Belki temel hata, sevgiyi bir 'duygu' işi olarak görmekte-duygu yanı yok değil; ama bu, bilinçle dengelenmezse -yalnızca duygusal kalırsa kişinin özgürlüğü pahasına yürüyor. Bu oluşumun en önemli göstergesi, kıskançlık: sevginin tek yanlı yozlaşması... Akıldışı hâle gelmesi, bilgiyi çeler hâle gelmesi... Sevginin iki kişinin ilişkisi olmaktan çıkıp, bir kişinin ötekine yönelik bir tutumu hâline gelmesi...
Ben: "Hem deli gibi sevilmek ve dikkat çekmek istiyorum hem de biri bana yaklaşınca duvara çarpmış gibi geri kaçıyorum. Bu ne büyük bir saçmalık."
Psikolog: "Bu bir saçmalık değil, incinmekten korkan bir çocuğun savunma mekanizmasıdır. Görülmek istiyorsunuz çünkü varlığınızın onaylanmasına ihtiyacınız var; ama görüldüğünüzde kaçıyorsunuz çünkü kusurlarınızla kabul edilmeyeceğinize inanıyorsunuz. Kendinizi hak etmediğinize inandırdığınız sürece, sevgi size hep bir tehdit gibi görünecektir."