Hepimiz yaralarımız kadar değil miyiz bu dünyada, dışımız gülerken bilemeyiz ki içimizde ne fırtınalar kopar. İnsanoğlu hep buruktur, hep bi yaralı tarafı vardır, istediklerimiz ve elde ettiklerimiz kadarız.
Belki de şu koca dünyada çoğu insanın en büyük yarası ailedir. Herkes yapamadığı şeylerin acısını diğerinden çıkarır, acımızın yükünü etrafımızdakine yükleriz hep. Susarız bir ömür, ama hırçınlığımız anlatır sustuklarımızı.
Biz yaralarımızı sakladıkça iyi bişey yaptık sanarız ama o yaraları sakladıkça daha çok zarar veriririz birbirimize, tamamlanamayan bir boşluk yaratırız.
Bu kitapta tam olarak bunu anlatıyor bize. Bir ailenin olamayış hikayesini okuyoruz. Babanın günahını, çocuklarına ödeten bi anne, birbirinden uzak olan çocuklar, kendi iç dünyasında yaşayan gelinler.
Birbirlerine söyleyemedikleri yaraları, biz onların iç sesi olarak okuyoruz. Birbirlerine anlatamadıklarını okuyoruz. Karakterlerin iç çatışmalarını, yaralarını, acılarını, içinde tuttuklarını okuyoruz.
Benim için çok güzel bir okuma serüveni oldu çokça merak ettiğim bir kitaptı. Ne yalan söyleyeyim altı harfli bir tatlı kadar beğenmedim ama çok güzeldi yinede. Sonunda bi çiftin de mutlu olmasına çok sevindim belki de mutluluğu en çok hakeden onlardı zaten.
Aile olmak demek gerektiğinde yaralarıda beraber sarmak demektir. Yaralayan değilde, yaralarınızı saran bir aileniz olması dileği ile...
Aşk Hipotezi gerçekten beklentimin çok üzerinde bir kitaptı, tek kelimeyle bayıldım! Olive ve Adam’ın birbirine olan esprili, didişmeli yaklaşımları o kadar iyiydi ki... Sahte ilişki oyununu yürütürken aralarındaki çekim o kadar güçlüydü ki, sahteden ziyade ilk andan itibaren gerçek bir ilişki gibi hissettirdi. Özellikle o tatlı piknik sahnesi ve oteldeki meşhur sahneler aklımdan çıkmıyor, favorilerim arasına girdi bile!
Olive’in geçmişinden gelen "sevdiğim insanları kaybedeceğim" korkusunu ve bağlanma problemini aşmasına, o duvarları yıkmasına çok sevindim. Adam karakteri dışarıdan ne kadar huysuz görünürse görünsün, ben kendisine tam anlamıyla bittim! Megafonla herkese bağırıp herkesi ağlatırken, Olive’in yanında tam bir "güvenli liman" (safe place) olması inanılmaz bir detaydı. Hele o banyo karşılaşmasından beri, yani neredeyse 3 yıldır Olive’e gizliden gizliye duygular beslemesi ve bunu belli etmemesi... Ağğğw, kalbimi bıraktım!
Yakında filmi de çıkacak, çok heyecanlıyım! Gerçekten oyuncular cuk olmuş internetteki o görselleri görünce iyice merak ettim. Dört gözle filmi bekliyorum
Reklam
Freida McFadden - Erkek Arkadaş
Kitabı henüz bitirdim ve düşüncelerim tazeyken hızlıca yorumlamak istedim.
Öncelikle bu kitap Freida Mcfadden'dan okuduğum ikinci kitaptı ve okuduğum ilk kitabına göre (Sakın Yalan Söyleme) bu kitabı daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. Bu kitabı kafamda daha az soru işaretiyle bitirdim ve sonlarında gerçekten de şaşırdığımı söyleyebilirim. Kafamdan her ihtimali geçirdiğime, herkesi şüpheli gördüğüme inanıyordum ama belli ki yanılmışım.
Yazarın kitapları genel olarak inanılmaz sürükleyici, yazım dili olarak oldukça basit ve kolay okunuyor olduğundan, üstelik kendini de merak ettirdiğinden bitirmem çok uzun sürmedi ve okuma sürecinden cidden keyif aldım. Dolayısıyla ters köşeli, hafif gerilimli bir kitap arayışındaysanız kesinlikle öneririm.
Spoiler olabilir!
Bir puan kırmamı sağlayan tek nokta Tom'un başta soyadı ile çalıştığı yeri farklı söylemesi ve bunun üzerinde bir daha hiç durmamamız, sebebini öğrenmememiz oldu. Bunun yanında Kevin mevzusunun da sırf yazılmak için yazılıp yazılmadığını düşünüyordum fakat son sayfada o mevzu da çözüldüğünden ve eksik kalmadığından memnun kaldım. Sonda Tom'un Daisy ile kaçmasını da açıkçası beklemiyordum. Bir ihtimal polisi aramışken hislerini görmezden gelip onu polise teslim eder diye düşünmüştüm. Ancak ikisinin de kaçıp gitmesine pek üzülmedim. Jake ile Sydney'in yeniden bir araya gelmesine sevindim, Jake'i kitap boyunca çok sevdim çünkü, zaten birbirlerini unutabilmiş de değillerdi.
Spoiler sonu!
Bence Sakın Yalan Söyleme kitabından çok daha güzeldi dediğim gibi, kitabın işleyişi öbür kitaba kıyasla kesinlikle daha iyi aklıma yattı. Elbette çok küçük yaştaki okurlara değil fakat belirli bir yaşın üzerindeki okurlara önerebileceğim bir kitap oldu, keyifli bir okumaydı.
bu eserin türkçe'ye kazandırılmasına çok sevindim. zeki hoca'yı tebrik ederim temiz bir çeviri yapmış.
kitapta özellikle diyalektiğin gelişimi ve hegel bölümleri oldukça başarılı. ancak alan woods'un big bang teorisine karşıtlıkta neden bu kadar saplandığı halen idrak edemiyorum..
Polisiye deyince de Ahmet Ümit gerçekten. Muazzam bir iş olmuş yine. Mitoloji sevmeyenin bile sıkılmadan okuyacağı harika bir eser. Bu kadar uzun bir romanın (502syf) akıcı dili, mitoloji ve arkeoloji ile harmanlanmış kurgusu, olay örgüsü okuma zevkini zirveye taşıyor haliyle.
Berlin den Bergama’ya uzanan bir cinayet soruşturması. Soruşturmada görevli Türk asıllı başkomiser Yıldız olayın sıradan bir cinayet olmadığını düşünür. Soruşturma derinleşince karşımıza sürpriz bir isim çıkıyor. Kendisini tekrar gördüğüme çok sevindim :) Kendisinin gelmesiyle parçalanan bölümler yerine oturuyor ve ters köşe oluyoruz.
06.02.2023
"İlk defa bir kitabı okurken burnumun direği sızladı... Çünkü kurgu da olsa hikaye çok tanıdıktı. İskenderun’un sokakları, deprem, o enkazlar ve bitmek bilmeyen o çaresiz bekleyiş... Hepimizin yüreğine kazınan o ortak acıdan, çok bizden bir kesitti.
Okurken içim çok derin sızlasa da, en çok o enkazların arasından sağ çıkan umuda sevindim. Unutmamak, yarım kalanları anmak ve her şeye rağmen yeniden hayata tutunabilmek dileğiyle... #KimsesizlerCoğrafyası"
Reklam
Reklam