CELLÂDIMA GÜLÜMSERKEN ÇEKTİRDİĞİM SON RESMİN ARKASINDAKİ SATIRLAR
2. Sistem ayrıca kendi davranışınızı sürekli gözlem altında tutmakla görevlidir; öfkelendiğinizde nezaketinizi korumanız, gece araba sürerken uyanık kalmanız için kontrolü sağlar. 2. Sistem, bir hata yapmak üzere olduğunuzu fark ettiğinde daha fazla çaba gösterebilmeniz için seferber olur. Ağzınızdan çirkin bir söz çıkmasına ramak kaldığı ve kontrolünüzü geri kazanmak için büyük çaba harcadığınız bir zamanı hatırlayın. Özetle, sizin (2. Sistem'inizin) düşünüp yaptığınız şeylerin çoğu 1. Sistem'inizden kaynaklanır, ama zora girdiğinizde 2. Sistem yönetimi ele alır ve normal şartlarda son sözü o söyler.
Kader ..Diye geçirdi içinden son olarak..Alıntı
Onu bu günlere kadar getiren ;
Düştüğü her duruma boyun
Eğmesini ve alışmasını sağlayan,
İyi olanı Allah'tan
Kötü olanı kuldan bilmesini
Sağlayan sarsılmaz İmanı
Kendisini bu günden sonra da
Yalnız bırakmayacaktı elbette ....
DEVRİK CÜMLE ÜZERİNE
Devrik cümle, son yılların en önemli dil sorunlarından biri oldu.
Dil özelleşmesi gibi, devrik cümle de, Ataç'ın öncülüğünde, genç yazarlar arasında yaygınlaştı. Dilin anlatım gücünü çeşitlendirmesi bakımından, bunun çok yararlı bir davranış olduğuna inanıyorum. Ne var ki, genç kuşakta Ataç'ın bilgi, tecrübe ve ustalığından yoksunluk, bir de gençlikten gelme aşırılık hevesi, kimi zaman, yazı Türkçemizi azınlık Türkçesi kılığına sokuyor. Bunu örnekleriyle belirtebilmek için, biri bir hikâyeden, öbürü bir gazete röportajından aldığım iki parçayı, Orhan Kemal'in Murtaza romanındaki Pomak Murtaza'nın dili ile karşılaştıralım
Murtaza şöyle konuşur:
Gördüm ben kurs, aldım çok sıkı terbiye büyüklerimden, hem de taktirname...
Var bu favrikada bir gece kontrolu, derler ismine Nuh, olur benim hemşerim, lâkin diyildir istediğim evsafta, göremez disiplinli vazife...
Gittim sizin kumser Beye, ettim rica, dedim varsa senin kadroda bu evsafta sıkı bir arkadaş, veresin bana!... Demiş var bende bu evsafta bir arkadaş müdürüm. Lâkin veremem onu sana. Çünkü direğidir karakolumun.
Yapardım bir tarihte bekçilik istasyonda. Çünkü bozulmuştu istasyonda disiplin, görmüştü âmirlerim lüzum buna... (1)
Sayfa 125
Kitabın son elli sayfası bine bedeldi
Yaşamımın her dakikası eskisi gibi anlamsız olmak bir yana ruhuma bilinçli olarak yerleştirebileceğim, kuşku edilemeyecek iyilik kavramıyla dolu olacak!
