Ayrıca Alice, kendimi gerçekten de başarısız hissediyorum, bir anlamda hayatım gerçekten de bomboş ve hayatımda ne olduğunu önemseyen çok az insan var. Bazı şeylerin nedenini anlamak çok zor bazen, hayatta bir anlamı olacağını sandığım şeylerin sonunda hiçbir anlamı olmuyor, beni sevmesi gereken insanlar sonunda beni sevmiyor. Bu aptal e-postayı yazarken bile gözlerim doluyor ki geçmişi geride bırakabileceğim altı ayım vardı. Hiç unutamayacak mıyım diye merak ediyorum artık. Belki insanın bazı biçimlendirici evrelerde yaşadığı bazı acılar onun benliğine işliyordur. Yirmi yaşıma kadar bekaretimi kaybetmeyip sonunda acılı, tuhaf ve kötü bir deneyim yaşamam, öncesinde hiç aklıma getirmezken o zamandan beri kendimi tam da böyle şeyleri yaşayacak bir insan olarak görmem gibi tıpkı. Şimdi ise hayat arkadaşının yıllar içinde sevgisini kaybedeceği biri gibi hissediyorum ve öyle bir insan olmanın önüne nasıl geçeceğimi bilemiyorum.