Kitab burada olmadığı üçün etiketliyə bilmirəm, lakin oxuyub bitirdim və oxuyarkən hər səhifədə nələr hiss etdim və sonda isə haqqında düşündüklərimi yazmaq istəyirəm.
Mahir - Müharibənin Şəkli kitabını oxuyuram. Dəhşətdir. Sanki orda o səngərdə komandir və digər əsgərlərlə birlikdə məndə vuruşuram elə hiss edirəm! Hər səhifədə həyəcan daha da artır və komandirin fikirləri, döyüş taktikası hər biri o qədər maraqlı gəlir ki mənə. Əvvəllər deyirdim Vətən Müharibəsinə aid nə bir film nə də kitab var. Amma artıq çox yazıçılardan belə kitablar çıxır. Çalışdığım qədər hər birini oxumağa çalışıram. Daha 73 səhifədəyəm. Bu kitabı oxumağımın səbəbkarı yenə müəllimimdir. Sayəsində belə bir kitabın və yazıçının olduğunu öyrəndim. Bizdə, kollecdə yəni kitab yarışları olur. Hər ay bir kitab seçilir və oxunur. Təyin olunmuş gündə isə o kitaba uyğun suallar verilir. Ən çox suala kim cavab versə yer tutur və mükafatlandırılır.
Şəxsən mən həyəcanlandım o necə səhnə idi. 30 saniyə? Səhifə 45 in həyəcanını mən belə hiss etdim. Ki bu səhnələr həqiqətən yaşanıb.
Səhifə 53 məncə də düzgün olmayan bir şeylər var. Bəlkə gizləniblər və tələ qurublar? Səhifə 57, satqınlar var elədir? Ya da necə xəbər tuturlar? Nəsə ediləcək şeyləri əvvəlcədən bilirlər. Ona görə itki az oldu. Ona görə tez qaçdılar. Və komandirin bunları anlaması heyrətləndiricidir. Vəzifəsini şərəfli yerinə yetirən komandirdi. Əsl Azərbaycan hərbiçisi. Səhifə 63 komandirin səhnələrini sevdiyimi, bu qədər dərin və dəqiq fikirləşməsini xoşladığımı fərq etdim. Və onun əvəzinə mən burada panik atak keçirdim. Özünü ələ ala bilməsi, o stresi idarə edə bilməsi isə başqa məsələdi. Düşün, çıxış yola tapa bilməsə hamısı həlak olacaq. Səhifə 77. Həqiqətən döyüş şəraitini görmüş insanların bəzən niyə bu qədər əsəbi ya da səbirsiz
27.09.2020
Minlərlə can qurban oldu!
Sinən hərbə meydan oldu!
Hüququndan keçən əsgər,
Hərə bir qəhrəman oldu!
Reklam
Gündə üç dəfə əsgərliyə gedən qaqaşlar.
İnsan əsgərliyə gedəndə onu həyəcan bürüyür. Ancaq avtobusda elə insanlar var idi ki, bütün yol boyu yatdılar. Dostum İsmayılın söhbəti yadıma düşdü:
“Deməli, əsgər gedirəm, avtobusdayam. Maşın yola düşüb. Yanımdakı qaqaş başını atıb yatıb. Mən həyəcanlıyam, sağa-sola baxıram ki, görüm nə baş verir, nə olur. Bu elə rahat yatıb ki, elə bil gündə üç dəfə əsgərliyə gedir...”
Tanrı və əsgər
İkisi də bir təhlükə əsnasında xatırlanar
Təhlükə keçəndə əsgər lənətlənər,
Tanrı isə unudular.
Bizə müxtəlif illüziyalar içində yaşamağı öyrədiblər. Doğulanda adımızı bizdən icazəsiz qoyub xəbərimiz belə olmadan nə qədər prosesdən keçirirlər.
Bütün həyatımız seçmədiyimiz dövlətin və seçmədiyimiz xalqın problemləri içində əriyib bitir.
Qarşılığında heç nə almadığın şeyləri sevməyə, onlara itaət etməyə məcbur edirlər.
Sən əsgər getməlisən? Lazım olsa, ölməlisən.
Sən isə əsgər doğmalı, onu böyütməlisən. Ölüb eləsə, "vətən sağ olsun!" deməlisən. Buna görə heyifsilənməyə haqqın yoxdur. "Niyə?" sualını verməyi, özünü kiminləsə müqayisə etməyi isə ağlına belə gətirmə.
Səni heç kim başa düşmək istəmir. Çünki hamının öz problemləri var. Buna görə heç kimi qınaya bilməzsən. Sən təksən. Səni heç kimin başa düşmək borcu yoxdur.
Amma istədikləri vaxt qınaya, nədəsə mühakimə edə, asıb-kəsə bilirlər. Çünki əzilirlər. Bu camaat əzilmiş və təhqir olunmuş camaatdır. Varlısından kasıbına kimi. Əzilənlər isə həmişə kimisə əzmək istəyirlər.
Həmişə düşünürdüm ki, demək olar, bütün böyük və yaşanılacaq ölkələrdə tanışlarım var. Hara getsəm, ən azı bir nəfər taparam.
Son aylarda gəldiyim qənaət isə budur ki, bunun əslində heç bir mənası yoxdur. Sən tamamilə təksən.
Az qala əllidən çox tanışımın olduğu Varşavada tək-tənha, adını bilmədiyim kilsənin qarşısındakı skamyada oturanda ağlıma birinci bunlar gəldi.
Əsgərmi deyil insan, insanmı deyil əsgər?Şiir
Indi qanımızı alırlar
Vaxtı gələcək canımızı istəyəcəklər
Nə uğruna töküləcəklər?
Vətən uğruna. Zehn soruşar: Dəyər?
Vətən uğrunda candan keçənlərə şəhit deyirlər
Vətən uğrunda qan tökənlərə qəhrəman deyirlər
Bəs niyə var onda, bu həpslər, zindanlar?
Əsgərmi deyil insan, insanmı deyil əsgər?
Nədir vətən deyə anılan?
Torpağa sərhədlər çəkən
Soydaşa düşmən dedirtən
Bizi siniflərə, dərəcələrə bölən
Bizə qaydalar qoyan
Oları olmazı müəyyən edən
Tanrı sayılmadımı krallar əsirlərəcən?
Bizdən azadlığı alanmıdır hüququmuzu təyin edən ?
Nə vaxta qədər boyunduruq altında
Unudacayıq, önəmsəməyəcəyik yaşadılanları bizə?
Təşəkkürmü edəcəyik nəfəs alırıq deyə prezidentlərə
Onlar deyilmi unutduran yaşamağı bizə?
Ümidimdir ki, bir gün buraxar insanlar silahı
Anlayar ona yaşadılan zülümləri, haqsızlıqları
Gün gələr dönər "güclülər"in çarxı
Nə düşmənlik qalar, nə zülüm, sevər insan insanı
Reklam
Reklam