5/10
Metin Eloğlu edebiyat çevrelerince hakkı yenmiş, kıymeti bilinmeyen bir şair addedilir ve fakat 
Şiirce özelinde bu yargıya paralel bir intiba oluşmadı bende. Şiirleri okurken anlam bütünlüğünden yoksunluk gözüme çarpan başat unsur oldu. Gereksiz ve dolambaçlı yollarda seyreden bir gezinti içerisindeymiş gibi hislere kapıldım. Kullandığı görece kuytu köşelerde kalmış kelimelerin de bunda etkisi vardır sanıyorum. Şahsım adına bir şiir resitali edasıyla okuyamadım. Diğer şiir kitaplarında daha farklı dünyalar keşfetme umuduyla okumaya devam edeceğim.
#karanfillerdesolar
Eser, okuyucuyu toplumsal yaraların, bireysel yalnızlığın ve kaçırılmış hayatların kıyısında hüzünlü bir yolculuğa çıkaran, oldukça çarpıcı ve derinlikli bir şiir kitabı olarak öne çıkıyor. Şair, kelimelerini bir cerrahın titizliğiyle değil, bir yaralının çaresizliğiyle dizelere döküyor; yoksulluğu, hastalıkla mücadeleyi ve geçmişin omuzlara yüklediği ağır hatıraları, günlük yaşamın acımasız gerçekliğiyle sarsıcı bir dille harmanlıyor.
Eserin geneline hakim olan bu karamsar atmosfer, sadece kişisel bir tükenmişliği değil, modern dünyanın soğukluğunda kaybolan insanlığın ortak sancısını da ustalıkla yansıtıyor. Özellikle “Camın Önünde Tükeniyorum” veya “Dün Gece Ben Bir Mezarlıkta Yattım” gibi şiirlerde şair, hem bir izleyici hem de parçası olduğu bu yıkık dünyanın tanığı olarak, okuyucunun zihninde derin izler bırakan bir varoluş sorgulaması sunuyor.
Genel olarak “Karanfiller de Solar”, edebiyatın iyileştirici gücünden ziyade, acının ve çaresizliğin en çıplak halini estetik bir süzgeçten geçirerek sunan, okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamayacağınız, cesur ve samimi bir itirafname niteliğinde. Eser, hayata karşı duyulan derin bir kırgınlıkla yazılmış olsa da, satır aralarında gizli olan o insani arayış, her şeye rağmen yaşama tutunmaya çalışan yaralı bir ruhun sesi olarak yankılanıyor.
#şiir #şiirce #şiiroku #bookstagramtürkiye
Reklam
Metin Eloğlu’nun üç yapıtını bir araya toplamışlar, dize ve kelimelerle kurulu bir şiir külliyatı gibi duruyor ama benim için çoğu yerde yavan, tutarlı bir duygu ya da tema yakalamak zor oldu. İçinde içe akıp giden güçlü bir anlatı, gerçekten hissedilen bir duygu yoğunluğu ya da beni sarsan bir mısra bulamadım. Şiir olması sevdirir diye düşünürken pek çoğu benim için sadece kelimelerin yan yana gelmiş hali gibiydi; bağ kuramadım, ruhuna nüfuz edemedim. Elbette herkesin şiir zevki farklıdır ama benim için bu kitap beklediğim edebi tatmin ve etkiyi vermedi.
Şiirce
---
Canan Tan’ın Şiirce adlı şiir kitabını 7 Aralık 2025 tarihinde düzenlenen kitap fuarında aldım. Tavsiye edilebilecek bir kitap türünden değil. 107 sayfalık bir kitap ve yazarın okuduğum ilk kitabı. Umarım diğer kitapları da bu denli değildir.
---
şiirce :)Duygu ve Düşünce
Bir kitap bir insana böylesine tesir edebilir miydi?
Mesela hiç böylesine bir sebepten ağlanabilir miydi?
Halbuki okumaya başlarken, geceleri yapılması gereken bir ritüel gibiydi.
Otuz-kırk sayfa kadar okunmalı, bitmeli, bununla yetinilmeliydi.
Peki beni ağlatan da neydi?
Şiir yazmaya alışık olan kalemim, şimdi beni sakinleştirmek adına içimi dökmemi, kafiye yada hece uyumuna riayet etmeden, aklıma gelen her ama her şeyi yazmamı telkin etti
Bütün uykusuzluğuma rağmen, beni kitap hakkında düşündüren, belki de kitap değil;
Kitap satırlarında bulduğum kendi hayatımdan karelerdi.
Zannımca bu roman, bir çok insana göre klasik ve çetrefilli bir aşk hikayesinden,
Raif efendinin fazlaca sakin gözüken hayatını okuyanlara müşterek olan gerekli ve yerinde doğan bir meraktan ibaretti.
Elbette Raif Efendinin hayatı kimine göre oldukça tesirli bir hayat olsa da, bu hayata müteessir olan tek beden, tek ruh benimdi.
Hatta bu kitaptan bunca ders çıkarmak, anlatılandan çok fazlasını anlamak, kitabın yazarında dahi bulunmayan, bilhassa bana has, sahip dahi olmak istemediğim illet bir meziyetti
Bir insan karşısında peşin kararlar vermek, elimde olmadan kendime verdiğim bir eziyet iken;
Bu kitap bir insan hakkında karar vermenin ve ona tamamen güvenmek yada ondan tamamen ümidini kesmenin doğurabileceği nitelikli, ruhen ya da bedenen ölümleri, sanki daha öncesine hiç böylesine düşünmediğimi yüzüme vurarak bana öğretir gibiydi.
İnsan ilişkilerinde eksik olanı aramakla geçen günlerin sonunda bir eksikliğin olmadığını,
insanın aradığı tek şeyin zamanla kaybolmuş güveninden kaynaklandığını, gerçek sevgiyi görünce, sahte yüzlere aşina bir hayatta, gerçek bir gülümsemenin tabii gelmediğini anlayan insan, ağlamaktan başka ne yapabilirdi.
Maria Puder anlatılana göre güzellik feriştahı iken,
ŞiirAlıntı
Puan vermedi
Vardir bunda da bir hayir der geçeriz... Denedik defalarca biliriz,Gelen de de hayır var, giden de de... Hatta gelemeyen de de... Her yaşanan bir şey öğretir, dersini al geç... Kalirsan, yarimsin...
"Nasip" deyip kabullenmek "Kismet" deyip avunabilmek sonra da "Hayirlisi" nı dilemek en güzeli...
Reklam
Reklam