Insanlığın bugüne dek önemle düşünüp durduğu şeyler gerçek bile değildir, kuruntudur yalnızca; daha sert deyimiyle, o sapina dek zararlı, hasta yaratıkların bozulmuş içgüdülerinden doğan yalanlardır;kavramların topu, "tanrı", "ruh", "erdem", "günah", "öte dünya", "doğru", "bengi yaşam"... Ama insanoğlunun büyüklüğünü, "tanrısallığını" hep bunlarda aradılar... "Küçük şeyleri", yani yaşamın temel konularını küçümsemeyi öğretmekle, en
zararlı insanları büyük insan saymakla yurt yönetiminin, toplum düzeninin, eğitiminin tüm sorunlarını ta köklerine dek bozdular... Bugüne dek en birinci insanlar diye saygı görenleri kendimle karşılaştırdığımda, aramızda elle tutulurcasına bir ayrım görüyorum. Bu sözde "birinci"leri insandan saymıyorum bile, -onlar benim gözümde insanlığın döküntüleri, hastalığın, önce susamış içgüdülerin doğurtmalarıdır; yıkım getiren, aslinda onulmaz canavarlardır hepsi; yaşamdan öç alırlar...