şeymanur
@subitkisi
101 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Elbetti ki kitabı okurken belli başlı bazı karşılaştırmaları yapıyor ve kendi çocukluğunuzu şimdiki çocuklarla kıyaslıyorsunuz. Lakin benim bahsetmek istediğim kahramanlar üzerindeki bazı çıkarımlarım. Şöyleki; hepimizin yaşantılarında hatalarımız ve pişmanlıklarımız var. Kah bunlarla yüzleşebiliyor kah yüzleşemiyoruz. Bırakın yüzleşmeyi dile bile getiremiyoruz. İşte bunun farkındalığını okurken Gerep’ten alıyorsunuz. Ya da yeri geliyor hayatımızın çoğu alanında, olaylarında objektif davranamıyoruz. Daha fevri daha duygusal davranıp sakin kalamıyoruz. Bu durumu da Boka’yı tanırken algılıyorsunuz. Adaletine, duygusal olup da duygularına kapılmayışını hayranlıkla izliyorsunuz. Bununla da yetinmeyip Nemecsek ile ruhunuzu büyütüp kalbinin büyüklüğü altında ezildiğinizi hissediyorsunuz.
Kendi hayal dünyasını kuran ve hala oralarda yaşayan o çocuklara selam olsun.
Reklam
**__
Şeker Portakalı 
Güneşi Uyandıralım 
Delifişek
Kitapları tek tek değil de bir bütün olarak ele almak istedim bende hissettirdiklerini. Çünkü bu üç seri bir çocuğun gençlik serüvenine uzanan maceralarını anlatmakta. Farkında değiliz aslında ama “Zeze” ile birlikte o yolculuğa biz de çıktık. Hayatımızdan bir kırıntı yakaladık. Bir portakal ağacımız, curcuru kurbağımız olmadı belki. Onun yerine izleri kaldı.
Çoğu insanın aksine ağlamanın, ağlayabilmenin ne kadar kıymetli olduğunu; sevginin bir yerlere saklandığını, bir gün muhakkak çıkıp geleceğini hissettirdi, öğretti bizlere. Yüreğinde ışıldayan o güneşi hep istedi hep aradı. Çoğu zaman hayal kırıklığına uğrasa bile.
Vaktinden önce olgunlaşmış çocuktu Zeze. İçinde filizlenen hüznü gidermek istedi. Tıpkı zamanında çoğumuz gibi.
İnsan okurken şunları sorguluyor sık sık; Tanrı beni seviyor muydu… yüreğimde ki o boşluk için kapıyı aralık bırakmalı mıyım… gerçekten hayat neydi… peki büyümek şart mıydı…
__**
Şeker Portakalı Güneşi Uyandıralım Delifişek
Kitapları tek tek değil de bir bütün olarak ele almak istedim bende hissettirdiklerini. Çünkü bu üç seri bir çocuğun gençlik serüvenine uzanan maceralarını anlatmakta. Farkında değiliz aslında ama “Zeze” ile birlikte o yolculuğa biz de çıktık. Hayatımızdan bir kırıntı yakaladık. Bir portakal ağacımız, curcuru kurbağımız olmadı belki. Onun yerine izleri kaldı.
Çoğu insanın aksine ağlamanın, ağlayabilmenin ne kadar kıymetli olduğunu; sevginin bir yerlere saklandığını, bir gün muhakkak çıkıp geleceğini hissettirdi, öğretti bizlere. Yüreğinde ışıldayan o güneşi hep istedi hep aradı. Çoğu zaman hayal kırıklığına uğrasa bile.
Vaktinden önce olgunlaşmış çocuktu Zeze. İçinde filizlenen hüznü gidermek istedi. Tıpkı zamanında çoğumuz gibi.
İnsan okurken şunları sorguluyor sık sık; Tanrı beni seviyor muydu… yüreğimde ki o boşluk için kapıyı aralık bırakmalı mıyım… gerçekten hayat neydi… peki büyümek şart mıydı…
__**
Şöyle bir üstün körü incelemeleri, yorumları okurken bazı hislerimin örtüştüğünü görmekteyim. Lakin şunu da unutmamak gerek ki olayların gerçekliği ile kahramanlarımızın duygularının, düşüncelerinin, yaşantılarının yoğurulduğu bir kitap. Elbette Türk hükümdarları daha farklı anlatılabilirdi. Yine unutmayalım ki biri kazanan biri kaybeden bir halk. Yazarın ve kahramanların yergi cümleleri kullanmasını normal karşılıyorum. Sonuçta geniş çaplı bir Türk tarihi anlatılmıyor.
Kitabın konusuna dönecek olursak olayları iki başlık altında toplayabiliriz. Asıl kahramanımız Benjamin Omar’ın Rubaiyat’ı bulmak için çıktığı yolculuk ve Semerkant Yazması’nın -Rubaiyat’ın- ortaya çıkışı. Kitabı şöyle kaba taslak düşündüğümüz de Rubaiyat’ın ortaya çıkması için hadiselerin dilini okumak, her şeyin bir nizam içinde oluşmasını görmek çok hoşuma gitti. Keza ikinci bölümde İran’ın geçirdiği doğum sancılarına şahitlik etmek de.
Kendimize bilgi dahilinde muhakkak bir şeyler katacağımızı hatta kahramanlarından etkilenip faydalanacağımızı düşündüğüm bir kitap.
Hayattan gerçek kahramanlarla olayların harmanlandığı bir kitap. Kitabın sonunda aslında iki kahramanın birbirleriyle hiç görüşmediğini, buluşmadığını öğreniyorsunuz. Sakin, akıcı ama yorucu bir felsefe konusu hakim. Nietzsche bir bunalımın eşiğindedir. Lakin bunu kabul etmemektedir. Hastalığının migren atakları, görme bozukluğu olarak tedavi edilmesini bekler. Oysa derilerde bir yara vardır ve yardımı reddeder.
Dr. Breur hayatının her anlamında zirvededir. Ama kendi tabiriyle yokuş aşağı bodoslama inmektedir. Kader bir şekilde bu iki insanı birleştirir. İlerleyen dönemlerde hasta doktor anlam ilişkisi yer değiştirir. Doktorumuz bu durumu şu cümlelerle ifade eder:”Önceden durumumuzu Robert’ın yavru kedi eğitimi ile kıyasladım. Geri çekil, bırak sütünü içsin. Daha sonra ona dokunmana izin verecektir. Bugün ise zihnimde başka bir imge belirdi; Başları birbirine değerek aynı kaseden sürt içen iki kedi yavrusu..”
Özgürlük, ölüm, kader, yalnızlık, inanç konularını sorgulayacak, kendiniz olmayı, kendi yolunuzu bulmayı arzulayacaksınız….
Irvin D. Yalom
Nietzsche Ağladığında
Irvin D. Yalom
Nietzsche Ağladığında
Bundan yaklaşık bir ay önce şöyle bir ileti paylaşmıştım:”Sadece sana kötü hissettiren şeyler yanlıştır. Kalbini rahatsız etmeyen, geceleri uykundan çalmayan, içini sıkmayan her şey doğrudur”, diye. Bu söz kahramanımız avukat olan Atticus’un yaşam felsefesiymiş gibi hissettirdi bana. Ve onun doğrultusunda yetiştirmeye çalıştığı annesiz iki çocuğu canlandı gözümün önünde.
Dönemin toplumsal eşitsizliğini, adaletsizliğini, renk(siyahi-beyaz) ayrımını, kendi içindeki çıkmazlarını; sekiz yaşındaki bir çocuğun dilinden, gözlemlerinden bir yetişkin diliyle ama çocuksu ruhuyla okuyorsunuz kitabı.
Uzun uzadıya spoiler vermek gibi bir düşüncede değilim. Akıcı ve yalın bir anlatıma sahip kitap. İlk başta Bülbülü Öldürmek başlığı bende farklı bir izlenim uyandırmıştı. Ve merakla o anı, durumu beklemiştim. Şimdi anlıyorum ki “Bülbülü Öldürmek” belkide içimizdeki vicdan, merhamet ve adaletti…
