“Her insanın bir başkası için sonsuz bir muamma oluşu, üzerinde düşünülmesi gereken muazzam bir hakikattir.”
Charles Dickens
İki Şehrin Hikayesi
Bile bile ateşe yürür aşk heveslisiŞiir
Ucu sivri karanligin
Batar sabahın yanık bağrına
Bir kurbağa bir sinek bir yosun
Bataklık yetişir gece yanağına
Tüm prenses hikayeleri başlar ya ormanda
Şehirde bir düğünle sonlanır çok sonra
Sonsuza kadar mutlu umutlu yaşadılar denir ya
İşte tam burda başlar bir garip safsata
Erkek bıkar çok güzel olsa da gelini
Kadın işten çocuktan yalnızlıktan kurtaramaz elini
İkisinin de hayat büker belini
Sonra bu hikayelerde düşünen kaşır kelini
Yine de uslanmiyor gönlüm
Bir aşk ki olsun sonsuz budur muradım
Ben de bir garip ve yalnız olmaktan usandım
Neden açılmıyor bu nasibim ah kara bahtım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sonsuz ve sürekli hazzı (ahiret) bırakıp sonlu ve geçici olanı (dünya hayatı) tercih eden aldanmıştır. 
Ebu Bekir Razi
Ebu Bekir Razi
Kendini yalnızlık okyanusuna can simidi olmadan, boğulmak üzere bırakmış bir insan, içindeki dibe sürüklenirken devirdiği her metrede sonsuz huzuru hissetmeye başlamışken, eğer tek bir salise pişmanlık duyarsa yalnızlığından, tek bir salise tereddüt ederse tercihinden, işte o an kişinin felaketi başlar. Panik acıyı getirir.
Sırat’tan incedir sevda köprüsü
Beraber geçelim tut ellerimden.
Niyet ak güvercin, vuslat gökyüzü
Beraber uçalım tut ellerimden.
Gönüldeki birlik kalkandır dışa
Aldırma ayaza, yele, yağışa
Giden ilkbahara, gelecek kışa
Beraber göçelim tut ellerimden.
Birleşmek üzredir şafakla gurûp
Korku beklenilmez kapıda durup
İster zehir olsun, isterse şurup
Beraber içelim tut ellerimden.
Çağır hayallerin en ötesini
Yakından duyarsın aşkın sesini
Sonsuz mutluluğun penceresini
Beraber açalım tut ellerimden.
Hatırla kaybolan hatıraları
Elmastan ışıklı, altundan sarı
Zaman tortusundan işte onları
Beraber seçelim tut ellerimden.
Şüphe “başlangıç”tır, karar “nihayet”
Zamanı zamana etme şikayet
Kaçmak kurtuluştur diyorsan şayet
Beraber kaçalım tut ellerimden.
Abdurrahim Karakoç