Kadın olarak yaşabilmek için bedenlerini sa*anların hikayesi Kötü Kızlar. Sert, acımasız, arsız, duygusal, hüzünlü, trajik, rahatsız edeci ve yüzleşmeye zorlayan bir kitap. İnsanlığımızla yüzleşme… Camila Sosa Villada, şimdi yazar ve oyuncu da olsa zamanında hayatta kalabilmek için fa’ i’ şlk yapmış bir tr ‘vst’i. Kelimeleri ahlakçılığımdan değil, instanın sınırlamalarından dolayı bozuyorum ve tr’vst’i daha çok hakaret ifadesi olarak kullanılsa, yerine daha parlak ifadeler de bulunsa Camila tr’vst’i ifadesini gururla sahipleniyor.
Kötü Kızlar, otobiyografik bir roman. Parkta gece çalışan bir grup tr’vstinin yaşadıkları anlatılıyor. Anlatıcının yaşantısı ön planda da olsa, eskisiyle artısıyla birçok yaşam gözler önüne seriliyor. Ne dramatize etmiş, ne sevimli göstermeye çalışmış. Acısıyla neşesiyle arsızlığıyla mücadelesiyle her şey çıplak bir gerçeklikle veriliyor. Çok beğendim, etkilendim…Bu yılın en iyilerinden!
Camila, büyülü gerçekçilik ögeleri kullanmış. Masalsı ancak sert.
Bir de brütalist tarzdan bahsetmek istiyorum, meraklısına. Brütalist mimariden ilham alan bu tarz ilk Garth Greenwell’in Queer romanı Sana Ait Bir Şey’i okurken dikkatimi çekmişti. Kısaca bu romanlarda brütalist yapılar gibi çıplak ham görünüm( gerçeklik), sert ve süslemesiz üslupla vurgulanıyor. Queer eserleri okurken brütalist ögelere daha çok dikkat etmeliyim.