Sonbahar vurdu yine solgun yüzüme,
Rüzgâr uğradı, adın sindi içime.
Senden arta kalan ne varsa mevsimleşti,
Hazan bile senden öğrendi sararmayı.
Kapım çaldı sandım bir akşam vakti,
Ümidim yetişti benden evvel eşiğe.
Perde aralandı, gece eğildi üzerime,
Karşımda yine senden mahrum bir çehre.
Bendeki sen her dem taze bir bahar,
Ne yıllar soldurabildi seni ne zaman.
Güller kurudu, yollar eskidi, şehirler değişti,
Adın ilk günkü ihtişamıyla kaldı dudaklarımda.
Kalp yekpâre yaratılmış, sonradan anladım;
Bir yerinden kırılınca tamamı sızlarmış.
Gururu bir hükümdar gibi taşıdım omuzlarımda,
Gece çökünce ilk tahtından o kalkarmış.
Yarın uzaklaştı yürüdükçe adımlarım,
Ufuk çekildi peşimden sessizce.
Ben aynı düşe yaslandım yıllarca,
Zaman saçlarıma kar bıraktı habersizce.
Bir kere sarsılınca insanın itimadı,
Aynalar bile tereddütle bakar yüzüne.
Bir tebessümde keder arar gözleri,
Bir hakikati bin şüpheyle tartar gönlüne.