Sm.
@smyyeagin
Öğretmen
Lisans
Hatay
143 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Günümüz dünyasından çok çok uzak bir gelecekte insanların farklı gezegenlerde robotlarla birlikte koloniler halinde yaşadığı ve burada yaşayanlara uzaycı adı verildiği bir evrende geçiyor hikâye. Aynı zamanda dünyada da yaşam sürmekte ama robotların artmasıyla birlikte gelen işsizlik ve daha birçok sorunla yüzleşmekteler. Uzaycılar dünyadan elini eteğini çekmemiş, bu yüzden de dünyada uzaykent adı verilen bir yerleşim yeri kurmuşlar. Bir yandan da insanlık üzerinde c/Fe gibi çalışmalar yapıyorlar. Uzaycılar arasında bu çalışmayı yapan kişi öldürülüyor ve dünyada yaşayan insanlardan şüpheleniyor ve cinayetini çözmelerini istiyorlar. Bunun üzerine kendilerinden olan Robot Daneel ve dünyadan görevlendirilen Dedektif Baley işbirliği ile cinayet çözülmeye çalışılıyor.
Asimov bu sefer de bilimkurgu ve polisiyeyi harmanlamış. Bunu yaparken Ben Robot'ta da en sevdiğim nokta olan sosyolojik ve psikolojik analizlere sıkça yer vermiş. Büyük hayranım kendisine. Yine çok keyifle okudum.
Reklam
Midsommar izlemek ne kadar rahatsız ettiyse şu kısacık kitap da o kadar rahatsız etti beni. Canlı maymun beyni yemenin gerçek olması ise ayrı bir vahşet. Bitirdikten sonra birkaç saat kendime gelemedim. Yazarın derdini anlatmak için kullandığı alegori hayli başarılı olmuş diye düşünüyorum.
İkaros'un Düşüşü
Yazarın alegori olarak İkaros mitini kullanması çok anlamlı olmuş. Romanda sıkça geçen İkaros'un Düşüşü tablosunu araştırınca linkteki hikayeye ulaştım. Daidalos kıskançlığından yeğenini öldürmeye çalışınca Athena acıyarak çocuğu kekliğe çevirir. Bu çocuğun ahı çok sonra Daidalos'un oğlu İkaros'tan çıkacaktır. Daidalos yaptığının bedeli olarak sürgüne gönderilir ve Kral Minos'a sığınır. Zaman gelip Daidalos ona da ihanet edince oğlu ile birlikte labirente kapatılır. Oradan kurtulmak için kuş tüylerini balmumu ile yapıştırıp oğluna ve kendine kanat yapar. Oğluna ne çok yüksekten ne de çok alçaktan uçması yönünde uyarıda bulunur. Alçaktan uçarsa denizin neminden kanatları ağırlaşır, yüksekten uçarsa güneşin sıcağından balmumu eriyecektir. Ikaros daha da yükseğe uçma arzusuna kapılıp güneşe yaklaşınca kanatları çözülür ve denize gömülür. İkaros'un ölümüne denizin kenarındaki kekliğe çevrilen yeğen tanık olacaktır. Metin çok uzun olduğu için özetleyim, dedim. Bu miti resmeden tabloya çeşitli yorumlar getirmişler. Kimisi İkaros'un daha da yükseğe uçmasını hırsa kapılıp yere çakılmak olarak değerlendirmiş kimisi de toplumun çizdiği normların dışına çıkarak sınırlarını aşıp aydınlığa ulaşma olarak değerlendirmiş. İlkinde hırsının kurbanı olduğu için yere çakılıyor, ikincisinde toplum tarafından özgür olma arzusuna set çekildiği düşünülüyor. Her iki durumda da Newton'a uyan bir sonuç olmuş. Newton'un dünyaya geldikten sonra iyice insana benzeyip sonra çakılması ya da insanların kurtuluşu reddedip Newton'un kör olması. Ama ilki daha çok Newton'u yansıtıyor. Son bölümde Bryce'a kendimden çok size benziyorum şimdi, demişti. Ve son sayfada kolay ulaştığını çabuk kaybedersin minvalinde bir şey söyledi. En sonunda kollarına gömülüp ağladı. İkinci metefora dayanak olarak da kitabın
Kitabı kapattığım anda "Oh, bitti sonunda!" diye bir rahatlama geldi. Balzac'ın betimlemeleri meşhur ama okurken bu kadar boğulacağımı tahmin etmemiştim. Betimleme sevmeme rağmen ilk yarısı tamamen işkence gibiydi. Dört beş sayfa süren betimleme yüklü paragraflar, kitabın geneline hakim melankoli havası beni çok yordu. İlk yarısı doğa, ikinci yarısı kişi tasvirleri ağırlıklıydı. Ben doğa betimlemesine dayanamıyorum galiba. Buna karşılık ikinci yarıdaki İngiliz kadını, Fransız kadını kıyaslamaları vs. daha hızlı okuttu kendini.
Konu olarak da çok etkileyici bir tarafı olmadı benim için, klişe bir sevgisizlik sendromu. Balzac'ın kendi hayatından da izler aynı zamanda. Anne sevgisi görmemiş bir erkeğin başka bir kadında anne sevgisininin boşluğunu doldurmaya çalışması, buna da aşk demesi. Felix kendi ağzıyla durumu özetlemiş zaten: "Acılı, hasta ruhların yanında, seçkin kadınların oynayacakları yüce bir rol vardır, yaraları saran rahibenin, çocuğu bağışlayan annenin rolü.".
Kitabın tek sevdiğim yönü Henriette'nin diyalogları, mektupları oldu. O kısımları ilgiyle okudum. Kadınlardan en çok Lady Dudley'i sevdim. En net duruş ona aitti bence. Kadın demişken Nathalie'nin en sondaki mektubunda Felix ile ilgili çoğu tespitine katılıyorum. Sadece Felix'e Henriette'in ölümüyle ilgili söyledikleri fazla acımasız geldi.
Bir de çeviriye değinip konuyu kapatayım. İş Bankası ve Can çevirisini karşılaştırmalı okudum. İki çeviri de genel anlamda başarılıydı. Anlamakta zorluk çektiğim paragraflarda hemen diğer çeviriyi okudum, güzel bütünleştiler fakat bazı yerlerde T.Y.'nin kullandığı kelimeler google translate gibi komik geldi. Öz Türkçe merakından ziyade garip bir çeviriydi. Örneğin kralın Felix'e söylediği "İleride başdanışmanım olacaksın." cümlesini T.Y. "Siz Bay Birinci
Filmini izlemeden tam metnini okumak istiyordum ki İş Bankası sağ olsun iki ay önce bastı. Okumaktan inanılmaz zevk aldım. Malum süreçte kafamı dağıtacak bir şeyler ararken ilaç gibi geldi. Konusuna az çok aşinayız zaten. O yüzden incelemeden ziyade duygularımı yazmak istedim. İngiliz edebiyatı kitaplarına benzer bir akışı olan; samimiyeti, iyiliği hissedip yüzümde sürekli bir tebessüm oluşturan bir kitaptı. Jane Austen kitapları gibi...
Reklam