"Eğer bir toplum tek bir aklın sözleri, düşünceleri ve eylemleriyle hareket ederse, orada sadece o kişi var demektir. Geride kalanların varlığı bir söylentiden öteye gitmezdi."
Efendim buna 'hiçizm' denecektir. Çünkü hastalanan bir insan kendini tedavi ile uğraşır... Niçin? Bir müddet sonra yine hastalanıp ölmek için... İnsanları aptallıktan aptallığa sevk eden şey işlerin sonundaki bu hiçliği terk edebilmekteki kalın kafalılıklarıdır.
Değişimin ve değişim gereksiniminin olmadığı yerde zeka da olmaz. Ancak çok çeşitli gereksinimleri "olan" ve tehlikeleri gidermek zorunda kalan hayvanlar zekadan yararlanırlar.
İşte kader hep böyle davranır
bizlere, hemen arkamızdadır, omzumuza dokunmak içini elini çoktan ileri doğru uzatmıştır. Bizlerse hâlâ geçti gitti, gösteri
bitti, yine aynı hikâye, diye homurdanıp dururuz.