Kendimce
@slowzien
Kendine şair.
Stajyer
İzmir
İzmir, 5 Mayıs
12 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
GibiŞiir
dört duvar üstüme yıkılır her an,
gözümde fer bitti, dizimde derman.
yazılmış alnıma kara bir ferman,
azrail kapımda bekliyor gibi.
yolum kapalı, her yanım uçurum,
kendi ellerimle hüküm kururum,
ben yabancı bir yüzle tutulurum.
gidişim sessizce bitiyor gibi.
güneş doğsa bile içim hep ayaz,
kefenim hazırda, kağıdım beyaz.
bu son hıçkırıktır, bu son bir niyaz,
toprak beni sessiz çekiyor gibi.
sönmüş tüm ışıklar, sokağım derin,
hükmü kalmadı artık hiçbir yerin.
yükü çok ağır bu sessiz kederin,
her adım bir sona çıkıyor gibi.
gönül tahtım artık virane kalmış,
ömür sermayemden bir ömür çalmış.
zaman sanki derin uykuya dalmış,
dünya gözlerimde sönüyor gibi.
ne bir dost eli var, ne sıcak bir ses,
daralır göğsümde aldığım nefes.
kırıldı kanadım, dar geldi kafes,
ruhum bu zindandan kaçıyor gibi.
Reklam
AnlamŞiir
mavi bir ses yankılanıyor boş bir kavanozda,
dişleri dökülmüş bir saatin yelkovanı karnımda.
duvarlar terliyor, tavan aslında bir taban,
ayakkabılarım küs, adımlarım bayat bir yalan.
üç köşeli bir yuvarlak çiziyorum tozlu suya,
gözlerimin arkasında uyanık bir uyku bu.
gölgen benden bağımsız, köşede çay içiyor,
zaman, paslı bir bıçakla boşluğu biçiyor.
anlam, saksıda ölen plastik bir çiçek,
dün, yarının sırtına binmiş bir böcek.
sessizlik o kadar yüksek ki kulaklarım kanıyor,
sönmüş bir ampulün içinde bir güneş yanıyor.
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adını bile duymamış
Allah’ın işine bakın
Geceyi gündüzü biliyor
Dört mevsimi, rüzgarı, karı
Ay ışığına bayılıyor
Ama kötülemiyor karanlığı
Ona bir kitap vereceğim
Rahatını kaçırmak için
Bir öğrene görsün aşkı
Ağacı o vakit seyredin.
Melih Cevdet Anday
Melih Cevdet Andayduvarlarda nem var,
sanki ev uzun süredir ağlıyor.
boyası kabarmış bir çocukluk
tavan arasında asılı duruyor.
saat üç.
şehir kimseye ait değil bu vakitte.
ben pencereyi aralıyorum
içeri biraz daha soğuk girsin diye.
ellerim üşüyor, içimde bir boşluk,
her nefeste eski yaralar açılıyor.
karanlık göğsüme çökerken,
kalbim bir adım bile atamıyor.
kendi gölgeme dokundum,
boşluğu avuçladım.
ne fısıltılar ne sesler,
sadece kendi nefesim ve bir sen.
Bir sandalyeyi hep eksik bıraktık sofrada.
kimse sormadı nedenini.
biz soruları halının altına süpürmeyi
ailece erken öğrendik.
gece uzadıkça yüzüm sertleşiyor.
aynaya bakınca babamın suskunluğu,
annemin yorgunluğu,
ve kendi içimde çürüyen bir ateşin soluğu.
Parıltı
Âteş gibi bir nehir akıyordu
Rûhumla o rûhun arasından
Bahsetti, derinden ona hâlim
Aşkın bu unulmaz yarasından.
Vurdukça bu nehrin ona aksi
Kaçtım o bakıştan, o dudaktan,
Baktım ona sessizce uzaktan
Vurdukça bu aşkın ona aksi...
Ahmet Haşim
Ahmet HaşimReklam