Sıla
@silaztrk
Alaca karanlığında son sabahımın
Öğrenci
Trabzon
1 Ekim
5 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Aşk ölümden büyükmüş gerçekten. Yazmayacak. Gittim, defteri kapattı ve bensiz hayatının ilk gününe başladı. Ne acı bir kırgınlık: Bensiz yaşayabilmek. Varlık, var olduğunu bilmekle yetinemiyor, yüz on milyardan biri olmayı kaldıramıyor, bu yüzden özel biri için özel bir şekilde var olmak istiyor.
Kapıya yürürken duygular su gibiymiş diye düşündüm, ne kadar kuvvetli olursa olsun zamanla buharlaşıyormuş.
Bütün bunları niye yaptığımı bilmediğimi,
Aslında bildiğimi,
Onsuzluğun acısına katlanamadığımı, hayatıma girip güzel şeyler hissetmeme, hayatım konusunda umutlanmama neden olduğu için ondan nefret ettiğimi, aynı anda özlemekten yandığımı, onsuzluktan ruhumun hasta olduğunu yazmıyorum.
Acı, ağrı, hayal kırıklığı, üzüntü, özlem sık sık ziyaretinize geliyor. Kendinizi çoğu zaman başarısız, güçsüz hissediyor; hiç düzelmeyeceğini, buradan sonrasının artık hep yokuş aşağı ol duğu düşünceleri yapışıp kalıyor zihninize.
Oysa ne hissettiklerimiz ne de düşüncelerimiz bizim elimizde.
Aklımızdan geçenler ve bedenimize yansımaları bizim suçumuz değil.
İnsan olmak böyle bir şey.
Herhalde bu derin yalnızlığın da tesiriyle, uzun uyku hikayesine bel bağlamak yerine, cehennemi düşünmeye yöneldim. Boşluktan korktum sanırım; hayatın böylesine nafile oluşu fikriyle baş edemedim. Cehennemde eriyip ateşe karışmayı bile, koca bir hiçliğin ortasında kaybolmaya yeğledim.
