Merve D.
@sheldonsays
Silah mı istiyorsun? Kütüphanedeyiz! Kitaplar, dünyadaki en iyi silahlardır.
178 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Pulbiber Mahallesi, okuduğum ilk şiir kitabı, sırf bu nedenden dolayı bile yeri bende hep ayrı olacak. Bu zamana kadar şiirlere karşı ön yargılıydım ve bunun sebebinin doğru şairlere rast gelmeyişim olduğunu anladım bu kitaptan sonra.
Didem Madak; 40 yıllık hayatına onlarca acı, onlarca şiir sığdıran kadın...
Şiirlerini okuduktan sonra yaşantısına bir göz gezdirmek istedim. Şiirlerinde sık sık adı geçen annesi Füsun Hanım, şair 13 yaşındayken veda etmiş dünyaya. Bu ölüm kapanmaz yaralar açmış Didem Madak'ın hayatında. İlerleyen zamanlarda ise şiirlerine ilham olmuş. Ve ne yazık ki annelikten yana yüzü hiç gülmeyen Didem Madak, kızını dünyaya getirdikten yalnızca üç yıl sonra aramızdan ayrılmış. Kızına yazmış olduğu mektupta geçen
"Canım kızım cehaletimden şair oldum.
Annesizlikten.
Sen sakın şair olma!" sözleri ise aslında bütün yaşamını özetler nitelikte.
Şiirlere gelecek olursak, okumaya yeni başladığım sıralarda bir arkadaşım Didem Madak'ın şiirlerinin edebi değer taşımadığından ve oldukça basit bulduğundan söz etmişti. Birkaç şiirinde ben de bunu hissettim fakat onları bir kenara koyarsak; acılarını şiir ile dışa vuran (söylediğine göre buna mecbur kalan), ve en önemlisi kadından şair olmaz ön yargısını yerle bir eden usta bir şair olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Sakin kafayla, her bir kelimesini anlamaya çalışarak okumanızı tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
"Bir şiir senin ismini ağrı koyar mıydı sanıyorsun İstanbul?
Ben bu şiiri kusarak yazdım."
Uzun zamandır okumayı düşündüğüm fakat yüzleşmekten korktuğum bazı gerçekleri bir bir yüzüme vuracağını bildiğimden olsa gerek bir türlü okumaya cesaret edemediğim bir kitaptı Bülbülü Öldürmek.
9 yaşındaki bir kız çocuğunun, Scout Finch'in gözünden anlatılıyor olaylar. Asıl teması ırk ayrımcılığı olmasına karşın benim ilk etapta en çok ilgimi çeken; Scout'a bir hanımefendi gibi olması, kibar davranması gibi konularda yapılan baskılar oldu. Hemen hemen her kadının maruz kaldığı, garipsediği ve ne yazık ki zamanla kabullendiği bu baskılar aşama aşama oldukça güzel işlenmiş.
Scout' un babası Atticus Finch kültürlü, saygıdeğer bir avukat. Kitapta sık sık Atticus Finch ve iki çocuğunun diyaloglarına yer verilmiş. Her çocuğun sorduğu ve bir çoğumuzun da geçiştirdiği o sorulara Atticus'un verdiği yanıtlar hayat boyu ders çıkarılası nitelikte. Bu nedenle benim kitapta en beğendiğim kısımlar bu diyaloglar oldu sanırım.
Eğer büyük bir beklentiyle okuyorsanız ilk başlarda o beklentiyi karşılamayabilir ama ortalarına doğru ilerledikçe kitabın neden bu kadar övüldüğünü anlayacaksınız. Keyifli okumalar.
"Yalnızca tek bir tür insan varsa, o zaman neden hiç geçinemiyorlar? Hepsi birbirine benziyorsa niçin özel bir çaba harcayarak birbirlerini aşağılıyorlar, Scout, galiba bir şeyleri anlamaya başlıyorum."
Kitabı okumaya karar verdiğimde çok da büyük beklentilerim yoktu açıkçası. Livaneli'nin yazım tarzını çok severim fakat diğer kitaplarına nazaran Son Ada daha az bilinen bir eser. Okuduktan sonra şunu söyleyebilirim ki; kitaba büyük haksızlık ediliyor bu konuda.
Henüz ilk sayfalardan itibaren beni kendine çekmeyi başardı. Okurken sahiden de kendinizi tepenizde martılar uçuşuyor, rüzgar hafif hafif saçlarınızı okşuyor gibi hissediyorsunuz. Yazar her zamanki gibi betimlemeleri çok yerinde ve yeterli kullanmış. Kitaptaki yer yer sistem eleştirleri ise Georg Orwell'ın Hayvan Çiftliği'ni anımsattı. Diğer incelemelere şöyle bir göz atınca da bu konuda yalnız olmadığımı anladım.
Kitap beni öylesine etkisinde bıraktı ki sanırım uzun süre kendimi ada sakinlerinden biri gibi hissedeceğim. Mesela 7 numara gibi! Evet evet, okuduktan sonra bunu anlayacaksınız. Ah benim zavallı güzel Yazar'ım...
Keyifli okumalar :)
Gülse Birsel'in mizahına zaten her zaman saygı duymuş ve beğenmişimdir. Bana göre kendisi, bir çok insanın gözündeki "kadın komedyen olmaz" imajını yıkmış ve hem kendisini hem de hemcinslerini fazlasıyla başarılı bir şekilde temsil etmiş bir sanatçıdır.
"Memleketi Ben Kurtaracağım!" kitabında ise çoğunlukla alaycı bir dille hem ülkemizin siyasal durumunu, hem sanat camiasını hem de kendisini eleştirmiş. Özellikle son kısmını gözlerim dolu dolu okudum. Beklentilerinizi ne derece karşılar bilemiyorum ama yine de tavsiye ederim.
Kitabı dün gece bitirdim ve bugün tekrar elime aldığımda istemsizce yeniden gözümde yaşlar birikti. Bu kitabı okuyup da Zeze'yi hayatında bir köşeye yerleştirmeyen yoktur diye düşünüyorum. Zeze aslında hepimizin çocukluğunun bir parçası. Öylesine güzel bir hayal gücü var ki okudukça gülümsemekten kendinizi alamıyorsunuz. Zaman zaman kitaptaki yazılar kayboldu ve Zeze'nin gözlerindeki ışıltılar sayfaları doldurdu sanki. Kitaptaki her karakter özgündü ama ana karakter hepsini gölgede bırakıyordu.
Neden bu kadar beklemişim ki bu kitabı okumak için diyorum kendi kendime. Okuyunuz, okutunuz efendim. Ha bir de okurken kaleminizi unutmayın zira altı çizilecek çok fazla yer var.
