Artık belli bir yaşa gelmiş, yalnızlığı zorunlu bir tercih haline getirmiş, Karayipler’de sakin bir yaşam süren anlatıcı, kitabın henüz başlarında zaten o muhteşem betimlemesi ile zihninizde bir sakinlik yaratıyor. Evinin balkonunda kendinizi zihninizin içerisinde manzaraya karşı çay içerken bulabilirsiniz. Tabii ki sadık köpeğiyle birlikte. Biraz kendisini biraz etrafındakileri anlatarak başlıyor. Yer yer komşularını tanıtıyor. Öyle cümleler var ki doğanın ortasında buluyorsunuz kendinizi. Okurken o sakinligi içimde hissettim. Kuşları yerinde izlemek ne demekse anlatıcı tam da bunu yapıyor. Kuşları yerinde izlemeye gidiyor. Bunun için çok büyük bir dağa tırmanması gerekecek de olsa belirli aralıklarla bunu yapıyor. Büyük Dağ, adı üzerinde adının en yüksek zirvesi. Kendisi bunu hiç gerçekleştirmemiş olsa da kat ettiği yol önemli. Çünkü anlatıcı yarı yolda durur, kuşların yaptığı gösterileri izler. Kulağa ne kadar hoş geliyor. Bizler ise çoğu zaman gündelik yaşamımızda başımızı kaldırıp gökyüzüne bakmıyoruz bile. Gerçi onun için doğaya ait bir simge olan kuşların int&harı da oldukça ilginç. Okurken ben de kendimce nedenler düşündüm.
Anlatıcı dağın eteklerine doğru yol almaya başladığında, satır aralarında sanki siz de kendisine eşlik ediyorsunuz. Her an bir akrep ya da bir baykuşla karşılaşabilirsiniz.
Karayipler’de evinizin balkonunda geceden sabaha kadar otursanız, neler geçerdi aklınızdan bilmiyorum ama kitaptaki anlatıcı yaşama dair iç sesini döküyor satır aralarına. Kitaplarıyla, köpekleriyle ve yaşamına dair anıları yük ederek anlatıyor sakince. Yaşamın birçok halini yorumluyor bir yerde.
Dorian Gray'in Portresi, elime aldığım ilk andan itibaren o eşsiz ve farklı konusuyla beni büyülemişti. Ancak, ne yazık ki okuma deneyimim beklentilerimin biraz altında kaldı. Zaman geçişlerinin yeterince net olmaması, hikayenin neresinde olduğunuzu anlamayı zorlaştırıyor. Ayrıca, kitabın ana teması olan portrenin yeterince ön planda olmaması da bende büyük bir hayal kırıklığı yarattı. Dorian'ın ruhundaki o karanlık değişimi görsel bir simge olarak izlemek isterdim. Henry ve ressam arasındaki o zıt karakterlerin ahlak ve duygular üzerindeki farklılıkları ilgimi çekse de, Henry'nin yüzeysel ve gerçeği yansıtmayan fikirleri beni oldukça rahatsız etti. Her şeye rağmen, adını çok duyduğum bu eseri okuduğum için bir nebze olsun rahatlamış hissediyorum. Yine de, tekrar okuyacağımı sanmıyorum."
Reklam
Anahtarın Gölgesinde // #kitapyorumu
Yade ve arkadaşlarının fantastik yolculuğu bu kez sıcak topraklara, Güneydoğu Anadolu’nun güzide şehirlerine, düşüyor. Akdamar’ın hüzünlü efsanesi, Mardin’in tarihi yapısı ve bütünlüğünü, peygamberler şehri Şanlıurfa’nın büyüleyiciliği… Yazarın usta, yalın ve etkileyici kalemi bizleri bu kadim şehirlere götürüp gezdiriyor; oraları derinden solumamızı ve müşahede etmemizi sağlıyor.
️️
Bilhassa Göbeklitepe’nin keşfi ile birlikte ilk insan yerleşimleri ağının bir parçası olduğu ve köklü bir tarihi geçmişinin bulunduğu ispatlanan Şanlıurfa bizi efsunluyor okurken. Göbeklitepe’nin gizemli kapıları ardına kadar açılıyor çocukların sahip oldukları simge ve şifrelerle.
Yaşamları sıkışıp monotonlaşan bu macera düşkünü çocukların rüyalarla zenginleşen esrarengiz yaşamlarına ve hayal bile edemedikleri alemlere sürüklenişlerine şahit olmak isterseniz “Anahtarın Gölgesinde” yatıp sabahlamanız yeterli. Rüyaların kaynak teşkil ettiği, geçmişle gelecek arasında sarsıcı bir bağ kuran bu güzel ve hoş eseri gençlere armağan eden yazar dostumu tebrik ediyor; kalemine ve yaşamına bereket diliyorum.
Hayati Yolcu / Eğitimci – Yazar
“Hayaller neredeyse, mucizeler orada gerçekleşir…”
Her şey Yade’nin gördüğü rüyalar sayesinde başlıyor aslında. Rüyasında sürekli sayılar, silüetler ve yardım çığlıkları duyan Yade, arkadaşlarıyla birlikte başına geleceklerden habersiz geçmişe doğru gizemli bir maceraya çıkıyor…
Dan Brown, Sırların Sırrı ile bu kez Avrupa’nın en gizemli şehirlerinden olan Prag’a götürüyor bizleri. Roman, bilinç ve onun potansiyeli üzerine yazılmış oldukça ilgi çekici bir kitap. Yazar
Usame bin Ladin'in ölümünü izleyen günlerde, dipsiz çoğaltım mekanizması işin içine girdi: Karşı-İkona'yı öne sürenlerle İkona'yı savunanların aynı yüz üzerinde birleşmeleri ürperticiydi. Sahteliği derhal vurgulanan "ölüm fotoğrafı" bir tür ara-yüz olarak okundu gene de: Bu olmasa bile buna yakın bir şey sözkonusuydu: Başında delik açılmış Deccal, internet üstünden yayılan bir kesik baş imgesi. Yerleşik görüntü olamayacaktı ama: Yaşarken çekilmiş fotoğraflan, gençlik yıllarından son yaydığı video kaydındaki haline, ağır basacaktı. Herkesin konumuna göre okuduğu, buna göre sıfatlar seçtiği binbir surat: Kahraman ve kalleş, hülyalı ya da kana susamış ifadeli, melek ve iblis, Dünya'yı ortasından yaran bir çehre: New York'luyla Afganı taban tabana zıt bakışaçısında buluşturan simge.
88
a - 0089
89/142
"Karıncalarla filler hikayesi, elbette halkın yarattığı bir hikayedir. Küçük bir hikaye. Ben bu hikayeyi aldım işledim. Belki bu hikaye çağlar önce Anadoluda uydurulmuştu. Bir küçücük hikaye olarak günümüze kadar geldi ve benim elime geçti. Doğanın en büyük hayvanı olan fili sömürücü olarak aldım. Benden önce halk, bu zavallı garip hayvanı, ona düşmanlığından değil, sırf iri gövdesinden ötürü sömürücüye simge olarak almış. Sömürülenlerin çokluğunu, çalışkanlığını, yaraticılığını göstermek için de halk karıncayı almış.
Neye üzülüyorum biliyor musunuz, bu kitabı okuyanlar, özellikle de çocuklar, filleri belki hiç sevmeyecekler. Bu bana çok dokunuyor. Ne yapabilirdim ki? Oysa filler bugünkü sömürücüler kadar ne korkunçtur, ne zalimdir, ne özgürlük düşmanıdır, ne de
işkencecidirler. Eğer insan soyunun bu en zal iminin simgesini, benzerini, hayvanlar arasında arayacak olsaydım, belki timsahları bulurdum, boa yılanlarını bulurdum. Yok yok, sanmıyorum ki yeryüzünde bu za-
limleri simgeleyecek korkunçlukta bir hayvan türü bulabilelim..." demiş Yaşar Kemal...
Bu sözler üzerine söz yazmaya gerek yok....
Her kitabı gibi bu kitabı da muhteşem...
İyi okumalar dilerim...
Reklam
Reklam