VADİDEKİ ZAMBAK
(Roman)
HONORÉ DE BALZAC
1799-1850 yılları arasında yaşamış, realizm (gerçekçilik) akımının en etkili temsilcilerinden biri kabul edilen Fransız yazar Honoré de Balzac’ın başyapıtlarından Vadideki Zambak romanıyla hem yazarı hem de eserini tanıma yolculuğumuza devam ediyoruz.
Vadideki Zambak, gerçekleşmeyen bir aşkın insan hayatını nasıl şekillendirdiğini anlatan etkileyici bir romandır. Aşkın yalnızca kavuşmak olmadığını; bazen vazgeçmek, beklemek ve fedakârlık yapmak anlamına geldiğini son derece zarif bir şekilde ortaya koyar. Bu yönüyle aşkı en hüzünlü ve en ince biçimde anlatan romanlardan biri olarak değerlendirilebilir.
Romanın başkahramanı ve anlatıcısı Félix’tir. Çocukluğunda annesinden sevgi görmemiş, yalnız ve kırılgan bir karakterdir. Annesinin zoruyla katıldığı bir davette evli ve aristokrat bir kadın olan Henriette ile tanışır ve ona derin bir aşkla bağlanır.
Henriette ise Kont de Mortsauf ile mutsuz bir evlilik sürdürmektedir. Ruhsal olarak Félix’e yakınlık duysa da ahlaki değerleri ve toplumsal sorumlulukları nedeniyle duygularını bastırır. Roman boyunca Félix ile Henriette arasında yoğun fakat platonik bir aşk yaşanır.
Eserde tutku ile görev arasındaki çatışma, ideal aşk, fedakârlık, toplumsal baskı ve insan ruhunun karmaşıklığı son derece gerçekçi bir dille işlenmiştir.
Félix’in hayatına daha sonra giren İngiliz kadın Lady Dudley ise Henriette için hem fiziksel aşkın hem de kadınlık kimliğinin farkına varılmasını sağlayan güçlü bir rakip olarak karşımıza çıkar.
Anlatıcı, yaşananları mektup tekniğiyle aktarır. Romanın sonunda ise Félix’in hayatındaki üçüncü bir kadın devreye girer. Bu kadının Félix’e yazdığı mektupta Henriette ve Lady Dudley daha gerçekçi bir bakış açısıyla değerlendirilir. Üstelik bu değerlendirmeler, bir
15. CiltDin
Kütüb-i Sitte/Muhtasarı Tercüme ve Şerhi 15. Cilt
"Ceza verecekseniz, uğradığınız muamelenin misliyle ceza verin. Eğer sabrederseniz, bu sabır, sahipleri için daha da hayırlıdır."
(Nahl, 126)
Hayata tam şuradan bakmasam çoktan kendimden nefretlik bir insana dönüşmüştüm. Elhamdulillah diyeceğim ne diyeceğim?
Ben her zaman iyiler cennete gitsin demişimdir. Kimsenin ben iyiyim ben iyiyim çırpınışları bana gelmez. İnsanoğlu önce yaptıklarına bakacak, sonra "bana yapıalanlar" kısmına odaklanabilir. Düşünüyorum. Tamam kesinlikle hak etmişimdir ve de ALLAH beni bu şekilde istemiyor diyorum. Ve de Allahın hakkımda istemediğini ben de istemem zaten. Bedelini ödemediğim bir günahla gitmeyeyim derim. Allah herkesin hakkını benden alıyor diye düşünürüm. O yüzden kimseye bir nefret beslemiyorum. BU kısım kendimle ilgili. Ama sevdiklerime yapılanlar o kadar müsamahalı olamıyorum. O zaman insanlardan soğuyorum ben. Onların umurunda olup olmaması umurumda değil. AMA bana göre bir insanı benim sevmemem, hayatta böyle koruma kalkansız gezmek dolaşmak gibi bir şey :D Çünkü ben bana yapılana öyle büyük tepkimem ama sevdiğim insanlara yapılan şeylere on misliyle tepkirim. Yine gidip bir şey yapmam belki ama ışık hızıyla soğurum. Tarafımdan sevilmek diye bir ayrıcalık var yani. Sıfır tevazu.
Şimdi bu ciltte, özellikle bu hislerimin depreşmesinin sebepleri var tabii. Barbata yakın bir bayram. Ama umut bulduğum şeylerle karışık. Ölüm var ölüm. Kendinizi bu dünyada ortadan ikiye ayırsanız da, bütün benliğinizi dünyaya serip kişiliğinizi beş paralık etseniz de ölüm var ahiret var hesap var. Hep ettiğim bir x-duam var bu tip insanlara. Allah size versin. İstediğiniz kadar, taptığınız, sevdiklerinizi değiştiğiniz kadar mal mülk versin. Çok versin. İmtihanınızı oradan bulun. Bitti gitti
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Masumiyet Müzesi’ni bitirdiğimde, içimde hem çok ağır bir yorgunluk hem de Kemal’e karşı ne hissedeceğimi bilemediğim tuhaf bir şaşkınlık vardı. Kitap bittiğinden beri kendi kendime sorup duruyorum: "Bir insan birini bu kadar çok severse bu aşk mıdır, yoksa düpedüz bir delilik mi?"
Kemal’in Füsun’a olan o marazi, o saplantılı tutkusu içimi öyle bir sıktı ki, okurken bazen "Yeter artık Kemal, kendine gel!" diye bağırmak istedim. Ama bir yandan da o aşkın büyüklüğü karşısında saygıyla eğilmekten kendimi alamadım. Füsun’un dokunduğu her şeyi, içtiği sigaranın izmaritini bile toplayıp onlardan bir müze kurmak… Bu nasıl bir yalnızlıktır, nasıl bir boşluktur ve en önemlisi, bir insanı eşyalar üzerinden yaşatmaya çalışmak nasıl bir çaresizliktir? Sayfaları çevirirken 70'lerin, 80'lerin o eski İstanbul’unun sokaklarında, dumanlı meltem kokularının arasında Kemal’le birlikte ben de mahvoldum.
Beni asıl darmadağın eden şey, Kemal’in Füsun’u yanındayken bile aslında ne kadar çok özlediğini fark ettiğim o anlar oldu. Mutluluğun sadece o an yaşanırken değil, çok sonraları, elimizden kayıp gittiğinde anlaşılan bir şey olduğunu yüzüme tokat gibi çarptı bu kitap. O meşhur son cümleyi okuyup kapağı kapattığımda masadaki bardağa, duvardaki saate baktım; her şey birden anlam kazandı sanki. Masumiyet Müzesi bana aşkın sadece iki kişilik bir oyun olmadığını, insanın sevdiği uğruna kendi hayatını nasıl bir müzeye, nasıl bir hapishaneye dönüştürebileceğini kalbimi sızım sızım sızlatarak gösterdi.
Her aşkın bir gün biteceğini vurgulayan bir kitap...
İnsan birini ne kadar severse sevsin zorluklar karşısında sevgisine ne kadar aciz olduğu acı bir tecrübeyle kendisine öğretilir.
kağıt ev
Bazı kitaplar yalnızca okunmaz.
İnsanın zihnine yerleşir.
Ve sessizce şunu fısıldar:
“Gerçeklikten ne kadar uzaklaşabilirsin?”
Kağıt Ev tam olarak böyle bir kitaptı benim için.
İlk bakışta kitap sevgisi üzerine kısa bir novella gibi görünse de aslında çok daha karanlık bir yere dokunuyor.
Kitaplar gerçekten bir sığınak olabilir mi?
Peki ya o sığınak zamanla insanı gerçek hayattan koparmaya başlarsa?
Bu kitap boyunca beni en çok düşündüren şey buydu.
Çünkü insan ne kadar yalnızlığı severse sevsin; bir noktadan sonra dünyayla, insanlarla ve gerçeklikle kurduğu bağ onu “yaşıyor” tutuyor.
Kitaptaki karakterler kitaplara yalnızca tutkuyla bağlı değildi.
Onlar kitapların içinde yaşamaya başlamışlardı.
Ve bu durum bir süre sonra huzurdan çok sessiz bir karanlığa dönüşüyordu.
Belki de bu yüzden kitabın atmosferi beni bu kadar etkiledi.
Çünkü okurken sürekli şunu düşündüm:
“İnsan kendini korumaya çalışırken, fark etmeden hayattan vazgeçebilir mi?”
Kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu benim için
Puan vermedi·590 syf.·
2026 6. kitabı
Ben bülbülüm. Eğer bugün bahçenizde bir yerlerde size kırk birinci şarkıyı söylüyorsam, bilin ki yine gülümü anlatıyorumdur:
"Bütün şarkılarım sana senâdır yâ Rasûlallah / Ne ki vardır ya senden ya sanadır yâ Rasûlallah" Çünki "Seni her kim severse ben rakîbim yâ Rasûlallah!"
