dino buzzati, tatar çölü’nde şöyle der; ‘insan hep bir şeylerin başlamasını beklerken, aslında her şeyin çoktan bittiğini fark ediyordu.’ bir gün her şey yoluna girecek sanıyoruz. sonra anlıyoruz ki geçen günler değilmiş. gençliğimiz, hevesimiz ve geri gelmeyecek olan bizmişiz.