Opera, bir milletin kültürünü tanımada önemli bir sanat dalıdır. Operalarda kullanılan dil, müzik, kostümler, sahne tasarımları ve konu seçimleri, ait oldukları toplumun tarihini, geleneklerini, değerlerini ve yaşam biçimini yansıtmasıyla oldukça önemlidir. Bu sayede izleyiciler, farklı milletlerin kültürel mirasını sanatsal bir bakış açısıyla tanıma fırsatı bulur. Ayrıca opera, bir toplumun estetik anlayışını ve sanata verdiği önemi göstererek kültürler arasında karşılıklı anlayış ve etkileşimin gelişmesine katkı sağlar kesinlikle.
Claudio Monteverdi’nin 1607 yılında bestelediği L’Orfeo operası, Yunan mitolojisinin en dokunaklı aşk öykülerinden biri olan Orpheus ve Eurydice’nin hikayesini sahneye taşımaktadır. Sevdiği kadın Eurydice’yi bir yılan sokması sonucu kaybeden Orpheus, onu yeniden hayata döndürebilmek için Hades’in yeraltı dünyasına inmektedir. Müziğinin büyüleyici gücüyle ölüler diyarının kapılarını aralamaya çalışan kahraman, aşk uğruna büyük bir sınav verir aynı zamanda. Eser, sevginin gücünü, insanın kader karşısındaki çaresizliğini ve müziğin ruhları etkileyen büyülü etkisini etkileyici bir şekilde içinize işleyecek eminim. Duygulara yenilmenin bedeli burada oldukça ağır.
Diğer yandan eser, aşkın insanı en büyük fedakarlıklara sürükleyebilecek kadar güçlü bir duygu olduğu, ancak insanın kader ve ölüm karşısında her zaman istediği sonuca ulaşamayacağını da hatırlatmaktadır. Sevgi, umut, kayıp ve insanın zayıflıkları gibi evrensel temalarla birlikte, aşkın gücünün yanı sıra kaderin kaçınılmazlığını da vurgulamaktadır.
Bugün sizlere dertleşme tadında bir kitapla geldim. @kursad.taskin ’ın Gelgeç Çıkmazı adlı eseri, ilk bakışta hacmiyle küçük görünse de kapağındaki o sisli, loş sokak lambasının altındaki yalnız figür gibi insanı kendi derinliklerine çeken, oldukça yüklü bir dertleşme seansı sunuyor. Yazarın deneme ve kısa hikayeleri bir araya getirdiği bu kitap, dış dünyadaki somut çıkmazlardan ziyade, insanın kendi içine inşa ettiği o görünmez labirentleri ve duygusal tıkanıklıkları mercek altına alıyor. Karakterlerin isimler yerine K., S., N., U. gibi sadece baş harfleriyle simgeleştirilmesi, anlatılan hikayeleri bireysellikten çıkarıp hepimize ait kılmayı başarıyor; sayfaları çevirirken aslında yazarın başkasını değil, doğrudan bizim iç kırılganlıklarımızı, mahalle sıcaklığındaki o tanıdık ama bazen de boğan aidiyetlerimizi anlattığını hissediyoruz.
Kitabın temel gücü, hayatın hızına yetişmeye çalışırken ıskaladığımız, ertelediğimiz ya da bakmaktan çekindiğimiz gerçeklerle bizi son derece naif, hüzünlü fakat asla umutsuzluğa sürüklemeyen samimi bir dille yüzleştirmesinde yatıyor. “Çıkmaz bazen yol değil, insandır...” cümlesinin hakkını verircesine, hayatı sadece başımıza gelen olaylar silsilesi olarak değil, bu olaylar karşısında büründüğümüz kimliklerle anlamlandırıyor. Nitekim yazarın da altını çizdiği gibi, hayat çoğu zaman ne yaşadığımız değil, yaşarken kim olduğumuzdur. Bu farkındalık, okuyucuyu hırpalamadan, adeta şefkatli bir dost eli gibi omzuna dokunarak bir iç hesaplaşmaya davet ediyor.
Eserdeki insan ilişkilerine, vicdana, ahlaka ve aidiyete dair sorgulamalar ise gündelik hayatın tam kalbinden yakalanmış netlikte. Özellikle sevgi ve nefret arasındaki o ince, geçirgen çizgi üzerine düşünürken karşımıza çıkan “İnsan en çok sevdiğine kızar; çünkü ondan vazgeçmeye niyeti
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“İnsan Ne ile Yaşar?” kitabı, gerçekten anlayarak okunduğunda insana çok şey katan bir eser. Kibir ve açgözlülüğün insanı nasıl yanlış yollara sürükleyebileceğini, iyiliğin ise hem bireye hem de çevresine neler kazandırdığını etkileyici bir şekilde anlatıyor. Ben kitabı çok beğendim ve bu yaz bir kez daha okumayı planlıyorum. Özellikle ne yapacağını bilemediğin bir dönemdeyseniz, mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
Kitap, reenkarne olarak farklı bedenlerde dünyaya geri dönen bir köpeğin, en sevdiği insanı bulma çabasını ve bu süreçte kendi "hayattaki amacını" keşfetmesini anlatır. Eser yalnızca köpekleri değil, insan ve hayvan arasındaki o eşsiz bağı yüceltir. İster sizi heyecanla kapıda bekleyen bir köpek, ister tüneğinde hareketlerinizi inceleyen meraklı bir papağan, isterseniz de eve adım attığında tüm neşesiyle oynamaya hazır bir yavru kedi olsun; bir canlının insan hayatına kattığı o saf, beklentisiz ve onarıcı sevgi kitabın tüm satırlarına kusursuzca işlenmiştir. Küçüklüğümden bu yana bana okumayı sevdiren kitaplardan bir tanesi. 
Can Dostum
Can Dostum
Puan vermedi
Zekanın sevgi ve şefkatle dengelenmediği zaman hiçbir şey ifade etmediğini öğrendim."Charlie Gordon, düşük bir IQ ile doğmuş ama dünyayı, insanları sevmeyi her şeyden çok isteyen bir adamdı. Ta ki bir ameliyatla dahi olana kadar... Algernon ise labirentleri ondan hızlı geçen küçük, beyaz bir fare. Charlie’nin zekası yükseldikçe dünyanın ne kadar acımasız olduğunu, insanların ona neden güldüğünü ve cehaletin bazen nasıl bir mutluluk olduğunu anlamasını okumak kalbimi paramparça etti. Bilginin getirdiği o büyük yalnızlığı iliklerinize kadar hissedeceğiniz, bittiğinde uzun süre kapağına bakıp kalacağınız bir kitap.
Son zamanlarda polisiye sürükleyici romanlarda görmediğim akıcılığı ve anlaşılırlığı Ahmet Hamdi Tanpınar’ın hayatından romanına geçişine mükemmel bir şekilde gösterdi. İyi ki okumuşum dedirten romanları özlemişiz
Sevgi , saygı ve rahmetle …
