Şeytan insanları aldatmaq üçün Allahdan bir sıra tələlər is-
təyər. Ona qızıl, gümüş, at, yemək-içmək, libas, şərab va çalğı
kimi şeylar verilər. Lakin bunlardan çox sevinməz. Bunlardan
əlavə, qadın da verildikdə əllərini çırpıb oynamağa başlayar.
“…analarımız öz işlərinin öhdəsindən dəhşətli dərəcədə pis gəliblər. “Həyatı asanlaşdıran şeylər” (kəkliklər və şərab, xidmətçilər və çəmənlik, kitablar və siqarlar, kitabxanalar və boş vaxt) üçün bircə penni də ayırmayıblar. Bacardıqları ancaq quru torpaqdan çılpaq divarlar ucaltmaq olub”
Sayfa 43
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Özünü unutmaq, dincliyə çatmaq, ölmək istəyirdi. Kaş indi onu ildırım vuraydı! Kaş haradansa bir pələng çıxıb onu tikə-parça edəydi! Kaş elə bir şərab, elə bir zəhər içəydi ki, onu məst edib hər şeyi ona unutduraydı, onu yatırda və bir də heç vaxt oyanmayaydı! Bulaşmadığı çirkab, eləmədiyi günah, axmaqlıq qalmamışdı, dərin bir mənəvi boşluğun içində idi. Bundan sonra yaşaya biləcəkdimi?
Sayfa 101
Əgər sizin ruhunuzu təmsil və təşbeh məqamında cismə bənzətsək, qurşandığınız hər bir günah ruhunuza zərbə endirir və bir yara əmələ gətirir. Axı, nə üçün deyirik ki, günah ruhu zədələyir? Axı, ruh yüksəlməli, təkamülə çatmalıdır. Günah isə insan ruhunu təkamüldən bir pillə saxlayır. Təmsil və təşbeh məqamında günah yara rolunu ifa edir, insan ruhunda çatlar yaradır. İnsan günaha qurşandıqda, qüsurlara yol verdikdə, Allah eləməmiş, xalqın malını mənimsədikdə, şərab içdikdə, zina etdikdə, yalan danışdıqda, iftira yaxdıqda – bunların hər biri onun ruhunda çatlar yaradır, ruhunu zədələyir. Onun ruhu zədələnib yara bağladığı zaman arzuların sonu olan təkamüldən uzaqlaşacaq; indi isə bu günah bağışlanmaya tuş gəlməlidir.
Cәnab şeyx, siz gәrәk şükr elәyәsiniz ki, mәn şәrab içirәm. Əgәr mәn şәrab içmәsәm, ağlım başımda olar; ağlım başımda olanda birdәn gözümü açıb, görәrәm ki, aha bizim şәhәrimizә bir müctәhid gәlib, adını qoyub ölü dirildәn vә mömin hacılarımızın başını ricәt mәsәlәsilә piylәyә-piylәyә hәr gecә bir balaca qız alır. Xa ... xa ... xa!... Mәn ölüm әl ver! Lotusan, әl ver! Xa ... xa ... xa!...
Gölsüz, mənzərəsiz, uçurumlu... Xatırladınız? Bax belə yerlərdə qoyunsuz-quzusuz çobanlar gəzişirlər. Fit çalırlar, nəşə çəkirlər, şərab içirlər, qələndəranə həyat sürürlər. Dünyanın sirrinə vaqif deyillər, buna can da atmırlar, amma yaradılışın haqqını onlar kimi verən yoxdur. Soruşsan, "biz dərvişik" deyərlər. "Çoban" quyruğunu mən taxmışam. Çünki otardıqları bir neçə ömür var. Boş-boşuna, hədər yerə, əhli-kef...
