simge
@simgessel
“Şey... Sen ve ben aşkın eşiğinden döndük...” deyiverdim.
“N’olmuş? Iskalanan aşklar, yaşananlardan daima daha çoktur.”
“Dargın mısın?”
“Hayatında başrolde olamıyorsan... ne diyebilirim, figüranlar s.ksin seni.”
Gidemem sandığı, ölürüm dediği ve üşüyüp ısındığı ve acıkıp doyduğu köyden uzaklaştıkça uzaklaşmış. İçinde uğuldayan sesler onu itiyormuş çünkü, ya da uzaklardan uzanan bir şey kulağından tutup çekiyormuş. Bir yanı şaşırmış, bir yanı seviniyormuş. Nasıl sevinmesinmiş, içinde biriken uzaklara gidiyormuş işte.
İçimden, göğsümü parçalamak ve beynimi dağıtmak geliyor; insanların, birbirleri için ne kadar az bir anlamları var. Ah! Sevgi, sevinç, yakınlık ve coşku kendi içimden gelmiyorsa, bir başkası da bunları veremeyecektir bana; soğuk ve güçsüz bir halde karşımda duran birini, ben de mutlulukla dolup taşan yüreğimle mutlu edemem.
