Ölümün gölgesinde açan çiçekler...Alıntı
Toprağa eğilen bir insanın, bir gün kaçınılmaz olarak göğe bakmak zorunda kalışının hikâyesi...
Bahçıvan ve Ölüm, ölümün karşısında verilen büyük savaşları değil, insanın kendi içindeki sessiz yenilgilerini anlatıyor. Bir bahçıvanın toprağı işlerken gösterdiği sabır, sevgi ve emek; hayatı koruma isteğinin en sade hâline dönüşüyor. Fakat bazı gerçekler vardır ki ne emekle ne de dualarla değişir.
Kitabı okurken sık sık şunu düşündüm: İnsan, sevdiği birini kaybetme ihtimaliyle ne zaman yüzleşmeye başlar? Tehlike kapıyı çaldığında mı, yoksa onu sevdiği ilk anda mı?
Yazarın dili gösterişli olmaktan uzak ama tam da bu yüzden etkileyici. Cümleler okurun üzerine yürümüyor; usulca yanına oturuyor. Bahçede açan her çiçek, dökülen her yaprak ve değişen her mevsim, yaşamın geçiciliğine dair sessiz bir hatırlatmaya dönüşüyor.
Bu kitap bende büyük fırtınalar koparmadı. Daha çok, yağmurdan sonra toprağın üzerinde kalan o tanıdık koku gibi yer etti. Son sayfayı kapattığımda içimde kalan şey hüzünden çok kabullenişti. Çünkü bazı hikâyeler bize ölümü anlatırken aslında yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu fısıldar.
Bahçıvan ve Ölüm, bittiğinde değil; üzerine düşündükçe büyüyen kitaplardan biri oldu benim için.
Evcilleştirilmiş konforlu dünyasından koparılıp Alaska’nın o vahşi, acımasız ve beyaz esaretine fırlatılan bir köpeğin, Buck’ın, adım adım kendi özüne ve atalarının vahşi güdülerine dönüşünün o destansı hikayesi. Jack London, hayatta kalma mücadelesini ve doğanın o amansız yasalarını bir hayvanın gözünden öyle sarsıcı ve güçlü bir dille anlatıyor ki; medeniyetin incecik boyasını kazıdığımızda altından çıkan o ilkel, özgür ve boyun eğmez çağrıyı iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitaplardan Kalanlar: Beyaz Diş – Jack London
Beyaz Diş – Jack London
Modern Klasik
Vahşi doğanın ortasında, hayatta kalmanın tek kuralının güç olduğu bir dünyada başlıyor Beyaz Diş’in hikâyesi.
Açlık, korku, dövüş, ihanet… Her sayfada sertlik var. Ama bu kitap sadece bir kurt hikâyesi değil; güvenmeyi öğrenmenin hikâyesi.
Beyaz Diş bize dayanıklılığı öğretiyor. Sabretmeyi, ayakta kalmayı, vazgeçmemeyi…
Ama asıl unutulmaması gereken şu: Güç tek başına yeterli değil. Şefkat olmadan güç sertleşiyor.
Jack London, bir kurdun iç dünyasını öyle gerçek, öyle yalın anlatıyor ki; okurken onun korkusunu, öfkesini ve o temkinli sevgisini hissediyorsunuz.
En çok da şu çarpıyor:
En vahşi kalp bile doğru yerde şefkatle karşılaşınca değişebilir.
Sonu biraz masalsı… ama bunca acıdan sonra o umut, hak edilmiş bir umut.
Dayanıklılık önemli.
Sabır önemli.
Azim önemli.
Ama şefkat asla ihmal edilmemeli.
@book.painting.antique
Beyaz Diş 
Jack London
Beyaz Diş Jack London
Bazı kitaplar bittiğinde üzülürsünüz, bazıları ise içinizde bir yere dokunup uzun süre kalır. Iza'nın Şarkısı benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Bir annenin alıştığı hayatından, anılarından ve kimliğinden koparılışını okurken kalbim acıdı. İza'nın sevgisi vardı ama bazen sevgi tek başına yetmiyordu. Magda Szabo, insanların birbirini anlamadan da çok sevebileceğini öyle gerçek anlatmış ki sayfalar boyunca hem anneye hem kıza kızıp sonra ikisine de hak verdim. Kitabı kapattığımda aklımda tek bir düşünce kaldı: Bazen bir insana verebileceğimiz en büyük şey, onun hayatını düzene sokmak değil, onu olduğu gibi anlamaya çalışmaktır.
Okurken birkaç kez durup nefes almak zorunda kaldım. Çünkü bazı ayrılıklar kilometrelerle değil, anlaşılamamakla yaşanıyor. Kalbim en çok da kimse kötü olmadığı halde herkesin kaybetmesine acıdı.
Leyla ile Mecnun1000Kitap
Eserimiz aslında iki kişiyi anlatmaktadır biri Fuzuli. Tabiki de kendine neden Fuzuli dendiğini çok önemli konu halinde işlemiştir; Dünyaya gelişi fuzuli olmayan bir kişinin gönlünden dökülen beyitlere, sözlere dem vuran ve her nefeste bize bunu yaşatan İskender Pala’ya ne kadar teşekkür etsek azdır elbet. Lakin böyle eserlerde divanda edebiyatında nirvana'ya ulaşmış Fuzuli’yi görmek ve şu an ki yetişen nesillere aktarmak tabi ki de taktir edilecek bir durumdur. İskender Pala gerçekten divan edebiyatını ve o dönemlere ait büyük şahsiyetleri kaleminde çok güzel anlatmaktadır. Her karakterde bir kez daha bizi yıllar öncesine götüren bir eser her beyitte gözlerden dökülen yaşlar...
Kitabın temel konusunu ele almak gerekirse: bu kitap da “Mana’dan Madde’ye”, “Gönül’den Akıl’a”, “Soyut’tan Somut’a”, “Değer’den Değersiz’e” bir yol vardır ve akar gider. Ruhtan bedene gelen bir sevgi , ilgi ve malamayet...
Hazine değerinde bilgileri 450 sene sonra tekrardan nakış nakış işlemek, tekrardan okuyucularına öğretmek için çabalamak gerçekten büyük özgüvendir bana göre.
Hikmet Benol, sen kimsin, neden bu kadar karışık senin zihnin, bu kadar oyunu, bu kadar sahneyi nasıl tasarladın?
Sevgi'de sevgiyi, Bilge'de anlayışı, Hikmet Tambay'da otoriteyi, onaylanmayı ve her karakterde ayrı bir özelliği anlatır Atay.
İronik bir dille bürokrasiyi, köhneleşmiş yapıyı, bulaşık yıkarken zihnindeki karmaşayı, sayıların bile onu kurtaramayacağını, mahşerin dört atlısının etrafımızda salındığını, Kleopatra'nın aslında Antonius'a değil güce aşık olduğunu anlatır.
Mahalle baskısını, aldatma ve ihaneti, insanların birbirini ahlaksızlığa sürüklemesini bir oyuna konu ederken, en son vurucu darbeyi son akşam yemeğine saklar.
Son akşam yemeğinde İsa'ya yapılacak ihanet konuşulur. Hikmet Benol da bu yemekte kendi yalnızlığının, anlaşılmayışının ve maruz kaldığı toplumsal ihanetin hesabını sorar. Bu yemek dış dünyayla kurduğu son bağdır.
Atay, Tehlikeli Oyunları yazarken en çok Hamlet'ten etkilenmiştir. Bazı sahneler bize Don Kişot'u hatırlatır.
Saatleri Ayarlama Enstitüsü de yine bu kitap için önemli bir etkileşimdir.
Mutlaka okunmalı...
