Şeyma
@seymonyum
15 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Albert Camus'un dili benim edebi ve felsefik dilden aldığım lezzete o kadar yakın, o kadar aynı..
Kitap bitmesin diye her gün cüzi sayfa sayısıyla ilerliyordum. Vebadan verilen kayıplarla yüzleşmeyi ve aslında kayıptan çok daha farklı duyguları öğrendiğini anladı doktor..Tek gerçek cinayeti çocuklar ve insanları ölüme yollayan neyse onu yüreğiyle onaylamış olanı affetmemeyi, gerçek sanılan ama duygusal fakirlik içinde insana duyulan duyguların da insanı arada bir ödüllendirmesi gerektiğini, tam da ihtiyacın olunmadığı bir anda huzuru ölümde bulmayı, vebanın insanları tecrit ettirirken onları birbirine daha çok yakınlaştıran bilişsel bir olay olduğunu....
Yazarın dediği gibi şuna inanıyorum ki,; insanların arasında nefret,düşmanlık,savaş vs. duyguların ve olayların çoğalmakta olduğu zamanlarda öldüğünü sandığımız veba tekrar ölü farelerini bizim aramızdaki bu düşmanlığı ve bizi öldürsün diye gönderecek. Bizse sadece bilmediğimizi öğreneceğiz doktor gibi, ya da öğrenmeyeceğiz, ki bu daha acı..
Umarım vebasız öğrendiğiniz bir hayat sizin olur...
Kısacası muhteşem bir yapıttı.Kalemine sağlık Camus
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanın gözü iki karşıt sebepten, iki türlü bulanır. Biri aydınlıktan karanlığa geçişte olur,öbürü de karanlıktan aydınlığa geçişte. Onun gibi düşünce de bir şeyi açık seçik göremeyince,buna gülecek yerde düşünmeli: Acaba daha ışıklı bir dünyadan gelip karanlıklara alışamadığı için mi, yoksa bilgisizlikten aydınlığa varıp aşırı bir parlaklıkla kamaştığı için mi bulanık görüyor göz? Birincisi övülecek,ikincisi acınacak haldir. Karanlığa alışamayan göz,ışıklı bir dünyadan geliyor demektir.Ona gülersek,gülünç oluruz.
Gerçekten de bir simülasyonun içinde olabilir miyiz? Eş zamanlı olarak Dicaprio'nun zindan adası filmini izlemiştim. Kocaman bir boşluğa düştüğümü sandım. Yaşadığın hayatı senin iraden dışında senden daha küçük bir şeylerin yönetiyor olması gerçeği çok korkunç.
Kitapta erdemlerimiz,ahlakımız ve sahip olduğumuzu sandığımız tüm insani şeylerin aslında saf bir oksijenle değişebileceğini söylüyor. Ne yalan söyleyeyim tam da aradığım düşünce bu dedim. Bu evrende hepimiz birer toz parçasıyız ve tek bir şey bile bizi yönlendirmek için yeterli. Hala kibirli miyiz bu gerçeğe rağmen?
