"Bense şimdilerde, yeniden hayata karışmak için bir heves bekliyorum. "Bir yolumuz varsa o yol bizi bulur” demiştin. Ateş hâlâ sıcak, fazla uzaklaşmış olamam Osman."
Ne de çabuk geçiyor zaman. Hayat dediğimiz şey çok ilginç ve bizim şimdilerde ondan vazgeçmeye hiç niyetimiz yok. Yapılacak çok işimiz var daha ve ben seninle uzun bir ömür geçirmek istiyorum...
｡⋆𓂃 ོ☼𓂃⋆｡
Reklam
"Bazen, az önce şuralardaymış da kaşla göz arasında kaybolmuş bir eşyamı arar gibi, seni ararken buluyorum kendimi. Bulduğum gibi de kaybediyorum. İnsanın kendini elinde tutması hiç kolay değil. Akıl, yabani bir at gibi oradan oraya koşturup duruyor. İşte ben şimdilerde, aklımı bir ahira kapatmak yerine, onu korumaya almak için etrafına yüksek bir çit yaptırıyorum. Kapısına da köpeklerimi bağladım mı kimsenin yanıma yaklaşabileceğine ihtimal vermiyorum. Ben aklıma güveniyorum da çevresine pek güvenmiyorum Osman."
1994 yılında Maryland Üniversitesinde bir araştırmacı olan ve şimdilerde North Carolina Üniversitesinde çalışan Stephen Porges, Kalp Hızı Değişkenliği (KHD) araştırmasına başladığımız dönemde, Darwin'in gözlemlerine dayanan ve bu erken dönem içgörülere, 140 yıllık bilimsel keşifleri de ekleyerek Polivagal teoriyi tanıttı (Polivagal, vagus sinirinin pek çok dalıyla ilgilidir. Beyin, akciğer, kalp, mide ve bağırsaklar gibi çeşitli organları birbirine bağlayan Darwin'in "pnömogastrik: akciğer mide siniri") Polivagal Teori'si, güvenlik ve tehlike biyolojisini daha iyi anlamamızı sağlamıştır; bedenlerimiz, etrafımızdaki insanların sesleri ve yüzleri arasındaki içgüdüsel deneyimlerin ince, karşılıklı etkileşimlerini temel alır. Kibar bir yüzün ya da rahatlatıcı bir ses tonunun, neden hislerimizi belirgin bir şekilde değiştirdiğini açıklamaktadır. Hayatımızdaki önemli insanlar tarafindan görüldüğümüzü ve dinlendiğimizi bilmenin bizi neden rahatlattığını, güvende hissettirdiğini ve ihmal edilmenin ya da reddedilmenin, öfke tepkilerine ya da ruhsal çöküşe neden olabildiğini açıklamaktadır. Başka bir insanla odaklanmış uyumun, bizi düzensizlikten ve korku dolu durumlardan çıkardığını anlamamızı sağladı.
Kısacası, Porges'in teorisi, savaş ya da kaç etkilerinin ötesine bakmamızı ve sosyal ilişkileri, travma anlayışımızın merkezine almamızı sağladı. Ayrıca uyarılmayı düzenleme için beden sistemini güçlendirmeye odaklanan yeni yaklaşımlar ortaya çıkmasını sağlamıştır.
Medyatik Ceza Boyunduruğu
Basına inanacak olursak, İtalya artık kösnül hovardalar ülkesine döndü; insanlar mesleki görevlerini ciddiyetle yerine getirecekleri yerde, bütün zamanlarını çöküş dönemine yaklaşan imparatorluklarda olduğu üzere şenlikler düzenleyerek geçiriyorlar. Bu cadı kazanlarına araştırmalar sonucunda ilgisi olmadığı saptanacak insanlar da atılacak olsa elden gelen bir şey yoktur. Adalet yerini bulmadan önce medya hüküm verir ve sonradan temyize de gitmez.
Çok geride kalmış olan 70'li yıllarda, gizlice dinleyen büyük kulaklara takılan, medyatik ceza boyunduruğunun ilk ünlü kurbanları olan kişiler Lelio Luttazzi ve Walter Chiari uyuşturucu bulundurma ve satmayla ilgili temelsiz bir suçlamayla kamuoyunun kurtlar sofrasına atıldılar. Çok duyarlı, üstün yetenekli, cömert ve şimdilerde hasret kaldığımız derecede- düzeyli eğlence üstatları olan bu kişiler, ölümüne yaralandılar. Kelimenin tam anlamıyla ölümüne yaralanan bir başka ad olan Enzo Tortora da pişman olduğunu söyleyen bir suçlunun isnatsız suçlamasından yalnızca beş yıl sonra, çaresizlik ve keder yüzünden can verdi. Faşistlikle suçlanarak hakarete uğrayan, üzerinde kuşku bulutları dolaştırılan, acımasız suçlamalar yöneltilen Lucio Battisti'nin erken ölümünden de söz edelim mi? Anima Mundi' adlı romanımın yayımlanmasından sonra ben de aynı suçlamaya maruz kaldım; üzerime yöneltilen nefret kampanyası yüreğimi burktu; çevremde oluşan küçümseme halesinden hâlâ sıyrılabilmiş değilim. O munis ve duyarlı Lelio Luttazzi'nin zararını kim tazmin edebilirdi; kim silebilirdi o hüzünlü gülümsemeyi yüzünden; Dino Boffo'nun ve yaşlı ana babasının yeniden huzurlu bir hayata kavuşmasını kim sağlayabilirdi? Genellikle çamurla işi olmayan insanları çamura sürükleme arzusu altında ne gibi bir mekanizma gizleniyor acaba? Ciddi ve kutsal bir
İnsan onuru hem sosyal anlamda hem de işlevsel anlamda mevcut kullanılabilirliğimizi temel almaz; bu sadece insanın yarattığı, dünyaya getirdiği, gerçekleştirdiği yani geçmişte hayata kattığı değerleri temel alır. Bu onur son nefesine kadar kişiyle birliktedir, yok edilemez, artık dünyadan silinmesi imkânsızdır. Elbette bugün performans odaklı ve dolayısıyla gençliği putlaştıran bir toplumda bunu anlamak zor olabilir. Bu tür bir eğilim içinde olan insan toplulukları; fayda sağlama işlevini yerine getiremeyen, sözüm ona artık hiçbir işe yaramayan yaşlı bir insanı hor görmeye meyillidir. .. Böyle düşünen birinin, eğer şanslıysa yaşlandığında ne olacağını bir düşünsenize: Olasılıkla yıkılacak, aşağılık duygusuyla kendini harap edecektir çünkü aynı şeyleri kendisi için de düşünür.
…
Haysiyeti mutlak ve koşulsuz insanî bir değer olarak değil de yalnızca faydalı olmayı yücelten bir toplumun yarar ölçütüyle değerlendiren insanlar, hem bugünlerini hem de gelecekteki yaşlılık günlerini riske atarlar çünkü o gün geldiğinde de ötenaziden yana olmaları gerektiğine inanırlar.
Halbuki yaşlı bir insana acımaya gerek yoktur. Aksine genç insanların yaş almış insanlara imrenmesi daha doğru olur. Neden mi? Çok basit: Genç adam gelecekte çok daha fazla fırsatı olacağını söylerken yaşlı adam, Doğru, benim fırsatım yok belki ama yaşadığım gerçeklikler var; şüpheli bir geleceğe değil, yaşanmış bir geçmişe güveniyorum. Ve artık onu kimse benden alamaz, diyecektir.
…
Her gün (duvar takviminden) bir sayfa koparan ve takvimin günden güne incelmesini iç geçirerek izleyen insanlar vardır, hüzünlenirler. Çünkü hayat akıp gitmektedir.
… her gün, duvar takviminden bir sayfa koparan ve tersini çevirip arkasına günlük benzeri notlar alan farklı bir insan tipi -o gün ne yaptığını, ne yaşadığını, ne
Sayfa 141
Reklam
Reklam