Peygamberimizden Önce Kimlere ve Ne İçin Muhammed ismi verildi?Alıntı
Araplar kendilerinden, Muhammed isminde bir peygamber gönderileceğini, kitap ehli olan ( Yahudi ve Hristiyan) kahinlerden işitmişlerdi.
Bunu işiten Araplardan bazıları peygamber olması ümidiyle oğullarına Muhammed ismini vermişlerdi.
1) Beni Temimlerden Süfyan b. Mücaşi, Şam'a gidip bir rahibin evine inmişti.
Süfyan, kendisinin mudarlardan olduğunu söyleyince,
rahip: "Araplar içinde bir peygamber gönderilecek kendisine Muhammed denilecektir!" dedi.
Bunun üzerine Süfyan, Doğan oğluna Muhammed ismini verdi.
Muhammed b. Süfyan, büyüyünce Hristiyan papazı oldu.
İbrahim b. el-Mugira şöyle dedi: Sufyan es Sevrî'ye "iman sadece sözdür, amel değildir"
diyen bir kimsenin arkasında namaz kılayım mı?" diye sordum, o da:
"Hayır! Bu kimsenin bir değeri yoktur" diye cevap verdi.
Reklam
Bütün ilk halifeler arasında anlaşılması en zor ve en karmaşık olaranı kuşkusuz Muaviye b. Ebi Süfyan'dır. Ne kadar inançlı olduğu hakkında pek bir bilgimiz yoktur. Karmaşıktır, çünkü Müslümanlar onun hakkında ne düşüneceklerini bir türlü kestirememişlerdir. Yaşadığı dönemde müminler topluluğunun başına dert olan çatışma ve endişelerin bir sembolü olmuş ve günümüze kadar öyle kalmıştır.
Süfyan; kendine mütevazı, güçlü, dahi, ün ve şahsi şerefe önem vermeyen vezir ve cesur itikatlı metin cevval, mütevazi komutan bulur ve emri altına alır. Onların dahiyane icraatlerini kendi şahsına dayandırır. Harika bir iktidarı var olduğunun imajını yaratır
Osman 3. halife olarak seçildi, ona bey'at edildi. Osman'ın valileri ve baskıları halkta büyük hoşnutsuzluk yaratıyordu.
Hz Ali eski valileri değiştirdi. 20 yıldır Suriye valisi olan Ebu Süfyan oğlu Muaviye valiliğini kaybetmek istemiyordu. Hz Ali'ye de bey'at etmemişti. Kendisi halife olmak istiyor, Hz Ali'den öc almayı tasarlıyordu. Bunu öğrenen Hz Ali, Suriye'ye doğru harekete geçti. Rakka yakınlarda Sıffin'de karşılaştılar. Uzun süren savaşta Hz Ali'nin Savaşı kazanacağı anlaşılınca Muaviye'nin yandaşları beş yüz kadar Kur'an sayfasını mızrakların ucuna takarak Allah'ın hakem olmasını önerdiler. Böylece savaşın durması sağlandı.
Gökleri demir kaplasada yağmur yağmasa, yer taş olsa da bitki bitmese, yine de rızık hususunda üzüntü duymam. ( Süfyan-ı Sevri) 
Reklam
Reklam