Bu müəllifin 2 gündə bitirdiyim 2-ci əsəri idi. Detektive marağım olmayıb elə də, oxumaq istəyənlər üçün deyim axtarılan qatil psixopat, James McAvoy- in baş rolda oynadığı "Split" filmindəki kimi parçalanmış xarakterə sahib biridir. Və sona getdikcə əsər tam olaraq insanı içinə çəkir, ayrıla bilmirsiz kitabdan. Və hadisələrin düyünü açılanda insan şok olur. Çox maraqlı və gözlənilməz sonlu əsər idi. Çox bəyəndim...
4/5 Stars. (%80/100)
One of the essential books of Middle-Earth that you should read from time to time. I admit that it is a bit more boring than The Silmarillion for me. However, I've still read it multiple times because of some of the information that does not really exist outside of this book. The book is split into 4 main parts: The First Age, The Second Age, The Third Age, and the last that deals with other minor details. I especially love the first part because it gives more detail about the children of Hurin as well as Gondolin (which is one of my favourite places in all of Arda). Also, the chapter about Galadriel and Celeborn in the second part is also interesting because we don't really get to learn about these characters especially Celeborn. The third part is nothing special in my opinion but the chapters regarding the palantiri and the istari in the fourth chapter are brilliant. In short, you should definitely read it at least once. I recommend you to read this right after reading The Silmarillion because it would make much more sense.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
7/10
2019 5. kitabı
Konusu da okunabilirliği de oldukça iyiydi, ters köşeler ile okuyucunun ilgisini çekiyordu, biraz Shayamalan’ın Split etkisi var, keyifle okudum, tavsiye ederim
One of the most interesting, eye-opening books I've read. I’m familiar with Russian literature, I know Russian, but the more I read, the more I'm falling in love with them.
It's one of those Russian classics that's always on those lists. A Hero of Our Time has an interesting format. It's split into sections but these sections are all very different and sometimes don't even involve our "hero" Pechorin.
The story is set in the Caucasus Mountains and is full of detail about the terrain, the local people and the lives of the Russian nobility who travelled to the spas in that area. Lermontov tends to mock those society travellers although I could not help thinking that they would also be a large part of his intended audience.
Pechorin’s story is told in three parts. First through the eyes of a former comrade, second the eyes of a fascinated onlooker who by chance inherits his journals, and lastly through his own words.
It is only by looking at the three vignettes as pieces to a whole that the reader gets a feel for Pechorin’s motivations, who he is as a person and how he comes off as a character to others. In fact, without those first two sections, his story wouldn’t have as much meaning or significance, in my eyes.
I haven't really touched on what happens in the novel - but what was important for me was the character of Pechorin. His exploits, adventures and charades in the army, in society, the Caucasus, they are mere extensions of who he is as a person. He has flaws, he can be ruthless, he can be tragic but I am a fan of the Byronic Hero.
I was also fond of the last chapter, The Fatalist due to the more philosophical nature of discussion. This reminded me a lot of The death of ivan ilyich, with its emphasis on how the old view the world differently: forever bleak. The
Belkide bizlerin de içlerinde birer kurt, maymun, koyun, aslan, gergedan, yılan, zürafa, tavuk, kaz.... ve nice ismini sayamadığım hayvanlar vardır özgürlük peşinde olan.
Kitabı okurken açıkçası split filmi geldi aklıma. Ama çok da alakası yok söyleyim. Split izlemediyseniz tavsiyedir.:)
m.imdb.com/title/tt4972582
Kendi içimizdeki bölünmüşlüklerimizle kitapta anlatıldığı gibi oyun oynuyoruz. Hayatımızın tiyatrosunu ve satrancını... Stratejiler kurup hamlemizi yapiyoruz. Yoksa hayat bizi ölmeyi istemeye sürüklüyor. İntihar bize çok da sıradan geliyor. "Zaten ben ölmüşüm ölsem ne farkeder" diye diye hayatı yaşıyoruz.
Aslinda gülüp gecebileceğimiz bir çok olaya kafayı takıyoruz. Kendimize hayatı yasanmaz kılıyoruz. Bu çekilmezliğin içinden ancak ve ancak mizah ile herşeye ragmen gülüp geçmekle çıkabiliriz. Bunu farketmemiz için aslında çok da sihirli tiyatrolara felan gerek yok.
Aziz Nesin okumayı bu yüzden seviyorum. Aglanacak hallerimize güldürmeyi beceriyor. Bakış açısı tam olarak mizah. :)
Benim bir sözüm vardır. "Hayatım komedi. Başrol oyuncusu benim." işte bu tam olarak bunun özeti.
Bu gunlerde pek de gulemediğim şeylerle karşı karşıyayım. Eskiden bu durumlarla dalga geçerdim. Fazla ciddiye almaya başladım. Tekrardan hayat komedime dönmem gerek.
"Nasılsınız?" diyen birilerine cevabım yine "hala yaşıyorum" olacak.
İyi okumalar
HAYIR İVANOVİÇ, LÜTFEN DURUN!!
NEREYE GÖTÜRÜYORSUNUZ, GOLYADKİN’İ, DURUN LÜTFEN!!
Durmazlar efendim, durmazlar! Akıllarına ne gelirse onu yapar bu insanlar. Yalvarmak yakarmak boşuna.
Hadi buyurun dönemin korku gerilim tadında, İnsancıklar’dan sonra ‘’Hıh, o da bir şey mi daha iyisini yazarım, hatta bakın yazdım’’ deyip, gözlerini çevresine deviren Dostoyevski’nin şöhret basamaklarını ayaklarıyla çıkarken bir anda kafa üstü üçer beşer düştüğü eserdir.
Eleştirirler efendim, eleştirirler! Adamlar ne bilsin insanların içinde böylesi bilmem kaç bin çeşit insan barındırdığını, çekmece çekmece ayrıldığını.
İnsan ruhunun günümüz koşullarında bile çözüme ulaştırılamadığını düşünecek olursak, o dönemde bir kuyuya taş atmış olan yazarın taşı, suyu bile bulandırmaya yetmemiştir.
‘’Tanrı’ya şükür,’’dedi Bay Golyadkin alçak sesle,’’Tanrı’ya şükür bugünkü işlerimi aksatacak bir şey görünmüyor, ya bir aksilik olsaydı, yüzümde bir sivilce çıksaydı ya da başka bir terslik olsaydı; şimdilik her şey yolunda.’’ Sayfa-2
Güne nasıl da umut dolu başlamış adamımız. Ancak içine bir şeylerin doğduğu daha bu cümleden belli. Yolu doktoruna düştüğünde ‘’Düşmanlarım var ‘’ diyor, diyor da anlayan yok. Daha doğrusu düşmanı dışarıda arıyor o zaman insanlar. Bilinmiyor ki asıl düşman Golyadkin’in içinde. İÇİMİZDE :)
Çeşit çeşit maskeler o zamanlardan moda. Takıyorsun uygun olanı hooop dışarı seni istediğin gibi gösteriyor bu maskeler. Dikkat İSTEDİĞİN gibi; OLDUĞUN gibi DEĞİL.
Peki ya tıpatıp size benzeyen ve sizin aslında olmayı arzuladığınız ama asla olamayacağınızı bildiğiniz yüzünüzü takınmış biriyle karşılaşsanız. Hayır, bir maske değil, gerçek bir yüz. Bu sivilceden daha berbat bir şey olurdu değil mi? Oldu da. Bize de okurken kasvet perdelerini çektirdi, Allah’ım benim öteki yüzüm de ya
