Derler ki her kar tanesi ötekilerden farklıdır. Bu doğru olsaydı dünya nasıl sürüp giderdi? Diz çöktüğümüz yerden nasıl doğrulurduk? Bu mucize karşısında nasıl kendimize gelebilirdik?
Unutarak. Çok fazla şey tutamayız aklımızda.
Yalnızca şimdiki zaman var, hatırlanacak hiçbir şey yok.
Oysa artık çocuk değilim, Tanrı’nın Krallığına ben de çoğu kez ulaşamıyorum. Şimdilerde sözcükler ve düşünceler hep kendimle duygularım arasına giriyor. Doğuştan hakkımız olan mutluluk duygusuna bile set çekiyor.