storyofreader
@storyofreader
Şu anda okuduğu kitap
“Zavallı Türkçe! Ne güzelsin ve ne kadar şuursuz, cahil, cüretkâr evlatların var; seni berbat ediyorlar.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bugün siyah beyaz Yeşilçam filmleri tadında bir kitapla geldim. Kitabı ve yazarı Peride Celal’in “Deli Aşk”ını okurken ilk kez gördüm. Modiano 2014’te Nobel alırken bu kitabı “Peter Handke için'' notuyla yayımlamıştır ki 2014 adaylarından biri Peter Handke idi. Nobel'in ardından haliyle kitapları satılmaya başladı. İlk baskısı 1998 yılında yapılan bu kitabın ikinci baskısı 16 yıl sonra, 2014'te geldi. Kitabın ismiyle hoş bir ironi olmuş bu durum.
Kitabın konusuna gelince, uzun zaman önce yaşanan bir aşkın yansıması anlatılıyor.
İsimsiz anlatıcı eski kitaplar satan bir genç, Jacqueline ve Gerard Van Bever çifti ile arkadaş oluyor, hikaye böyle başlıyor. Sonrasında, amaçsızca yaşanan hayatlar, yaşadıkları topluma yabancılaşmış, yalnız insanları ve farklı ümitlerini okuyoruz.
Jacqueline Mallorca'ya gitmek istiyor. Yanında kim olduğunun bir önemi yok. Uzun süre hayalini kurduğu tek şey Mallorca'ya gitmek. Roman kahramanımızsa gezse de savruk yaşasa da Jacqueline'i düşlemeden yaşadığı tek bir anı bile yok. Jacqueline bir adamla evlenip Mallorca'ya gidiyor. Kahramanımız ise gittiği her yere Jacqueline'i götürmeye devam ediyor. Arzularımız ve kendi yarattığımız, bile isteye seçtiğimiz takıntılarımız…
Bu kitabı tek kelime ile anlat derseniz, ''hüzün'' derim, daha güzel tanımlayan bir kelime olamaz. Modiano'nun diğer kitaplarında da aynı şey var mıdır bilmiyorum. Modiano hüznü anlatmıyor, her ne anlatıyorsa bunu çok hüzünlü anlatıyor sadece. Kesinlikle vıcık vıcık bir dram yok kitapta, hatta bence hiç dram yok; ama muazzam bir hüzün var işte. Daha ismiyle başlıyor hüzün ve son noktaya kadar hiç eksilmeden ama hiç de artmadan devam ediyor; güzel bir espressonun damağımda bıraktığı o buruk ama lezzetli tadın bir benzerini bıraktı ruhumda.
“…yaşamımın ilk yirmi yılı toz olup dökülüverdi; bir gün kurtulacağıma hiçbir zaman inanmadığım bir ağırlık, bir kelepçe, bir semer gibi. İşte böyle, bütün bu yıllardan hiçbir şey kalmıyordu artık.”
Kitap iki bölümden oluşuyor. Birinci bölümde olaylar Cem’in penceresinden, ikincisinde ise Elif’in penceresinden aktarılıyor.
İlk bölümde, Elif'in eşi Cem Soner anlatıcı. Romanın asıl kahramanı olan Elif ölmüş, gazeteci Cem işten atılmış bunalımdadır. Hem eşinin ölümünden sonra yaşadıkları hem de evlilikleri süresince hissettiklerini anlatıyor bize.
İkinci bölümde ise Elif anlatıyor bize geçmişini, erken yaşta kaybettiği annesini, diplomat babasını, dadısı Zekiye'yi. Babası Cem'le evlenmesine izin vermemiş ama o hiç bir şey düşünmeden koşmuştur bu evliliğe. Ama yaşadığı sorunları çözemeyip boşanmak yerine Paris'e kaçmıştır. Kitabı okurken Elif’e hem kızdım hem üzüldüm. Elif’in Cem Soner’e duyduğu şey gerçekten aşk mıydı yoksa takıntı mı? Bunu çok düşündüm ama Cem Soner’in bencilliğini, Elif’i sevmediğini düşünmeden edemedim.
Cem Soner tam bir devir adamı. Her devrin şekline giren, eşinin kuzenine dahi yan gözle bakan,tüm yaşamı da Elif’in imkanlarından yararlanarak geçinen balon bir gazeteci. En önemlisi de Elif gibi derin birini hak etmeyen biri olması. Elif belki de birçok kişi için histerik kaçsa da aslında öyle olmayan hislerini duygularını sonuna kadar yaşayan biri.
Celal'in tutkulu bir aşk öyküsünü anlattığı Deli Aşk, Türkiye'nin yakın tarihine de ışık tutuyor. Peride Celal, "Aşık bir kadının neler yapabileceği" düşüncesinden yola çıkarak kurguladığı Deli Aşk'ı 3 buçuk yılda tamamladı.
Derinlik ve inceliğin yaşla ilgisi olmadığını bana hatırlatan bir Peride Celal romanı.
“Kendi kendimle konuşmaya başladım işte. Bir zamandan beri ‘benleyim’. “
