Gözlerim bilgisayar ekranı ile yeniden buluştuğunda, yazmaya devam etmek istemedim. Kırılmıştı ya bir kere o kalem... Parçalara ayrılmıştı ya kalp... Olmuyordu. Onun okuyacağını tahmin ederek bir nokta koymam gerektiğinin de bilincindeydim.
Sen...
Yazdım ilk önce.
Sen ki yaz gecesi kampının saklı prensesi... Nereden bileceksin Ay'ın da söyleyeceklerinin olduğunu...
"Farklı düşünseler de aynı şeyi hissediyor. Ve karanlık bütün yasak dokunuşları içinde saklıyor. Biliyorum, biliyorsun çünkü sen de içinde kocaman bir karanlığı saklıyorsun."
"Senin kötülüğün benim hayatımı kurtardı," diye fısıldadım. "Ben çocuktum, ben yalnızdım; sen bana karanlığı öğrettin, karanlığı üzerime giyebileceğimi, sen bana karanlıkta da görebileceğimi gösterdin ve ben gördüğüm her şeyi çok sevdim."