Uzun bir süre kimseyle konuşmadım;içime döndüm.Dünya ile arama uzaklık koydum.Dünya güzeldi,içim de güzel olsun istedim.İçimde bir suçluluk,hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam,yavaş yavaş kötülüğü unuturdum.Böylece hiçbir şey olmazmış gibi yapmaya başladım.Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız ve gerçekten de hiçbir şey olmuyorsa,hiçbir şey olmaz sonunda.
O zamanlar “ ben,beni kimse görmediği zaman en çok kendim oluyorum “ diye düşünürdüm.Yeni keşfediyordum bu düşünceyi.Kimse sizi gözlemiyorsa,içinizde ki gizli ikinci kişi de dışarı çıkıp dilediği şeyleri yapabilir.