öpmeye kalktığım el vurdu bana,
Bülbül dedim bülbül, gül vurdu bana,
O yüzden dertlerim derin bilinir.
Hakkımda istenen ceza çok benim.
İpe de çekseler, korkum yok benim.
Allah'a çok şükür, alnım ak benim.
Bekleyin... Sabredin... Durun bilinir.
Ben Arif'im, baba bildim devleti.
Benim işim uyandırmak milleti.
Söylediğim bu destanın kıymeti,
Bugün bilinmezse, yarın bilinir."
Çağımızın Dede Korkut'u, aşıklık geleneğinin mihenk taşlarından, gözünü budaktan, sözünü hak edenden asla sakınmayan kendi deyimi ile " Ben öyle kolay kolay söz demem, ama yeri geldi mi sözümü esirgemem Riyaseti Cumhurmuş, Başbakanmış dinlemem" diyen bir ozan, dava, gönül adamı Ozan Arif'in maalesef vefatından sonra yayınlanan 4 ciltten oluşan ve tüm şiir ve yazılarından oluşan külliyatı.
1.cilt: Korkum Yok Sizden 313 sayfa,
2.cilt: Sürgün 316 sayfa,
3.cilt: Sevdamı İstiyorum 388,
4.cilt Sorma Derdimi 372 sayfadan oluşuyor. 1.cilt yukarda paylaştığım şiir ile başlayıp, 4.cilt Merhum'un oğlu Mehmet Alp Şirin'in "Hasret" adlı şiiriyle son buluyor.
Céleste Albaret, Marcelciğim Proust’un Swann’ların Tarafı’nın basıldığı ve Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde’yi yazdığı yıllarda hayatına girmiş; ölene kadar yanında kalmış yardımcısı, dostu…
Proust’un ölümünden sonra elli yıl boyunca susuyor. Ta ki seksen iki yaşında, artık ölmeden önce, başkalarının gerçekten uzak anlatılarına bir son vermek için konuşmaya karar verene kadar. Ve iyi ki konuşuyor.
Bu herhangi bir biyografi değil.
Bir yazar biyografisi de değil.
Bu, ancak ve ancak Kayıp Zamanın İzinde’nin yazarının hayatı. Kitabı okuyanlar bu hayata hiç şaşırmayacaktır. Çünkü her şey — ama gerçekten her şey — eserin etrafında dönüyor.
Marcel Proust, bize Kayıp Zamanın İzinde’yi armağan etmek için bu dünyaya gelmiş.
İyi ki. İyi ki!
Céleste Albaret’in henüz yirmi iki yaşındayken tanıştığı ve gençliğinin en canlı yıllarını Proust’la geçirdiği bu dönemde aynı adanmışlığı göstermesi, hem bizim için hem Proust için ne kadar kıymetli. Duygularım o kadar coşkulu ki… Ancak aynı şekilde hissedenler anlayabilir.
Kayıp Zamanın İzinde’yi 2024’te yeniden okumaya niyetlenmiş, ikinci kitapta yarım bırakmıştım. Zamanı değildi. Özel bir buluşmaya ihtiyaç duydum. Şimdi bir sevgiliyle buluşur gibi, aheste aheste hazırlanıyorum. Ölmeden yeniden kavuşacağız.
Céleste’gim…
Her satırda beni ona biraz daha yaklaştırdın. Hiç bitmesin istedim.
Teşekkürler. Çok mutluyum. Yıla harika başladım.
Can’cım, Proust sevdamı biliyorsun. Bu kitapta bana okuduğun sayfalar oldu, eşlik ettin. Ne güzeldi. Teşekkürler. Biliyorum ki hayatının bir döneminde sen de Kayıp Zamanın İzinde’yi okuyacaksın. Satırlarında buluşacağız. Beni hatırlayacaksın. Anılarımızda buluşacağız. Her zaman…
ARAMIZDA HİÇ KAYBOLMAMIŞ OLAN VAR MI?Edebiyat
“Bugün benim doğum günüm, kırk yaşına girdim ve kayboldum.”
Herkese selamlar kitap dostlarım!
Tarık Tufan sevdamı beni bilenler bilir, bu gün yine onun muhteşem kaleminden çıkma 
Kaybolan kitabını inceleyeceğim, vakit kaybetmeden başlayalım!
Bir şeylerin eksikliğini hissettiğiniz fakat neyin kaybolduğu bilmediğiniz, bulamadığınız duygusuna kapıldığınız oldu mu hiç? Eminim olmuştur… Çünkü modern insanın en büyük lanetlerinden birisi bu: Kaybolmak!
Bu kayboluş mekansal değil elbette; kendi içinde kaybolmaktan bahsediyorum: Geçmişinde, inandığın değerlerde, yaptığın seçimlerde kaybolmaktan…
İşte roman boyunca yazarımız bir şeylerin yolunda gitmediğini bilen ama neyi kaybettiğini tam olarak adlandıramayan modern insanın bilinç altını gözlerimizin önüne seriyor karakterler aracılığıyla. Bazen inkar ediyorsunuz, bazen kabul ediyorsunuz, bazen bunalıyorsunuz, bazen de kaçıyorsunuz derininizdeki gerçeklerden. İçinizde eksilen şeylerle yüzleşiyorsunuz sonunda, tıpkı Hakan ve Yıldız gibi…
Hakan ve Yıldız 15 yıldır evli ve çocukları olmayan çiftimiz. İkisi de geçmişinden yaralı… İkisinin de çok ciddi anne baba travması var. Özellikle Yıldız’ın babasıyla olan ilişkisi beni inanılmaz etkiledi.
“Babalarının yaraladığı kadınların acısına ölüm bile çare olmaz.” diyor Tarık abimiz, o kadar doğru ki… Doğduğunuz andan itibaren size dağ olması gereken insan tam aksine dağlarınıza karlar yağdırınca; geri kalan ömrünüzde ne kadar çabalarsanız çabalayın hep yarım, hep eksik kalıyorsunuz; ölüm bile çare olmuyor bu boşluğu gidermeye… Keşke herkes anne baba olmasa diye düşündüm bir kez daha kitabı okurken; fakat işte imtihan dünyası ve bence en büyük imtihanlardan birisi de anne baba ile olan diye düşünüyorum.
Hakan ve Yıldız’ın ikisinin de aile travmalarının olması tesadüf değildi. Bence yazar
Tarık Tufan sevdamı beni bilenler bilir, bu gün yine onun muhteşem kaleminden çıkma Kaybolan kitabını inceleyeceğim, vakit kaybetmeden başlayalım!
Bir şeylerin eksikliğini hissettiğiniz fakat neyin kaybolduğu bilmediğiniz, bulamadığınız duygusuna kapıldığınız oldu mu hiç? Eminim olmuştur… Çünkü modern insanın en büyük lanetlerinden birisi bu: Kaybolmak!
Bu kayboluş mekansal değil elbette; kendi içinde kaybolmaktan bahsediyorum: Geçmişinde, inandığın değerlerde, yaptığın seçimlerde kaybolmaktan…
İşte roman boyunca yazarımız bir şeylerin yolunda gitmediğini bilen ama neyi kaybettiğini tam olarak adlandıramayan modern insanın bilinç altını gözlerimizin önüne seriyor karakterler aracılığıyla. Bazen inkar ediyorsunuz, bazen kabul ediyorsunuz, bazen bunalıyorsunuz, bazen de kaçıyorsunuz derininizdeki gerçeklerden. İçinizde eksilen şeylerle yüzleşiyorsunuz sonunda, tıpkı Hakan ve Yıldız gibi…
Hakan ve Yıldız 15 yıldır evli ve çocukları olmayan çiftimiz. İkisi de geçmişinden yaralı… İkisinin de çok ciddi anne baba travması var. Özellikle Yıldız’ın babasıyla olan ilişkisi beni inanılmaz etkiledi.
“Babalarının yaraladığı kadınların acısına ölüm bile çare olmaz.” diyor Tarık abimiz, o kadar doğru ki… Doğduğunuz andan itibaren size dağ olması gereken insan tam aksine dağlarınıza karlar yağdırınca; geri kalan ömrünüzde ne kadar çabalarsanız çabalayın hep yarım, hep eksik kalıyorsunuz; ölüm bile çare olmuyor bu boşluğu gidermeye… Keşke herkes anne baba olmasa diye düşündüm bir kez daha kitabı okurken; fakat işte imtihan dünyası ve bence en büyük imtihanlardan birisi de anne baba ile olan diye düşünüyorum.
Hakan ve Yıldız’ın ikisinin de aile travmalarının olması tesadüf değildi. Bence yazarFelsefemiz Ayrı, Hikayemiz Ortak
İskender Pala
İskender hocayla kafa yapımızın uyuşmadığını hep düşünürdüm ama meğerse hocamın hikaye damarına direkt bağlanıyormuşum.
Kitap öyle akıyor ki ne dil yoruyor, ne tarih boğuyor, ne de bölümler parça parça hissettiriyor. Bir bakmışım Osmanlı’nın içinde geziyorum, bir bakmışım ağzımdan “varsın ölüm gelsin” gibi cümleler dökülüyor.
Dini göndermeler, kültürel detaylar, divan havası… hiçbirine takılmadım. Belki doğru zaman, belki doğru hikaye… ama kesin olan bir şey var Pala anlatınca kapılar kendiliğinden açılıyor.
Katre-i Matem sonrasıda bir beyt benden gelmesin mi?
Sevdamı kırdın, gönlümü değil,
Gönlüm hala güçlüdür, sevdamdır incinen.
İskender Pala Katre-i MatemEdebiyat
İskender Pala
İskender hocayla kafa yapımızın uyuşmadığını hep düşünürdüm ama meğerse hocamın hikaye damarına direkt bağlanıyormuşum.
Kitap öyle akıyor ki ne dil yoruyor, ne tarih boğuyor, ne de bölümler parça parça hissettiriyor. Bir bakmışım Osmanlı’nın içinde geziyorum, bir bakmışım ağzımdan “varsın ölüm gelsin” gibi cümleler dökülüyor.
Dini göndermeler, kültürel detaylar, divan havası… hiçbirine takılmadım. Belki doğru zaman, belki doğru hikaye… ama kesin olan bir şey var Pala anlatınca kapılar kendiliğinden açılıyor.
Katre-i Matem sonrasıda bir beyt benden gelmesin mi?
Sevdamı kırdın, gönlümü değil,
Gönlüm hala güçlüdür, sevdamdır incinen.
İskender Pala Katre-i Matem