Simge
@simgoji
“Ben bir kitap karıncasıyım.Sayfalar benim evim.Sözcükler arkadaşım…”
Şu anda okuduğu kitaplar
Dul Bayan Basquiat, yalnızca iki insanın aşkını anlatmıyor; tutkunun, yıkımın ve sanatın iç içe geçtiği, çelişkilerle örülü bir hayatın resmini çiziyor. Suzanne ile Jean-Michel’in hikâyesi, bazen büyüleyici bir ressamın fırça darbeleri gibi coşkulu, bazen de zehirli bir duman gibi boğucu. Okur, bir yandan New York’un 80’lerindeki sanat patlamasının renklerine bulanırken, öte yandan bu renklerin ardındaki karanlığı, bağımlılığı ve kırılganlığı bütün çıplaklığıyla görmeye mecbur bırakılıyor.
Jennifer Clement’in kalemi, Suzanne’ı yalnızca Basquiat’ın gölgesinde kalan bir sevgili olmaktan çıkarıyor; onu çocukluğunun yaraları, kadınlığının sessiz çığlıkları ve hayata tutunma direnciyle ete kemiğe büründürüyor. Böylece kitap, sadece bir sanatçının biyografisi olmaktan çıkarak kadınların görünmez acılarına, bastırılmış hikâyelerine de ışık tutuyor.
Her satırında şu soruyla yüzleştim: Sanat ve aşk gerçekten kurtuluş mudur, yoksa sadece daha derin bir uçurumun kapısı mı? Kitap bu soruya kesin bir yanıt vermiyor belki ama hissettirdiği şey şu: her büyük sanat, biraz da acının, kırılmanın ve kayboluşun içinden doğar.
Son sayfayı kapattığımda elimde kalan yalnızca Basquiat’ın trajik gölgesi değil, Suzanne’ın güçlü ama hüzünlü tanıklığıydı. İşte bu yüzden Dul Bayan Basquiat, okunup geçilecek bir kitap değil; uzun süre zihinde ve kalpte yankılanacak, bir devrin acılarını fısıldayacak bir tanıklık.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
..insanlara duyduğum nefret yüzünden doğanın yalnızlığını ve bitkilerin sessiz dostluğunu arıyordum. O zamanlardaki favori kelimem özgürlük idi.Ondan ve bundan; şimdiden ve sonradan, buradan ve oradan özgür olmak: Her şeyden özgür olmak.
9/10
29 saatte okudu
·2025 92. kitabı
Tek gerçeklik şimdiki zamandır, duygudur: Herkes kendi şimdiki zamanını yaşar ve formüllerle inançları cehennemin dibine yollar. Bu eski hastalıkların kabuklarından soyunmak gereklidir: Herkes kendini özgürleştirsin, kendini yaşasın, kendine ve akıp giden ama akıp gittiği için güzel olan ana inansın.
Ve insanlar! Hissiyatımın perdesindeki geçici gölgeler, istemimle çağrılan hayaletler, içsel tiyatromun kendini beğenmiş kuklaları: Ne büyük eğlence! Tüm didinişleri içinde hiç olmadıkları kadar değersiz ve gülünç görünüyorlardı bana! Onların arasından geçiyor ve düşünüyordum: Yaşadıklarını zanneden, kendi hesaplarınca var olduklarına ve hatta -zavallı inançlılar- ölümsüz olduklarına inananlar işte karşınızda! Retinamın önünden hızla geçen figürcüklerden; ruhumun hatıraları ve tatlı beklentilerinden, kaynağı ve pınarı yalnızca bende olan bir imgeler ırmağının önemsiz damlacıklarından başka bir şey olmadıklarının farkında değiller. Daha da ileriye gidiyorum. Dopdolu ve sonsuz bir yaşam onları bekliyormuşçasına memnun bir halde gururla yürümelerine rağmen işte tekrar hiçliğin içine batmış halde karşınızdalar.