Sude Çetin
@sudeecetinn
Herkese selam; sana hasret.
@unutmadanyazayim
Fizyoterapi ve Rehabilitasyon
İstanbul
6 Mart
382 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitabı size nasıl anlatabilirim, gerçekten bilmiyorum. Bir arayıştaydım; favori bir yazarım olsun diye yeni isimlerle tanışıyordum ve sanırım tam da beni derinden etkileyecek o kitapla ve yazarla karşılaştım.
Kitap adeta upuzun bir monolog gibiydi. Karakterin ismi yok, nasıl bir görüntüye sahip olduğunu bilmiyoruz; yalnızca zihninden dökülen sözcükleri okuyoruz. Öyle bir metin ki, tek bir cümleyi bile kaçırırsanız odaklanmak oldukça zorlaşıyor. En başta "Bu yazar ne anlatıyor?" diyebilirsiniz, çünkü herkese hitap eden bir yapısı yok.
Okurken, sebepsizce Nilgün Marmara'nın şiirlerindeki o tanıdık hissel durumları ziyaret ettim. Varoluşsal sancılar eşliğinde koltuğumda otururken, sancılarıma yeni sancılar eklendi diyebilirim. Ve eminim ki bu kitabı tekrar tekrar okuduğumda, altı çizilmemiş tek bir sayfası bile kalmayacak.
"Deli gibi kendi fazlalıklarımı kontrol altına alıyorum, saçmalıklarım beni güzellikleriyle boğuyor. Evvelim, neredeyseyim, aslayım. Ve bütün bunları seni sevmeyi bırakınca kazandım."
"Bir de aşk şarkıları vardır, o da ruhsuzca kendime ağıtımı anlatır: dönmüyorsan neden hâlâ seviyorum seni sevgilim? Ulaklar yollamam boşuna, seni selamladığımda yüzünü saklıyorsun benden; farkımda bile değilken sen, neden seviyorum seni hâlâ?"
Sizin de benim kendime favori yazar seçme yolculuğumda tanışmamı tavsiye ettiğiniz yazarlar var mı?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazen bazı kitaplar bambaşka bakış açıları, bambaşka dünyaları aralar bizim için ve bunun yanında apayrı bir edebi tat bırakır damağımızda. Lüzumsuz Kadın'ı okurken birçok yeni kitapla tanıştım, tanıdık olduklarımı duyunca ise eski bir dosta selam çakmış gibi hissettim.
Aaliyah bence çok kalabalık bir yalnız. Kendini yalnız olarak tanımlıyor, öyle de aslında ama kitapları var; ihtiyacı olduğunda açtığı, kendine iyi gelen cümleleri var. Bazen bazı kelimeler bazı anlamlara gelmiyor, aradığımız neyse bize onu veriyor.
Kitabı okurken keşke Huzursuzluğun Kitabı'nı önceden okumuş olsaydım da şimdi bir de Aaliyah'nın bakış açısıyla okusaydım dediğim anlar oldu. Okuma deneyimime çok şey kattı bu roman. Belki içimizde bir yerlerde hepimiz lüzumsuz kadınızdır. Herkesin içinde bir lüzumsuz kadın vardır.
Eğer bir devrim yapmak, isyan çıkarmak istiyorsanız aşık olun. Aşk devrimlerin en yaratıcı olanıdır. Eğer yaşadığınızı kanıtlamak istiyorsanız kendinize bir aşk hikayesi yazmalısınız. Sonu genelde mutsuz biter ki kalıcı olsun, unutulmaz olsun. Mutlu biten aşk hikayeleri bence bitmiş sayılmıyor. Kavuşmak aşkın en büyük sınavı çünkü.
Kitapta aşkı o kadar güzel anlatıyor ki... Ali şu ana kadar okuduğum en 'kafa' karakter olabilir. Uzun süredir okurken ağladığım bir kitap olmamıştı. Kitabı seveceğime çok emindim çünkü kitabı açtığımda karşılaştığım ilk tarih doğum günümdü. İster istemez farklı bir yakınlık kurarak okumaya başladım kitabı. Ben aşk okumayı çok seviyorum. Hele böyle aşkları... İlk görüşte aşk olur mu, buna hâlâ emin değilim ama ilk görüşte o insanla bir hikayenizin olduğunu anlayabilirsiniz.
Kırlangıçların denizcilere evlerini bulmalarında nasıl yardımcı olduğunu biliyor muydunuz? Bu bence karşılıksız bir aşk gibi. Denizcilerin umudu, kırlangıçların umurunda bile değil aslında. Bazen sadece seversiniz, yolunuzu bulmak için o gökyüzüne muhtaçsınızdır ama gökyüzü bunu bilmez. Hayat umutlar ve hayaller üstüne kurulu. Çok büyük hayal kırıklığına uğrarsanız demek ki çok büyük hayaller kurmuşsunuz. Hayal kırıklığına uğradığımızda bir daha hiç hayal kuramayacağız sanıyoruz. Ama her sabah yeni bir hayal oluyor. Farkında değiliz.
Kitabı okurken hep Göğe Bakalım şiirini düşündüm. Hep onun dizeleri yankılandı zihnimde. Sayfaları çevirirken sanki Turgut Uyar arkadan fısıldıyor gibiydi. Uzun lafın kısası ben çok sevdim.
Göğe Bakma Durağı
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
Durmadan harcadığım şu gitgide azalan hacimden
Kafamı kaldırıp kaldırıp bu kaçıncı aramaktan
Seni
Ben ne okudum öyle arkadaşlar... Gerçekten o nasıl bir sondu, hâlâ tam olarak kendime gelebildiğimden emin değilim.
Nermin Yıldırım bu kitapta tam olarak "roman gibi roman" tanımının içini doldurmuş. Hani bittiğinde o kapağı kapatıp bir süre boşluğa bakarsınız ya, öyle bir his. Hikaye aslında bir çeşit kaçma kovalama; ama çok daha derini. Geçmişin, ısrarla geleceğin peşini bırakmaması gibi... Ya da rüyaların, insanın en huzurlu uykularını bile kovalaması.
Bazen bir şeyler anlatmak, insanın içindeki nehrin dışarı taşması gibi geliyor bana; durduramadığın bir akış. Ama bazen de sadece susuyorsun. O anlatamadığın ne varsa onlardan kendi içinde kumdan kaleler yapıyorsun. Sonra bir söz, tek bir dalga gelip o koca kaleleri bir saniyede yerle bir edebiliyor.
Bu romanla ilgili daha bir sürü güzel cümle kurabilirim belki ama hep bir şeyler eksik kalacakmış gibi hissediyorum, çünkü kesinlikle çok daha fazlasını hak ediyor. Çok etkileyiciydi, çok...
Favori yazarımdan, yine şaşırtmayan bir roman. Hüseyin Rahmi’nin tek polisiye romanı olması onu daha da merak uyandırıcı kılıyor. Keşke daha fazla polisiye yazsaymış diyemiyorum çünkü zaten o kadar çok eseri var ki, hepsini nasıl yetiştireceğim diye düşünmekten kendimi alamıyorum.
Hüseyin Rahmi'yi benim için vazgeçilmez kılan o her kitabındaki ahlaki sorgulamalar ve toplumsal yozlaşma temaları, bu gizemli cinayetin arkasında da yine karşımıza çıkıyor. Olay örgüsünün akıcılığına kapılıp giderken, bir yandan da toplumun aksayan yanlarını yüzümüze vurması çok etkileyici. Hem çok sürükleyici hem de düşündürücü bir romandı. Eğer yazarın o iğneleyici ama akıcı tarzını seviyorsanız, bu polisiye denemesini mutlaka okumalısınız. Tavsiye ederim.
