Ölümə məhkum olunmuşam!
Hə, nə olsun? Burda nə var axı? Yadımdadır, hansısa kitabdan oxumuşdum: "Bütün insanlar qeyri- müəyyən müddətlik möhlətlə ölümə məhkum edilib".
Sayfa 55
Ölüm hökmünə qədər, hamı kimi, həyatın ritmlərini duyurdum,hamının aldığı havanı alırdım; indi isə aydın hiss eləyirdim ki, mənimlə ətraf dünya arasında bir divar ucalıb. Sanki heç nə əvvəki kimi deyildi. İşıq dolu geniş pəncərə,gözəl günəş, buludsuz səma, cazibədar sarı çiçək- hər şey solmuş, hər şey kəfən kimi ağ olmuş və yolumun üstə sıxışan bu kişilər,qadınlar,uşaqlar gözümə kabus kimi görünməyə başlamışdı.
Sayfa 54
Reklam
Keder ve ümitsizliğin son noktasında olan insan dünyaya baktıkça, alemi de kendisi gibi kan ağlıyor zanneder.
"Siz ruhumu dönüştürdünüz. Artık böyle yaşamam mümkün değil. Şu ana kadar yaşadığım hayatı devam ettirmek bana iğrenç geliyor. Sanki beklenmedik bir şekilde gerçekleşmiş gibi hayatıma son vermek istiyorum. Zavallı birinin ölümü zavallıca olmalıdır."
Mermiyle vurulanlar,
Sopayla dövülenler,
Bıçaklanıp ölenlerden bahsediyorum.
Ne kadar acı çekmişlerdir kim bilir?
İki parmağın kesilmesi bu kadar acıtıyorken.
Öyle ölen insanlardan, bedenlerinde son nefeslerini verdirecek kadar bir yerleri delinmiş ve kesilmiş insanlardan bahsediyorum.
Reklam
Reklam