Sude
@su_de
Zaman ne de çabuk geçiyor Mona
elektrik elektronik mühendisliği öğrencisi
İstanbul
11 Temmuz
82 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
ne zaman, nerede birşey yitirsek
burada bulacağımızı sanırdık
bu sandık odasında
mümkünmüş gibi
balkonda unuttuğumuz nice yazlardan sonra…
Murathan Mungan
izdiham.com/murathan-mungan...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Muhtemel aşk için virane olmayıverelim artık be!
Bu kitap, sadece ilişkiler üzerine değil, insanın kendisiyle kurduğu ilişki üzerine bir ayna aslında. Okudukça başkalarını değil, kendi iç sesini duymaya başlıyorsun. “Narsist tarafım mı konuşuyor, yoksa kaygılı yanım mı korkuyor?” diye sorarken, bir noktada fark ediyorsun ki hepsi senin parçaların — sadece anlaşılmayı bekleyen yönlerin.
Yazar, ilişkilerdeki karmaşayı ne bir yargıyla ne de bir reçeteyle anlatıyor. Daha çok, eline bir fener alıp karanlık bir odaya giriyor seninle birlikte. Kaçıngan yanınla yüzleşmekten korktuğunda bile yanında duruyor; “bak burası senin geçmişin, burası da bugünün” diyor sanki. O anda anlıyorsun: geçmişteki bavulun, içinde taşıdığın kırık aynalarla dolu — ama sen istersen o aynaları birleştirip yeni bir yansıma yaratabilirsin.
Kitap, “güvenli bağlanma”yı bir hedef olarak değil, bir yolculuk olarak anlatıyor. Kendini tanıdıkça, başkalarını suçlamaktan çok anlamaya yöneliyorsun. Travmaların, artık seni tanımlayan değil; seni dönüştüren şeyler olmaya başlıyor. En güzeli de, bu süreçte “mümkün” ilişkilerin, yani iki tamamlanmamış insanın birbirine şefkatle yaklaşabildiği bağların var olabileceğine inanıyorsun.
Kısacası, bu kitap sana “iyileşmek” kelimesinin aslında “kendine dürüstçe bakmak” anlamına geldiğini hatırlatıyor. Artık yük taşımak istemeyen, geçmişin ağırlığını fark eden ama orada kalmayan herkes için bir rehber.
Biraz acıtıyor, evet. Ama sonra o acı yerini hafifliğe bırakıyor.
Ve sen fark ediyorsun: “İmkansız” sandığın şey, aslında sadece eski senin sınırlarıymış.
Kitabı okumaya hevesle başlamadım aslında. Ama okuduktan sonra iyiki okudum dediğim bir kitap oldu. Her zaman anlatılan aşk masallarının dışında. Aşık olduğu kadını kaybettikten sonra adamın yaşadığı varoluş ağrıları. . Çocukluk travmaları ve erken vedalaştığı dostlarının hüznü.
Aldığı vakitsiz yaralar ve yaraların kapanmaması adamın yaşadığı ruhsal bunalım. Yazar o kadar iyi anlatmış ki aşık olan, yara alan benmişim gibi hissettim. Sevdiğimiz birini kaybettiğimizde kolay kolay kendimize gelemeyiz, heleki kendimizle bütünleştirdiğimiz, bağlandığımız birini unutmak hemen hemen imkansızdır. Fotoğraflara anılara sığınırız çoğu zaman o anları tekrar tekrar yaşayabilmek adına. Neticede sevdiğimiz kişi yine yoktur . Bizim de önümüzde iki seçenek vardır:
1-) Unutmayı başarabilmek ya da unutmuş gibi yaşama devam edebilmek
2-) Unutmak istemeyip ruhsal çöküntü yaşamak, derin acıları göğüslemeyi göze almak.
Hangisini seçmek daha doğru? Yanında kalanlar için 1. Seçeneği seçmek daha doğru olur . Fakat yalnız biri, 2. Seçenek dışında seçenek düşünmez.
Sevdiğimiz insanlara sevgimizi göstermeyi ihmal etmeyelim. Hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz. Sevdiklerinizle huzur içinde yaşayacağınız günler dilerim. İyi okumalar:)
Kalp kaybettiğine ağlarken ruh bulduğuna güler.
