Şeyma

Ayağımıza bir parça çamur bulaşması, günün birinde toprak olacağımızı hatırlatır.
Reklam
Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama bir çoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi. Bu ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden meydana çıkıyordu… Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
“Yavaş kanat çırpan kuş, erken uçmaya başlamalı”derler. İşte ben o kuştum, işleri bir türlü bitiremeyen.
Sayfa 45·Kitabı okudu
1000Kitap
İnsan dostunu düşmanından daha zor affediyor.
Mutluydu ama kafası karışıktı, kahkahalar atmak istiyordu ama gözyaşları yağmur gibi yanaklarından süzülüyordu.