Hesaplaşma -Caroline Peckham &Susanne Valenti1000Kitap
Solaria için mavi kraliyet demektir. Benim içinse mavi sen demek.
Bir sürü kişi seni istememem gerektiğini söyleyecek. Ama sırf benim olman için tüm dünyayı yakıp kül etmeye hazırım.
Spoiler içerir!!!
Zodyak akademi serisinin üçüncü kitabında akademide birinci sınıflar için cehennem haftası başlamıştı. Bu cehennem haftasında üst sınıflar istedikleri her zorbalama olayını birinci sınıflar üzerinde rahatlıkla yapabiliyorlar. Bu haftayı Vega ikizlerinin atlatmasının yolu ise dört element sınavından geçtikten sonra hesaplaşmadan da sağ salim geçmeleriydi. Kitap o kadar güzel akıcı bir şekilde okudum ki bayıldım. Darcy ve Orion'un arasında bir şeyler yaşanıyor ve aralarındaki bağ daha da güçleniyor. Tory'nin ise Darius ile olan düşmandan aşka duyguları okurken çok fazla hissettim. Birbirlerinden nefret etmeleri ama bir yandan da birbirlerine çekilmeleri iyiydi. Caleb ise bu kitapta favori karakterlerimden biri oldu. Tory'ye olan sadakati ve onu koruması güzeldi. Ama bir yerden sonra yine varislere uyarak aptalca hareketlerde bulundu. O sahneleri okurken hem Caleb'a hem de Darius'a çok sinir oldum.Seth ve Max'i hala daha sevemedim. Kızların varislerin aptalca sözlerine rağmen gittikçe güçlenmelerini çok sevdim. Özellikle her sınavda birbirlerinin yanında olmaları ve o sınavlarda yaptıkları hamleleri okumak hoşuma gitti. Kitabın sonu yine öyle bir yerde bitti ki, heyecanla dördüncü kitabı bekliyorum. Lionel ve Stella en sevmediğim karakterler arasında yerini aldı. Büyük ihtimalle kızların ailesine de zarar veren kişilerin bu ikisi çıkacağını düşünüyorum. Bir insanın çocuklarını güç uğruna bu kadar kolay gözden çıkarması berbat bir olay. Yaşanan bir olaydan dolayı kızların zümresinin ne olduğunu öğreniyoruz. Dördüncü kitapta kızlar daha da güçlenerek intikam alacaklarını
Hiç böyle hayal etmemiştim.
Biliyorsunuz ki 
Labirent: Ölüm Emri ve 
Labirent: Virüs Kodu , bayıla bayıla okuduğum iki kitaptı lakin bu kitabı üzülerek söylemeliyim ki hiç sevemedim.
Üçüncü kitaba büyük bir beklentiyle başlamış bulundum. Asıl kitaba girmenin heyecanı vardı üzerimde. Sanıyorum ki filmi böyleyse kitabı bal börek...
Sanki yazar, kendi kitabını çalmaya çalışıyormuş da çalamamış gibi bir hissiyat yarattı bende.
Öncelikle kitabın sıkıntılarını tane tane ele alalım.
Yazar, bu hafıza kaybı olayını çok fena eline yüzüne bulaştırmış. ilk, iki kitabında karakterler bu kadar güzel ve derinlemesine işlenmişken; olay örgüsü, yer, mekan, zamanda cabası... hepsini sıfırlamak hangi akla mantığa sığar, işte bunu anlamıyorum.
Madem Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu'nu yazacaktın o vakit neden bize bu üç seriyi okuttun.
Şimdi birde bu kronojik okuma karmaşaşı var ortada. Hani orada da kitabı yazılma sırasıyla okursan büsbütün kördüğüm olursun.
Bana kalırsa bir yerde tercih yapılmalıydı ve bu tercih kesinlikle ama kesinlikle bizim bildiğimiz üçlemeden ziyade sonradan yazılan "ÖLÜM EMRİ VE VİRÜS KODU'NDAN" yana olmalıydı.
Yukarıda bahsettiğim kitapları ya okumayın yada ilk üçlü ve sonrasında Newt'e ne oldu sorusunun cevabını 
Labirent: Deli Sarayı'nda alıp bu kitabı tadında bırakın.
BUNDAN SONRASI SPOİLER;
İkinci kitapta aile olan bu grubun birbirine tamemen yabancı olduğu bir kitap düşünün, Thomas'ın zekilerden aptallığa terfi ettiği bir evren.
Her şey Teresa ve Chuck'tan ibaret olan bir dünya.
Abi ben anlamıyorum. Bu karakterler senin önceliğinse sen arkaadaşların için ne diye labirente girdin? Kaç git.
Hafıza kaybından sonra da bu önceliği değişmedi ama bir aptal gibi oraya girmesi ve onlarca insanın ölmesi sonucu kalan tek karakterimiz de Thomas ve Teresa'ydı. Olan minik Chuck'a ve Alby'ye oldu.
Beyaz Leke'de de benzer bir durum söz
Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu , bayıla bayıla okuduğum iki kitaptı lakin bu kitabı üzülerek söylemeliyim ki hiç sevemedim.
Üçüncü kitaba büyük bir beklentiyle başlamış bulundum. Asıl kitaba girmenin heyecanı vardı üzerimde. Sanıyorum ki filmi böyleyse kitabı bal börek...
Sanki yazar, kendi kitabını çalmaya çalışıyormuş da çalamamış gibi bir hissiyat yarattı bende.
Öncelikle kitabın sıkıntılarını tane tane ele alalım.
Yazar, bu hafıza kaybı olayını çok fena eline yüzüne bulaştırmış. ilk, iki kitabında karakterler bu kadar güzel ve derinlemesine işlenmişken; olay örgüsü, yer, mekan, zamanda cabası... hepsini sıfırlamak hangi akla mantığa sığar, işte bunu anlamıyorum.
Madem Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu'nu yazacaktın o vakit neden bize bu üç seriyi okuttun.
Şimdi birde bu kronojik okuma karmaşaşı var ortada. Hani orada da kitabı yazılma sırasıyla okursan büsbütün kördüğüm olursun.
Bana kalırsa bir yerde tercih yapılmalıydı ve bu tercih kesinlikle ama kesinlikle bizim bildiğimiz üçlemeden ziyade sonradan yazılan "ÖLÜM EMRİ VE VİRÜS KODU'NDAN" yana olmalıydı.
Yukarıda bahsettiğim kitapları ya okumayın yada ilk üçlü ve sonrasında Newt'e ne oldu sorusunun cevabını Labirent: Deli Sarayı'nda alıp bu kitabı tadında bırakın.
BUNDAN SONRASI SPOİLER;
İkinci kitapta aile olan bu grubun birbirine tamemen yabancı olduğu bir kitap düşünün, Thomas'ın zekilerden aptallığa terfi ettiği bir evren.
Her şey Teresa ve Chuck'tan ibaret olan bir dünya.
Abi ben anlamıyorum. Bu karakterler senin önceliğinse sen arkaadaşların için ne diye labirente girdin? Kaç git.
Hafıza kaybından sonra da bu önceliği değişmedi ama bir aptal gibi oraya girmesi ve onlarca insanın ölmesi sonucu kalan tek karakterimiz de Thomas ve Teresa'ydı. Olan minik Chuck'a ve Alby'ye oldu.
Beyaz Leke'de de benzer bir durum sözReklam
Puan vermedi·352 syf.··
Beğendi
·2026 12. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 18 Haziran 2026 20:13
Nermin Yıldırım’dan okuduğum ilk kitap olan Dokunmadan beni derinden sarsan bir deneyim oldu. Sayfaları çevirirken sık sık kendimden bir parça buldum, altını çizdiğim her cümlede "İşte ben de tam olarak böyle düşünüyorum!" dedim. Hikaye boyunca Adalet’e kocaman sarılma isteğiyle doldum. :(
Zaman zaman karşımıza çıkan toplumsal eleştiriler hikayeye o kadar güzel yedirilmişti ki, mesaj kaygısı gütmeden, son derece net ve vurucu bir şekilde bana ulaştı. Nermin Yıldırım’ın diline ve üslubuna kelimenin tam anlamıyla bayıldım.
(SPOILER İÇERİR): Sadi Saber’in bir hayal olmadığını umduğu ve bunu öğrendiği o sahne bence kitabın en duygusal, en can alıcı yeriydi. Mutlu sonla bitecek pembe bir aşk romanı okumadığımın başından beri farkındaydım, bu yüzden final beni şaşırtmadı ama çokça üzdü. Yine de ne yalan söyliyim, Adalet’in daha güzel, içinin tamamen rahat olduğu bir sonu yaşamasını çok isterdim.
Düşüncelerim Spoiler vardır!İnsan ve Duygular
Şu ana kadar okuduğum en güzel kitaplardan biriydi. Okumadan önce bu kadar sevebilecegimi dusunmemistim. İnsana dair size yeni şeyler kalabilecek, ufuk açıcı kitaplardan.
Spoiler:
Keşke kitabın sonunda kavuştuklarını yazar gösterseydi daha mutlu olurdum. Gerçi kavuştuklarını bize anlatan bir şiir ile ipucu vermiş. Sonu da benim açımdan tahmin edilebilir değildi mutlu bitmesine sevindimm.
Beklentimi karşıladı mı? Evet. Daha iyisi olabilir miydi? Kesinlikle evet. Evet, belki, hayır olarak benim için belkilik bir kitaptı. Kitap hakkındaki fikirlerimi okumaya geçmeden önce spoiler içerdiğini bilmenizde fayda var.
Navessa'nın Işıklar Söndüğünde kitabını okumadan önce yazım diliyle ilgili fikir edinebilmek adına bu kısa kitabını okumayı tercih ettim. Beni boğmayan, sıkmayan bi anlatımı vardı.
İlgi çekici bir konusu olmasına rağmen yazarın bu konuyu neden kitabı kısa tutarak harcadığına anlam veremiyorum. Daha iyi işlenebilirdi diye düşünüyorum. Bi de çok mantıksız yerler vardı. Bi adam seni mezarından çıkarıyor çünkü kocan olacak adam resmen seni diri diri gömmüş ve sen o gece direkt olarak seni çıkaran adama güvenebiliyor musun cidden Emma? Bilmiyorum bana hızlıca yazmak için yazılmış gibi geldi.
8/10
2026 90. kitabı
Ben bu seriyi ilk gördüğümde konusunun Kasaba olduğunu düşünmüştüm ama o kadar yanılmışım ki.. Beni soluksuz bırakan sonraki sayfayı merakla okuduğum heyecan dolu bir kitaptı.
Brex'in doğduğu gün perilerle onları ayıran duvarda yıkılmış büyük bir savaş çıkmıştır. Ayrıca annesi de doğumda ölmüştür. Yıllar sonra general olan babasi da savaşta ölünce babasının yakın arkadaşı general Markos himayesine almıştır ve bunca zaman sarayda onların yanında kızları gibi olarak eğitim alıp yaşamıştır. En yakın arkadaşı hemde general Markosun oğlu Caden ile de çok sıkı bir dostluğu vardır ayrıca aşıktır ama birbirlerine acilamamislardir. Caden le arada heyecan olsun diye tren soyarlarken sonuncu tren soygununda Brex yakalanır ve peri tarafinda çok ünlü olan yer altı hapishanesine gönderilir. Burda türlü işkencelere dayaklara katlanip hayatta kalmaya çalışan Brex ayrıca en azılı katil olan Warwick'in de dikkatini çeker.
Kitap beni içine öyle bir çekti ki herşey gözümün önünde canlandı o saray Caden le olan tren soygunları yakalanıp hapishaneye gitmesi... Kafanızda sorular dönüp duruyor ama cevap yok merakla bir sonraki sayfaya geçiyorsunuz. Kitabın bütününe baktığınızda mükemmel bir seri ama ayrı olarak ele alırsak maalesef takilacagimiz birkaç durum var. Büyük bir heyecanla okuduğum için çoğunu görmezden geldim.
Bu seride karakterler ahlaki açıdan gri smut fazla yok ama çok uç şeyler görecekseniz eğer hassasiyetiniz varsa okumamanizi tavsiye ederim.
Spoiler erkek karakter tam bir kadın düşkünü asla cekinmiyor ve kadın karakterde bundan rahatsız olsa da izlemekten fazlasiyla zevk aliyor.
Sonu hakkında spoiler Sonunda hapishaneden Warwick sayesinde kaçıyor ama general Markosun yanına aldığı kızını herkes intikam için istediğinden onu peri kralına satıyor ve kitap burda
Reklam
Reklam